Crea Quia Absurdum

Terugkijken op 2011

2011-12-20T10:24:00.004+01:00

Het jaar 2011 is alweer bijna voorbij en dat veroorzaakt bij mij altijd de nodige mijmeringen. Dit jaar met recht, want wat zat 2011 vol met ups en downs. In het begin van het jaar waren Bram en ik druk met het voorbereiden van onze bruiloft toen we het nieuws kregen dat zijn vader in het ziekenhuis lag. Na de nodige gezondheidsproblemen binnen de familie bleek hij nu ook last van zijn hart te hebben. Sterker, hij kreeg een ernstig infarct en de vraag was of hij hiervan zou herstellen. Gelukkig verliep zijn genezing voorspoedig, maar de hartproblemen binnen de familie hebben desondanks een hoofdrol gespeeld in 2011. Met als dramatisch dieptepunt dat Jeroen (Brams oom) in april plotseling overleed aan een hartstilstand. Precies twee weken voor de bruiloft moesten we afscheid van hem nemen.
Ons trouwen werd daarom een belichaming van de dubbelheid van het leven. Dood en afscheid aan de ene kant en de nieuwe fase die Bram en ik ingingen aan de andere kant.
De bruiloft was desondanks een prachtige dag, waarvan ik vooral zal onthouden hoe lief mijn vrienden en familie me zijn. Op hun eigen manier droegen zij iets bij aan het feest en dat is precies wat wij graag wilden. Een heel persoonlijke bruiloft, waarbij we juist veel aandacht aan de details besteedde. Het was overigens ook gewoon een heel leuk feest! Na die 12e mei werd het door de Arrogantjes gegeven straatnaambord aan de gevel gehangen, met hierop de tekst: Bram en Tamara Brouwers, voorheen Bram Brouwers en Tamara van Kooij. Nu ik er zo over nadenk is dit bord echt symbolisch voor hoe ik het ervaren heb. Door alle heftige gebeurtenissen in 2011, maar ook de mooie, zoals het feit dat Bart ons trouwde, voel ik me nu nog meer verbonden met zijn familie.
Terug naar het overzicht.. in mei en juni scheen de zon veel en genoten we van het feit dat we nu officieel man en vrouw waren. Nog blijer waren we toen ik in juli zwanger bleek te zijn. Helaas mocht die blijdschap niet lang duren, omdat het hartje tijdens de groeiecho niet meer bleek te kloppen. Afgezien van het verdriet om het verlies heb ik het idee dat ik ook lichamelijk nog niet de oude ben. Hopelijk kunnen we in 2012 weer goed nieuws met jullie delen!
De gezondheidsproblemen binnen onze nabije familie hebben in de afgelopen maanden ook nog aangehouden. Er zijn echter ook positieve veranderingen geweest aan mijn kant van de familie, zoals een nieuwe baan voor mijn vader, waar zijn hart echt naar uitgaat. Ook mijn moeder heeft een baan gevonden, waar ze in januari aan begint.

Al met al is het een moeilijk jaar geweest, met natuurlijk mooie lichtpuntjes, die we zeker niet vergeten. Al met al is 2011 wel een jaar dat we graag af willen sluiten. Op naar een nieuw jaar, waarin allerlei mooie dingen kunnen gebeuren. Daar hoop ik althans op en bid ik voor.

We hebben nog steeds niets gedaan aan kerstkaarten, dus als dat niet meer op tijd gerealiseerd wordt wens ik jullie alvast mooie kerstdagen en een fantastisch 2012 toe!

Verdriet

2011-08-30T23:23:00.002+02:00

Uit Tree of Life: ‘The nuns taught us there were two ways through life - the way of nature and the way of grace. You have to choose which one you'll follow. Grace doesn't try to please itself. Accepts being slighted, forgotten, disliked. Accepts insults and injuries. Nature only wants to please itself. Get others to please it too. Likes to lord it over them. To have its own way. It finds reasons to be unhappy when all the world is shining around it. And love is smiling through all things.’

Toen Bram en ik het hartje van ons ongeboren kindje hadden zien kloppen, tijdens de eerste echo, voelde ik me een stuk zekerder over mijn zwangerschap. Toch was ik nog erg zenuwachtig toen we naar het ziekenhuis gingen voor de termijnecho. Helaas terecht, want de echoscopiste kon geen kloppend hartje meer vinden. Het voelde eigenlijk net zo onwerkelijk als de zwangerschap tot dan toe vaak voelde. Het kon toch niet zomaar fout zijn? We hadden toch al een hartje gezien? Toen de gynacoloog bevestigde dat het vruchtje niet meer leefde, drong het een beetje tot ons door. Daarmee kwam ook het verdriet. Natuurlijk wisten we dat de eerste twaalf weken erg onzeker zijn, maar het is onmogelijk om je voor te bereiden op zulk slecht nieuws. Dit kindje was zo ontzettend welkom en toch hebben wij het niet vast kunnen houden. Het was waarschijnlijk onvermijdelijk, omdat er iets mis was met het vruchtje, maar het voelt erg oneerlijk.

Wat er in mijn lichaam gebeurd is, heet technisch gezien een ‘missed abortion’. Het vruchtje is overleden, maar mijn lichaam heeft het niet uit zichzelf afgestoten door middel van een miskraam. Uiteindelijk ben ik daarom afgelopen vrijdag in het ziekenhuis opgenomen voor een curretage. Erg confronterend, om wakker te worden met een lege buik, en fysiek heftig, omdat ik hiervoor onder narcose ging. Gelukkig is dit goed gegaan en ik pak inmiddels het dagelijks leven weer voorzichtig op. Ik ben absoluut geen expert, maar denk dat verwerking in vlagen gebeurt en dat het geen zin heeft om mijn leven hiervoor op pauze te zetten. Wel geef ik het verdriet de ruimte als het me overvalt.

Misschien vraag je je af waarom ik hierover schrijf op mijn weblog. Het is immers iets erg persoonlijks. Voor mij is het juist vanzelfsprekend, omdat ik ook geschreven heb over onze blijdschap over mijn zwangerschap. Dat dit misgegaan is, is voor mij de zwarte keerzijde van de medaille. Het is erg pijnlijk, maar wel een deel van het leven. Door onze ervaring horen Bram en ik nu van verschillende kanten hoeveel mensen te maken hebben gehad met een miskraam, waarvan wij het anders nooit gehoord zouden hebben. Het is volledig hun recht om dit alleen te willen verwerken, maar het voelt voor mij goed om dit met anderen te delen. Gewoon omdat er over gepraat mag worden en dit niet onder het tapijt geschoven hoeft te worden.

Billy Joel schreef een mooi nummer, waarin ik me erg herken en dat me in deze periode erg raakt. Montezuma’s Revenge voerde het echter mooier uit, hier heb ik alleen maar een kort fragmentje van. De volledige tekst staat onder het filmpje.

So It Goes

In every heart there is a room
A sanctuary safe and strong
To heal the wounds from lovers past
Until a new one comes along

I spoke to you in cautious tones
You answered me with no pretense
And still I feel I said too much
My silence is my self defense

And every time I've held a rose
It seems I only felt the thorns
And so it goes, and so it goes
And so will you soon I suppose

But if my silence made you leave
Then that would be my worst mistake
So I will share this room with you
And you can have this heart to break

And this is why my eyes are closed
It's just as well for all I've seen
And so it goes, and so it goes
And you're the only one who knows

So I would choose to be with you
That's if the choice were mine to make
But you can make decisions too
And you can have this heart to break

And so it goes, and so it goes
And you're the only one who knows.

Baby Brouwers Blog!

2011-08-09T22:13:00.002+02:00

Nu mag iedereen het weten, 1 + 1= 3, Bram en ik zijn in verwachting!
Bedankt voor alle lieve reacties op Facebook, het is erg leuk om te lezen dat jullie met ons meeleven. Afgelopen zaterdag hebben we ons kleine druifje voor het eerst mogen zien, EN horen. Vandaag ben ik als het goed is 9 weken en 4 dagen zwanger, wat betekent dat ik op 10 maart uitgerekend ben.
Het kan nog veranderen, want de echte termijnecho hebben we pas op 17 augustus.
Met mij gaat alles goed, in het begin merkte ik weinig van beroemde zwangerschapskwaaltjes als misselijkheid, maar nu doet mijn maag soms wel een beetje raar.
Het blijft gelukkig bij een wee gevoel en eigenlijk is het wel geruststellend. In dit stadium merk ik (behalve dat mijn BH's niet meer passen) weinig van de zwangerschap en de kwaaltjes zorgen ervoor dat ik elke dag weer weet dat ik zwanger ben.
Morgen ga ik met Bram voor het eerst naar de verloskundige, weer een leuke mijlpaal :-)
Hij is ook erg blij en trots op het mini-leventje dat in me groeit. We maken al plannen voor een heuse Efteling kamer en hij pinkte een traantje weg toen hij het hartje hoorde kloppen.
Samen zijn we ook een beetje aan het nadenken over namen. Zo bleek dat er altijd nog nieuwe dingen van elkaar te ontdekken zijn, want Bram blijkt een hele originele en onconventionele smaak te hebben op dat gebied :-)

Het gaat nog weten duren voordat wij het weten, maar bij de eerste celdeling is al bepaald of we een jongen of meisje krijgen. Het leek me leuk om een kleine pol op te zetten, wat denken jullie, wordt het een jongetje of een meisje?

Bruiloftsblog!!

2011-06-03T16:20:00.017+02:00

‘Geniet van het moment’: het zijn bekende wijze woorden, die zeker opgaan voor je bruiloft. Je hebt zoveel indrukken te verwerken dat het voorbij is voordat je er erg in hebt.

De dag begon voor mij om 7:00, al lag ik al even wakker voordat ik opstond. De hele nacht had ik prima geslapen, maar vlak voordat ik moest opstaan kon ik de slaap niet meer vatten. In de andere slaapkamer hoorde ik Jet en Janneke al met elkaar praten. Zij sliepen bij mij thuis, terwijl Bram een nachtje bij Bart logeerde. Het was een vreemd idee, maar het had ook wel wat om samen met de twee ceremoniemeesters (en lieve vriendinnetjes) te zijn.
Na een vlugge douche was ik helemaal wakker en ontbeten we. Dat lukte mij alleen erg slecht. Voor mijn gevoel viel de spanning wel mee, maar mijn lichaam vertelde me iets anders. Ik kreeg maar een paar hapjes weg. De kapster arriveerde en de woonkamer werd omgebouwd tot een beautysalon waarin eerst ik en daarna Janneke onder handen genomen werd. Ondertussen vonden de katten het prima om rustig op bed te schuilen voor alle drukte.

De tijd leek te vliegen toen kapster Yudeska eenmaal aan mijn haar begon. Ik was telkens bang dat Bram elk moment voor de deur kon staan, maar er waren eigenlijk zeeën van tijd. Fotograaf en oom Jan was inmiddels ook aangekomen. Hij maakte grapjes, waar vooral de kapster erg om moest lachen. Er ontstond wel een beetje verwarring, omdat de afkorting voor Janneke ook 'Jan' is. Dus riepen ze allebei 'ja' als ik iets wilde vragen..
Toen ik klaar was werd het tijd om mijn jurk aan te trekken. Gelukkig ging dit bij mijn jurk erg makkelijk. De drie verschillende lagen werden op de grond gedrapeerd en ik hoefde er alleen maar in de stappen. Op het moment dat ik mijn ochtendjas uittrok draaide Jan zich beleefd om. Hij bleef alleen wel foto's maken ;-) ook van het insnoeren. Waarbij ik de jurk tegen mijn borsten geklemd moest houden. Een erg grappig plaatje..

Rond elf uur ging alles heel vlug. Mijn ouders kwamen aan en natuurlijk waren we allemaal ontroerd, want ik blijf altijd hun kleine meisje. Toen hoorden we veel getoeter; Peter scheurde het parkeerterrein op. Brams ouders kwamen hem afleveren! Mijn vader wilde graag de deur opendoen, omdat hij me nu eenmaal weg moest geven.

Ik ging er natuurlijk wel een beetje vanuit, maar Bram en ik waren allebei even stil van ons bijzondere uiterlijk op deze even zo bijzondere dag. Ik in mijn paarse jurk en Bram in zijn prachtige antracietkleurige pak. Het viel op vanwege de Chinese kraag, maar ook door de prachtige afwerking. Het is namelijk letterlijk voor hem gemaakt. Mooie details waren de paarse schoenen, de paarse voering en de tekst 'Lets stay together' aan de binnenkant van zijn jasje.
Zo hebben we elkaar een tijdje bewonderd, om daarna met de hele groep een broodje te eten. Bij mij ging dat al een stuk beter, maar met zo'n strakke jurk heeft je buik ook weinig nodig om vol te voelen... Sascha, mijn tante en vriendin van Jan, arriveerde samen met Anna en Elin, mijn nichtjes en bruidsmeisjes. Zij zagen er superlief uit in de witte jurkjes die ik voor hen gekocht had, samen met paarse bolero's, een paars lint om hun middel en twee paarse kettinkjes die ik hen cadeau gaf.

Toen iedereen aanwezig was, aten we nog even verder, waarna Jan, Sascha en mijn nichtjes samen met Bram en mij vertrokken voor de fotoshoot. We hadden het geluk dat er op vijf minuten lopen van onze trouwlocatie een prachtig park gelegen is, waar we foto's mochten maken. We begonnen vol enthousiasme met de foto's en inmiddels heb ik kunnen zien dat het resultaat erg mooi geworden is. Wel kan ik iedereen aanraden om alvast na te denken over de verschillende poses die je aan kunt nemen, want Bram en ik wisten op een gegeven moment van gekkigheid niet meer wat we moesten doen :-)

Gelukkig telde het park ook fijne bankjes, waarop we konden wachten tot de familie in het park arriveerde voor de 'verplichte' groepsfoto's, die uiteraard wel leuk zijn om te hebben. (met name voor op de schoorsteenmantel van opa’s en oma’s). Inmiddels brak de zon goed door en konden we in een zomerse setting van start gaan met de familiefotosessies. Ik vond het heel bijzonder dat mijn opa en oma van beide kanten hierbij ook aanwezig konden zijn.

Van tevoren hadden we in het draaiboek een zo efficiënt mogelijke volgorde voor het fotograferen uitgewerkt, tijdens de shoot bijgehouden door de ceremoniemeesters. Alles ging echter zo gesmeerd dat Bram en ik na de familiefoto's nog een klein uur alleen in het park gezeten hebben. Genoeg om over te praten zou je zeggen, maar door de spanning en de vele indrukken vielen we allebei een beetje stil.
Toen de tijd rijp was, gingen we dan ook graag weer op weg naar de locatie. Daar stond Jet voor de ingang om in de gaten te houden of alles goed ging. Getuige Marein was alleen nog niet gearriveerd, dus onze entree liet nog even op zich wachten.. Even later zagen we een lang figuur aan komen kuieren en werd er naar ons gezwaaid. Het was zover!

Toen we in de Lantaern waren (het voormalig klooster waarin alles plaatsvond), ging Bram eerst met zijn ouders het kapelletje binnen en bleef ik nog even wachten met mijn vader, totdat Waldy en Rudy akoestisch aan het eerste nummer begonnen.Ik kwam binnen op het refrein ('always love me, never leave me now, now you are, the other side of me') en durfde van de zenuwen eigenlijk niet om me heen te kijken.. alleen naar voren, naar Bram.. Wij ging samen zitten en Bram begon de tweede stem te zingen! Heel romantisch en een fijne ijsbreker voor mij.

Toen we allebei zaten, speelde zich een klein toneelstukje af. De bode van de gemeente kwam namelijk vertellen dat de ambtenaar van de burgerlijke stand er nog niet was. Er was toen een moment van verwarring, tot Bart opstond en tot ieders verrassing zei 'Oh, maar ik ben hier hoor!' De kogel was door de (spreekwoordelijke) kerk; nu wist iedereen dat Bart ons ging trouwen!
Hij hield een fantastische speech, waar alles in zat. Het was duidelijk dat hij ons beter had leren kennen, er was ruimte voor grapjes, voor de serieuze noot en het was zeker niet te lang. Er zat zelfs/natuurlijk nog een verwijzing in naar improvisatietheater. Het ABCD dat de Arrogantjes gebruiken is namelijk toepasselijk voor het huwelijk. De letters staan voor Accepteren, Balans, Communiceren en Doen.
Het 'Ja' zeggen was voorbij voordat we er erg in hadden en de zoen gelukkig goed gelukt. Daarna was het tijd voor de ringen (Brams ring ging soepeler om dan de mijne). Toen zette ons muzikale duo 'A Page is Turned' in en konden de getuigen hun handtekening zetten. Peter en Anneke voor Bram, mamma Conny en Marein voor mij. De laatste die zijn handtekening zette, was Bart en hij mocht als enige ook het trouwboekje tekenen, omdat hij ons immers getrouwd had! Hij gaf ons het boekje en was blij dat hij ons ook als eerste mocht feliciteren.
Na Bart nam mijn vader het woord, omdat ik hem gevraagd had een zegen over ons huwelijk uit te spreken. We trouwden bewust niet in de kerk, omdat Bram niet gelovig is, maar voor mij is Gods betrokkenheid bij ons huwelijk wel erg belangrijk. Mijn vader wist deze gevoelens erg mooi in woorden te vatten en sprak een zegen over ons uit.
Hiermee was de ceremonie bijna ten einde, maar niet voor Waldy 'Garden of Everything' zong. Hierbij ging hij helemaal voluit en was duidelijk te horen hoe goed hij kan zingen, geweldig dus! Ten slotte verlieten onze familie en vrienden de kapel om zich naar de feestzaal te begeven waar de taart op ons wachtte. Bram en ik werd echter gevraagd even te wachten. Toen bleek dat Brams oma, die de laatste tijd veel pijn had, toch naar de bruiloft gekomen was. Veel knuffels en kussen, maar ook tranen volgden.
Het was tijd voor onze eerste entree als man en vrouw en tijd voor de toast en speeches van ceremoniemeesters, (schoon)zusje en vriendinnetje Janneke en van Robbie. Janneke was de eerste die mij aan het huilen kreeg, met haar lieve woorden (‘Iedereen is een beetje verliefd op Tamara geworden’ aldus schoonzus). Het betekent namelijk erg veel voor me dat ik zo ben opgenomen in de familie Brouwers. Robbie was nerveus en dreigde er even een heel lang verhaal van te maken; ook was even onduidelijk waar hij heen wilde... Toch werd het een mooie speech, waar Bram en ik ons helemaal in konden vinden.
Het grootste deel van de felicitaties volgde hierna. Dus veel knuffelen en kussen van vrienden en familie. In mijn ooghoek zag ik de taart al staan, die erg leuk was geworden. Hij had drie lagen met paarse roosjes en onze namen stonden op de onderste laag. De topper was een op de rand balancerend stelletje. Zoals het hoort, sneden we hem samen aan, om elkaar daarna het eerste stukje te voeren. Ik waarschuwde Bram nog om het niet in mijn gezicht te smeren 'want anders!..'
Na dit ritueel was even tijd voor rust voor het eten. We gingen nog even met oma Vercammen op te foto, aangezien die aanwezig kon zijn in het park. Nichtjes en neefjes renden en speelden buiten en ook wij schepten even een luchtje. Samen met Bart, zodat we met onze 'BABS' op de foto konden. Het was nog wel even een raar moment, omdat in de zaal beneden op dat moment een begrafenis plaatsvond. We moesten dus tussen de in zwart geklede mensen heen lopen.
In het uurtje dat we hadden om taart te eten kregen we trouwens nog twee leuke cadeautjes. Een fles wijn met glaasjes van de locatie en een bijzondere kaart voor mij. Deze kwam van mijn lievelingsleraar die er niet bij kon zijn en daarom als verrassing een kaart naar de Lantaern had gestuurd.
Toen het etenstijd was, verhuisden we terug naar de kapel waar we eerder getrouwd waren. Er stonden nu een viertal ronde tafels, zodat we er konden eten. Toen pas kon ik echt rustig om me heen kijken en zag ik hoe leuk de ceremoniemeesters Jet en Janneke de ruimte versierd hadden. Het paars kwam overal terug, zonder te overheersend te zijn. De maaltijd bestond uit een buffet, maar de tafels waren wel gedekt, omdat ik grappig en origineel bestek had gekocht. Iedere gast kreeg een besteksetje van paars kunststof, dat in elkaar paste. Voor de ceremoniemeesters was dit puzzeltje alleen iets te moeilijk voor alle gasten in elkaar te zetten. Ik vond dit in eerste instantie jammer, maar al snel ging iedereen er zelf mee aan de slag, waardoor ik het toch een geslaagd idee vond..
Het eten was prima, al kreeg ik er niet veel van naar binnen, en het dessertbuffet was helemaal geweldig. Van fruit tot ijstaart, het was er. Helaas kon niet iedereen even lang genieten van het eten, omdat veel vrienden Jet en Janneke meehielpen de feestzaal te versieren. Bart was ook druk met het opbouwen van de geluidsinstallatie.
Gelukkig lukte het allemaal op tijd en het de zaal zag er fantastisch uit toen we naar beneden kwamen. Op dat moment hadden we al afscheid genomen van oma Vercammen en opa en oma Kooyman; voor hen had de inspanning lang genoeg geduurd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik na het eten ook even een dip had bij de gedachte aan een feest dat we nog voor ons hadden liggen. Alle indrukken waren even teveel en ik wilde eigenlijk het liefst naar mijn bedje.. Gelukkig verdween dit gevoel al snel toen we in de feestzaal de avondgasten verwelkomden. Iedereen was even vrolijk en dat was zeker besmettelijk. Ondertussen gaven nichtjes Anna en Elin en neefje en nichtje Puck en Mara alvast het goede voorbeeld door naar hartenlust te dansen.
Een 'Wishing Tree' diende als gastenboek; iedereen kon zijn wens voor ons daaraan ophangen. Dat sloeg gelukkig aan en al snel sierde de eerste kaartjes de takken. Ondertussen zorgde Waldy voor het bewegende gedeelte van het gastenboek. Hij heeft namelijk de hele avond gefilmd en gasten geïnterviewd. Rudy had ook een dubbelrol: hij was ook de DJ en droeg die rol - strak in pak, de koptelefoon aan één oor - met verve.
Toen bijna iedereen aanwezig was werd het tijd voor de 'stukjes'. Gelukkig geen ACB's of slechte teksten op een bekende melodie. In plaats daarvan liet mijn vader een fotopresentatie over mijn leven van 0 tot 24. Erg grappig om te zien dat ik als klein kind al van boeken hield en al vroeg mijn familie fotografeerde. Maar dat mijn vader trots op me is, dat is nog het allerbelangrijkst! Ook de Arrogantjes vereerden ons met een stukje - sterker, we kregen een compleet privéoptreden met de scènes 'the secret agent', 'bel en toeter', een rapnummer en een 'poppensong' -. Hoewel sommige mensen eerst niet wisten wat de Arrogantjes precies deden, was iedereen uiteindelijk enthousiast, en terecht!
Na dit optreden openden Bram en ik het feest door samen te dansen op ons nummer 'Lets stay together' van All Green. Doodeng vond ik dat, maar ook heel intiem, met mijn kersverse man dansen zonder te zien wat er om ons heen gebeurde. Na deze langzame dans gingen de voetjes goed van de vloer. Op voor iedereen bekende muziek (zo kwam Michael Jackson voorbij), op mijn lievelingsnummer met een beat (Black & Gold van Sam Sparro) en klassiekers zoals Narcotic van Liquido, Watskeburt van De Jeugd van Tegenwoordig en een foute houseplaat uit de jaren negentig. Er was tussendoor ook nog een rustig romantisch moment, toen Bram als verrassing 'mijn' nummer speelde en zong. 'Armen voor de wereld' klonk fantastisch, met een Rudy en Waldy als koortje. De rest van de avond is vaak geopperd dat Bram hier maar zijn carrière van moest maken! Toen er weer overgeschakeld werd op dansbare muziek zorgden de vele improvisatieacteurs ervoor dat er flink gedanst werd. Op een gegeven moment werd zelfs een spelvorm uit de kast getrokken: de 'diamond dance'. Eén persoon verzint ter plekke een dansje en de anderen achter hem/haar dansen dat na. Het leuke was dat sommige mensen niet door hadden dat ze hier deel van uit maakten… Ander hoogtepunt: Bram en Waldy die eindelijk samen 'Easy Lover' zongen, iets wat ze altijd al wilden doen..
Ondertussen werd iedereen ruimschoots voorzien van hapjes en drankjes. Jet heeft zo zelfs haar gemiste avondeten kunnen compenseren.
Zo rond half een (denk ik) arriveerde er een taxi voor Bram en mij, zodat we net voor het leeglopen van de zaal naar huis konden. We kregen de huissleutel terug van Jet of Janneke en stapten na vele kussen en knuffels in het busje dat ons veilig thuis bracht. Ondertussen konden we niet ophouden te praten over alle leuke dingen die die dag gebeurd waren, maar we voelden ook voor het eerst hoe moe we eigenlijk waren..

PS. De volgende dag brachten Janneke en Jet cadeautjes en enveloppen, maar ook Brams ouder en Bart en Mirjam kwamen nog even langs. Een hele fijne en warme afterparty na een geweldige dag! Toen was het tijd om de laatste dingen in te pakken en onderweg te gaan naar een heerlijk relaxed weekje Mallorca.

Hersenschade

2011-03-25T18:00:00.000+01:00

In mijn vrije tijd kijk ik graag naar het tv-programma van hondenfluisteraar Ceasar Milan. Hij bezoekt mensen die problemen hebben met het gedrag van hun hond. Door goed leiderschap te tonen (iets wat de eigenaars van de honden niet deden) weet hij probleemgedrag binnen heel korte tijd te corrigeren. Hij straalt zekerheid uit, waardoor de honden zich veilig voelen en hem als natuurlijke leider accepteren.
Met dit programma is hij wereldberoemd geworden en zoals elk bekende figuur heeft hij zijn eigen stokpaardjes.
Zo heeft hij het altijd over de staat waarin een hond zich bevindt. Zoals agressief, of 'excited'. Met dit laatste bedoelt Ceasar zenuwachtig en overdreven druk gedrag. Vanuit zo'n verkeerde staat probeert Ceaser toe te werken naar een 'calm and submissive state'. Ofwel, een relaxte en ontspannen staat, waarin de hond gericht is op zijn baasje.

'Exited' state
Laatst realiseerde ik me ineens dat ik mezelf herken in het opgewonden gedrag dat sommige honden uit het programma kunnen vertonen. Ik heb een extraverte persoonlijkheid, maar als ik zenuwachtig en niet op mijn gemak ben ga ik nóg meer praten. Elke stilte wil ik dan invullen en ook fysiek ben ik dan drukker. Op dat moment lijk ik gewoon druk, maar eigenlijk ben ik onzeker en voel ik me onprettig.
Wanneer ik me op mijn gemak voel hoef ik niet non-stop te praten en kan ik me echt ontspannen. Toch jammer dat er geen Tammy-fluisteraar bestaat, want het als ik mezelf voorbij loop kan ik dat moeilijk corrigeren.

Hersenschade door pesten
Hoewel ik geloof dat alleen ik verantwoordelijk ben voor mij eigen geluk zijn er dingen, zoals mijn gedrag als ik niet op mijn gemak ben, die ik niet kan veranderen. Het is een valkuil die er altijd zal zijn. Vaak kan ik hem ontwijken, nu ik weet waar hij ongeveer ligt, maar soms trap ik er tóch weer in.
Door een artikel dat ik deze week las realiseer ik me dat een andere valkuil, waar ik vaak niet omheen kan lopen, misschien veroorzaakt wordt door een beschadiging van mijn hersenen. Wetenschappers denken namelijk dat langdurig pesten kan leiden tot extra gevoeligheid voor sociale stress. Dit hebben ze getest op muizen, met de volgende resultaten:

'Uit hersenonderzoek bleek vervolgens dat een veranderende werking van genen ervoor had gezorgd dat de hormoonreceptoren in het brein van de dieren veel gevoeliger waren geworden voor sociale impulsen. Hierdoor werden de muizen eerder bang, ook in situaties die eigenlijk veilig waren.'

Angst in veilige situaties
Het is nog niet duidelijk of dit bij mensen exact zo werkt, maar ik herken mij hier erg in. Ik ben altijd op mijn hoede. Als mijn collega knorrig is, weet ik zeker dat dit door mij komt. Wanneer vrienden met elkaar praten buiten mijn gehoorsafstand vrees ik het ergste, ik ben vast onzettend irritant en daar hebben ze het over. Wanneer een vriendinnetje een kort zinnetje terugstuurt op een uitgebreid smsje van mijn kant gaan bij mij ook de alarmbellen rinkelen. Ze is me zat. Vanaf nu zal ze me langzaam uit haar leven werken.

Positiviteit
Ik wéét namelijk dat deze gedachten meestal nergens op gebaseerd zijn. Toch is de angst dat mensen zich van de een op andere dag van me af kunnen keren altijd aanwezig. Door mijn pestverleden lijken mijn hersenen zich te hebben ingesteld op de onbetrouwbaarheid van de mens. Nu ik las over het wetenschappelijk onderzoek naar de gevolgen van pesten stelde dit me eigenlijk gerust. Mijn rare gedachtenkronkels hebben een reden. Mijn brein doet, op dit gebied, zijn werk waarschijnlijk niet goed.
Uit het onderzoek kwam niet naar voren of de hersenen ooit volledig herstellen van deze verandering, maar ik merk gelukkig wel dat ik allang geen speelbal meer ben van mijn angsten. Door de jaren heen ben ik zelfs een erg positief mens geworden, maar de negatieve gedachten zijn nooit helemaal weg gegaan.

Waarom ik dit opschrijf? Omdat ik dit inzicht wil delen. Ik merkte gister al dat iemand mijn probleem herkent. Als dat bij jou ook zo is; blijf je negatieve gedachten tegenspreken! Je bent niet alleen en ook niet gek.

Bronnen:

Nederlandse bericht:

Engelstalig en uitgebreider:

Een eerder onderzoek met een zelfde uitkomst:

Bruiloftsblog :-)

2011-03-18T11:09:00.002+01:00

Een paar dagen later dan beloofd, maar hier is dan toch een vervolg op mijn blog over onze bruiloft. We hebben begin deze week gezellig met ceremoniemeester Jet rond de tafel gezeten om de uitnodigingen te plakken, de onderdelen in elkaar te schuiven enzovoorts.. Ontzettend leuk om te horen dat jullie ze mooi vinden! Natuurlijk gaat de eer volledig naar Mark, want hij heeft het ontwerp gemaakt.

Locatie bezoek!
Vorige week zaterdag zijn we weer bij onze trouwlocatie geweest, om allerlei dingen te bespreken. Zo weten we nu dat er waarschijnlijk meer daggasten zijn dan eerst ingeschat, maar dat er minder feestgasten komen. Dit heeft natuurlijk invloed op allerlei dingen, zoals de hoeveelheid tafels, de grootte van de taart, enzovoorts.
Toen we met de voorbereidingen begonnen wilden we eigenlijk geen taart, maar liever cupcakes, of iets anders origineels. Dat had ook te maken met de kosten, want alles waar het label 'bruiloft' aan gehangen wordt is meteen 4 keer duurder. We veranderden van gedachten toen bleek dat we van onze locatie een gratis taart kregen.. dus hebben we op onze bruiloft toch een klassieke taart.. Zonder klassieke vulling overigens, want chipolata is niet aan mij besteed.
Het was erg leuk om weer door de locatie te lopen en me te bedenken dat ik daar al heel snel met Bram ga trouwen. We hebben zelfs even de lift geprobeerd, die ideaal is voor opa's en oma's, maar zeker ook voor bruiden en hun jurk..
Onze locatie is trouwens zelf een behoorlijke paradox, net als ik ;-) Het is namelijk een oud klooster en dat is zeker aan de buitenkant nog te zien. Ook heeft het een kapelletje, waar de ceremonie plaats zal vinden. Deze dingen geven de locatie een klassieke en mooie uitstraling. Het interieur en de aankleding is soms juist weer een beetje kitsch.. met in één van de feestzalen 'fresco's' op de muren en het plafond.. Die zaal hebben we dus niet gekozen om ons feest te vieren. De mengeling tussen klassiek en kitsch zorgt er wel voor dat ik me thuisvoel op de locatie. Het is er zeker niet stijfjes. Volgens mij gaan we er een heel leuk feest vieren.

Knutselen
Door het bezoekje aan de locatie was ik ook weer extra gemotiveerd om aan de decoraties te werken. Ik vind het namelijk erg leuk om daar mee bezig te zijn, omdat ik zo een echte stempel op de dag kan drukken. De locatie zorgt natuurlijk voor neutraal gedekte tafels en decoraties, maar ik wil graag dat onze dag uniek is! Vandaar ook de keuze voor de thema-kleur paars.
In de afgelopen maanden heb ik paarse lopers gevonden (althans, een creatief alternatief daarvoor..) en ook decoraties gekocht die op de tafel komen te staan. Dat kan zowel bij het eten als in de feestzaal zijn.
Voor overige ideeën heb ik op internet veel naar Amerikaanse DIY (Do It Yourself) bruiloften gekeken. Natuurlijk waren deze behoorlijk over the top, maar ik kreeg er zaten erg leuke dingen tussen die ik ook toe kan passen. Zo begon ik een tijdje geleden al met het maken van pom-poms, die op de tafel kunnen liggen, maar vooral ook opgehangen kunnen worden.
Ik kan verklappen dat het veel vragen opriep dat ik overal rondjes op textiel aan het tekenen was, om ze daarna uit te knippen. Toen ik het resultaat liet zien waren collega's en vrienden blij verrast, want met rondjes textiel kun je hele feestelijke decoraties maken :-)
Het tekenen en uitknippen kostte alleen wel veel tijd. Inmddels heb ik 4 witte en paarse exemplaren, maar als ik ze in de feestzaal wil gebruiken moeten het er toch iets meer zijn. Bovendien zijn de pom-poms op de foto niet erg groot.
Terug naar het internet dus maar weer.. en op zoek naar andere varianten. Gelukkig stuitte ik toen op pom-poms van een ander materiaal, namelijk vloeipapier. Dit is, zoals waarschijnlijk wel bekend, heel dun papier dat vaak gebruikt wordt om cadeautjes in te pakken. De theorie van mijn nieuwste DIY project is om acht van deze velletjes op elkaar te leggen en dan als een harmonica te vouwen (back 2 school ;-)) daarna bind je een touwtje in het midden en knip je de uiteinden in een ronde of spitse vorm. Dit zijn de bloemblaadjes. De laatste stap is om zorgvuldig alle laagjes uit elkaar te trekken, zodat een bloemvorm ontstaat. Dit is het meeste werk.
Al met al bevalt dit knutselproject stukken beter dan de textiele versie, daarbij deed ik er dagen over om genoeg rondjes te knippen (lees: een paar 100 stuks..) terwijl het met vloeipapier heel snel gaat. Het resultaat is alleen wel vrij bewerkelijk, dus ik denk dat ik de meeste pom-poms kort voor de bruilloft moet maken. Wat vinden jullie ervan?

Lets stay together..

2011-03-07T19:48:00.001+01:00

Vreescht niet, de uitnodigingen komen er bijna aan! Het ontwerp is af, maar ze moeten nog wel gedrukt worden. Voor wie nu denkt, uitnodiging? Waarvoor?
Nou, voor het leukste feest van 2011 natuurlijk.. de bruiloft van Bram en mij!

De afgelopen maanden gingen de voorbereidingen langzaam, maar gestaag door. De tijd kroop ook voorbij en nu duurt het nog minder dan twee maanden voordat we gaan trouwen! Ineens komt het heel dichtbij en moeten allerlei kleine dingetjes nog geregeld worden. Daarom weer eens een update over onze grote dag.

In eerste instantie ging het allemaal erg snel. Binnen een paar weken hadden we een leuke locatie gevonden en voor het eind van het jaar had ik mijn jurk al thuis hangen.. hij is op maat gemaakt in mijn lievelingskleur en verre van standaard. Helemaal zoals ik gehoopt had.
Ik bleef alleen toch twijfelen over een onderdeel van de jurk. Was dit toch niet nét anders dan bij het model dat ik gepast had? Na grondig vergelijken blijkt Anastasia (www.anastasi.nl) mijn jurk prachtig gemaakt te hebben. Hij líjkt alleen anders, vanwege de totaal andere kleur. Ik breng hem daarom deze week nog even terug, om hem iets aan te laten passen.

Brams pak is ook af, maar de laatste aanpassingen worden nog gedaan. Ook zijn outfit is met de hand gemaakt en anders dan een 'gewoon' pak. Ik vind het erg leuk dat hij zo'n specifieke voorkeur heeft. Op het gebied van schoenen kan het Bram helemaal niet gek genoeg.. hij heeft daarom Italiaanse schoenen besteld in de kleur van mijn jurk...

Iets wat voor Bram en mij allebei erg belangrijk is, is muziek. We hebben ons daarom helemaal uitgeleefd op een lijst met nummers die dj Rudy zal draaien op het feest. Eigenlijk is er daardoor weinig ruimte meer voor zijn inbreng... dus naar die lijst gaan we de komende tijd nog even kritisch kijken.
Natuurlijk hebben we ook lang nagedacht over de muziek tijdens de ceremonie. Uiteindelijk zijn er drie liedjes overgebleven, die veel voor ons betekenen. Muzikaal (daar let Bram veel op) en tekstueel (belangrijk voor mij).
Onze vrienden en bandleden van Bram, Waldy en Rudy, zullen de liedjes voor ons spelen en hebben al bij ons thuis geoefend. Volgens mij wordt het erg mooi! Het zal in ieder geval mooi klinken, want de vriend van ceremoniemeester Jet verhuurt apparatuur en heeft ons gratis microfoons, versterkers ed aangeboden. Heel fijn!

Goed, wat ben ik nog vergeten.. Op de bruiloft van mijn broertje David en zijn Dorine maakte ik de foto's. Mijn oom Jan, een goede amateurfotograaf, gaf toen aan míjn bruiloft wel vast te willen leggen en hield woord. Daar zijn we dus erg blij mee. Er is echter nog meer nieuws op fotografie-front.. tijdens de verjaardag van Brams oma raakten we namelijk aan de praat met hobby-fotograaf en neef Stefan. Hij liet ons zien dat hij al eens een bruiloft gefotografeerd had en we waren zwaar onder de indruk van zijn werk. Spontaan bood hij aan om ook ónze bruiloft in beeld te brengen en zo hadden we ineens twee fotografen! Stefan zal de gasten in ieder geval vastleggen als ze bij de locatie aankomen en verder freelancen om de minder geijkte plaatjes te schieten. Meer zal ik niet vertellen, anders krijg ik op m'n kop van Bram :-)

Er is meer te vertellen, maar daar ga ik jullie morgen mee vermoeien...

12 mei 2011 it is!

2010-09-07T20:06:00.002+02:00

Sinds Bram mij iets meer dan een maand geleden ten huwelijk vroeg is er veel gebeurd. We waren er allebei helemaal vol van en konden niet wachten om onze vrienden en familie in te lichten.
Aan ons tafeltje in het restaurant werden de eerste mensen dus al afgebeld, en snel daarna zette ik het mooie nieuws op dit weblog.
Nu we besloten hadden te gaan trouwen konden we er ook niet over ophouden, waar wilden we trouwen en wanneer? Ook dachten we al hardop na over de ceremonie, de muziek, de gastenlijst en alle andere dingen die bij een bruiloft komen kijken.
Het grappige vond ik dat Bram ook erg enthousiast is, terwijl ik het idee had dat het organiseren van een bruiloft vaak vooral op de bruid aankomt, maar dat is bij ons dus zeker niet zo..
Of zoals Bram het zegt: 'Voor 1 dag kan ik iedereen dwingen naar onze muziek te luisteren'!
De week na het aanzoek belden we een paar locaties en maakten een afspraak om er te gaan kijken. De eerste bij een locatie die ik nog niet kende en de tweede bij de locatie die stiekem al mijn favoriet was.
Toen we naar de eerste afspraak gingen waren we prettig verrast. De locatie zag er mooier uit dan op de foto's en het personeel was erg aardig. Ze dachten met ons mee en we hielden dus een goed gevoel aan het bezoek over.
Voor ons was belangrijk dat we alles op 1 locatie kunnen doen en was daar prima mogelijk, dus ik stelde het me al een beetje voor hoe het zou zijn om daar te trouwen.
Toch wilden we nog minstens 1 andere locatie zien en gingen we naar de plek die mij heel erg aansprak.
Het bleek inderdaad een hele mooie sfeervolle locatie, maar er bleven ook wat vragen over, het personeel kwam niet heel professioneel over en om de toiletten te bereiken moest de locatie eerst verlaten worden. Niet erg handig dus.
Nog duidelijker werd het toen we berekenden wat de kosten waren. Hoe mooi de tweede locatie ook was, voor minder service en minder mogelijkheden betaalden we er meer.. Dus hakten we de knoop door en kozen voor de eerste locatie.
Nu klinkt het misschien alsof deze locatie de tweede keuze is, maar we zijn er echt heel blij mee. Enig probleem is, ik zou het allemaal al met jullie willen delen en hier foto's willen plaatsen..
Bram wil alleen zoveel mogelijk geheim houden, dus vanaf nu doe ik mijn best om geheimzinnig te doen.. niet mijn sterkste eigenschap, maar ik probeer het..
Voor iedereen aan wie ik al dingen verteld heb, vergeten of doen alsof je niets gehoord hebt! ;-)
Enfin, de locatie ligt nu dus vast en daarmee de datum ook. Op 12 mei 2011 gaan we trouwen!
Over de rest van de voorbereidingen kan ik nog niet zoveel zeggen (zie hierboven waarom), maar we hebben al naar ringen gekeken en zijn vorige week in ondertrouw gegaan!
Veel stelt dat niet voor qua handelingen, een paar handtekeningen en je mag weer gaan, maar het is wel een stap richting onze trouwdag! De reden dat we al vroeg in ondertrouw zijn gegaan is omdat we niet in de gemeente Utrecht trouwen en de andere gemeente wil de bevestiging van ondertrouw hebben om de datum vast te leggen.
Daarbij hebben we nu allebei de tijd om leuke bruiloftsplannen te maken, dus waarom dan niet al wat vastleggen?
In onze omgeving worden al grapjes gemaakt dat we al volgende maand zouden kunnen trouwen, maar we hebben de tijd nog wel even nodig om te sparen! ;-)
Muziek vinden we allebei zo belangrijk dat we de komende maanden kunnen blijven piekeren over de nummers die we tijdens de ceremonie gebruiken..
Oh voor alle dames, ik ben nog niet voor een jurk gaan winkelen, maar misschien wordt het wel geen witte, maar een gekleurde bruidjurk.. we zullen zien!

Voor mensen die iets met onze ceremoniemeesters willen overleggen, de eer is aan Jet en Janneke en hun e-mailadres voor onze bruiloft is bramentam2011@gmail.com

Een contract bij de notaris, dat het waar is...

2010-07-30T15:04:00.004+02:00

'Ik heb nu toch al een tijdje iets op mijn hart', zei hij en ik schrok me eigenlijk een hoedje. Dat klonk serieus! 'De laatste maanden is mij echt iets duidelijk geworden,' ging Bram verder. Ineens nam het gesprek een andere wending, want hij werd een beetje emotioneel en haalde iets onder zijn jas vandaan. 'Ik weet zeker dat ik met niemand anders zó gelukkig kan worden'.. inmiddels lag het ingepakte doosje op de tafel van het restaurant en zat Bram op één knie naast de tafel, 'wil je mijn vrouw worden'?
Door mijn tranen kon ik eigenlijk niet zoveel uitbrengen, alleen hem knuffelen en met kussen overladen. Volgens mij murmelde ik nog net 'ja natuurlijk'... de grote vraag was gesteld, Bram en ik gaan trouwen!!

Natuurlijk volgen dan een heleboel gebruikelijke vragen, dus die zal ik alvast even beantwoorden, zonder langdradig te worden.. Bram en ik geven verder binnenkort een verlovingsfeestje, waarop we een klein groepje mensen willen uitnodigen en ik houd jullie natuurlijk op de hoogte!

Waar: In stadskasteel Oudean in Utrecht (het aanzoek dus, niet het huwelijk)
Waarom daar: Omdat het daar allemaal begon op 12 mei 2007, toen Bram daar piano speelde
Ring? Jaaaaaaaaaah, een hele mooie witgouden ring, heel wazig op de foto te zien
Datum: Nog niet heel concreet over gepraat, maar de eerste ingeving was 12 mei 2011

Ps. Op de tweede foto probeer ik mijn meest verbaasde gezicht op te zetten, we kregen van de mensen van Oudean namelijk een grand dessert cadeau van maar liefst 3 verdiepingen! Fruit, gebak, ijs, we wisten niet waar we het moesten laten..

2010-07-05T22:26:00.002+02:00

Ik ben er eentje van het type té nieuwsgierig.

Google is dus mijn beste vriend, om uit te zoeken hoe het met uit het oog verloren kennissen gaat, of om meer over een bepaald onderwerp te weten te komen. Dit laatste is alleen niet altijd een goed idee, omdat er op het gebied van elke hobby of liefhebberij wel iemand is die het naar een veel hoger plan tilt dan ik.

Zo ook als het gaat om het bijhouden van een moestuintje. Er zijn namelijk diverse mensen die enorme volkstuinen bijhouden, aan wisselteelt doen en hele schema's bijhouden om te weten wanneer ze moeten zaaien en planten. Toen ik dat allemaal gelezen had leek het me vooral vermoeiend en ik dus besloot ik dáár niet aan te beginnen. Wel wilde ik van nul af beginnen en dus mijn plantjes zelf zaaien.

In de winter stonden dus overal kleine plantjes in huis, op de tweede slaapkamer, op de magnetron (om ze uit de buurt van de katten te houden) en zo begon ik heel wat soorten te verzamelen. Niet alle plantjes kwam op, maar de sla, tomaatjes, broccoli, boontjes, courgette en artisjok deden het goed.

Na een tijdje kocht ik een kleine koude kas voor buiten en begin mei heb ik eigenlijk alles in de volle grond gezet. Dat mag volgens de regels niet omdat het nog kan gaan vriezen (wat het prompt ook deed) maar op mijn watermeloen en komkommer na overleefde alles de laatste koude nachten.

Een paar flinke regenbuien er overheen en alles groeit als kool! Zoals je op de foto's op mijn Flickr pagina kunt zien (www.paradoxa.nl) heb ik mijn eerste spinazie en erwtjes al kunnen oogsten. Ook de sla is al enorm en na een groeispurt zitten er vruchtjes in de tomaat. Voor de muur van ons schuurtje staan een framboos en braam en ook daarin zitten al vruchten. Ons Elstar boompje is al uitgebloeid en daarin zitten nu drie mini appeltjes. Ik ben benieuwd hoe eetbaar die worden!

Ook de aardbeien gaan trouwens als een tierelier en worden, wonder boven wonder, niet eens opgegeten door de vogeltjes. Misschien komt dat omdat vooral musjes onze tuin en die van de buren bewonen, maar het is in ieder geval fijn dat ik niet met netten hoef te werken.

Slotsom, het gaat prima met mijn tuintje! Ik heb ook al aardappels kunnen oogsten. Ik had namelijk uitgelopen krieltjes in een ikea tas gestopt, waarna ze als kool groeiden. Officieel moet je wachten met oogsten tot het blad doodgaat, of de plant gaat bloeien, maar de boel ging zo slap hangen dat ik het wel lang genoeg vond duren. Het resultaat: drie porties aardappels die toch wel een beetje jong (lees: ze hadden nog geen harde schil) waren. Ik wist dus niet helemaal zeker of ze te eten waren en heb als experiment een portie gekookt. Gelukkig bleken ze toen prima eetbaar en heb ik een deel ingevroren. Fantastisch toch? Je koopt krieltjes, stopt een paar uitgelopen aardappeltjes in de grond en kun een veelvoud oogsten! De andere groente en fruit is volgens mij niet zo economisch interessant, ook omdat ik het daarvoor niet serieus genoeg aanpak.

In feite doet het er ook niet toe, want ik geniet er gewoon van om de planten te zien groeien en bloeien. Het resultaat kunnen opeten is een bonus.

Binnenkort foto's van het kat-veilig maken van onze tuin, maar dat is nogal een project.. :-)

Ps. Ik heb ook al broccoli kunnen oogsten :-)

Mijn naam

2010-06-03T09:35:00.002+02:00

Toch jammer dat zo'n mooie naam nu niet meer zo vaak voorkomt ;-) In de jaren tachtig dus duidelijk wel, ik had op een gegeven moment maar liefst 2 andere Tamara's in mijn klas. Hoe vaak komt jou naam voor? http://www.meertens.knaw.nl/nvb/

Ei

2010-06-01T14:49:00.001+02:00

Dit is wellicht een idioot blog, maar ik ben benieuwd hoe het volgende verklaard kan worden.. ik kookte vandaag twee eitjes en zag een beetje schuim drijven. Om te zorgen dat het ei niet zou knappen gooide ik er wat zout bij.. tot mijn grote verbazing ontplofte ineens een ei! Veel water en een stuk schaal kwam in mijn gezicht terecht, gelukkig kookte het nog niet. Hoe is dit gebeurd? Was het toeval of een chemische reactie? Ik zie in ieder geval al een rage ontstaan, want het zag er heftig uit en klonk ook spectaculair..

Bomauto op Times Square and we were there!

2010-05-02T13:18:00.005+02:00

Met grote ogen liep ik gisteravond voor het eerst van mijn leven op het indrukwekkende Times Square. Het was een drukke zaterdagavond, misschien nog enigszins vergelijkbaar met een koninginnenach in Den Haag. Iedereen was uitgelopen om te eten, drinken, het theater te bezoeken of om gewoon bij elkaar te zijn. Het voelde als een mooie zomernacht, met nog steeds ongeveer 25 graden en daarom waren waarschijnlijk nog meer mensen samengestroomd.
Toen we echt over Times Square wilden lopen merken we dat de weg afgezet was met hekken waardoor we niet verder konden. Daarbinnen stonden politie motoren en bijbehorende agenten. Ook zag ik een busje van de crime scene unit, maar het leek ons meer een soort demonstratie dan een noodgeval. We bleven nog even hangen en zagen hoe meer agenten aan kwamen rijden, waaronder iemand van de canine unit en toen viel pas op dat de agenten serieus bewapend waren. Het drong daarom tot ons door dat het misschien toch niet zo onschuldig was. Een groep New Yorkse meiden had het over een aantal mensen dat zou zijn neergeschoten, maar we konden niets meer te weten komen. Uiteindelijk zijn we daarom, na het maken van wat foto’s en filmpjes, teruggelopen naar ons hotel.
Inmiddels is het 7 uur in New York en we zijn klaarwakker door de jetlag. Het is duidelijk dat er niet zomaar iets onschuldigs gaande was, er stond namelijk een (weliswaar amateuristische) bomauto op Times Square..

Een heftige eerste ontmoeting met New York dus, al is het gelukkig met een sisser afgelopen. Verder gaat het prima met ons, de reis ging soepel, ons hotel is meer dan prima en de mensen die we tot nu toe ontmoet hebben zijn erg aardig en behulpzaam. Later meer, maar hier moest ik natuurlijk wel wat over schrijven! Filmpjes komen op mn Flickr, maar de verbinding is erg traag in het hotel, dus dat moet even wachten. Nu eerst ontbijt!

http://www.nu.nl/buitenland/2238898/bomauto-times-square.html

Katten

2010-04-24T11:37:00.004+02:00

Neem me niet kwalijk. Ik vind honden leuke dieren, maar als ik zo'n beestje weer eens zie smeken om de aandacht van zijn baasje dan vind ik dat ook behoorlijk zielig. Van de trotse wolf is weinig overgebleven in veel moderne hondenrassen. Wat we hiervoor in de plaats hebben gekregen zijn piepende en trillende schoothondjes, wiens enige levensdoel is om ons te behagen
Om dit te bereiken hebben wij de hond gedomesticeerd, waarschijnlijk al sinds 15000 voor Christus. Hiermee is het uiterlijk en het karakter van de hond zodanig verandert dat hij eigenlijk niet meer in het wild kan leven.

Hoe anders is dat met de kat! Dit eigenwijze en eigengereide dier kan in een flits weer transformeren in een mini-tijger, als op een speeltje of een insect gejaagd wordt. Laat ze naar buiten en ze vangen als vanzelf muizen en vogeltjes, ook al zijn ze in gevangenschap opgegroeid en hebben ze dit dus nooit geleerd. Sommige katten staan nog zo dicht bij de natuur dat ze uit zichzelf afstand van de mens nemen en terugkeren naar het wild.

Leven met een kat (of twee in ons geval) is voor mijn gevoel daarom echt ‘samenleven'. Deze dieren en hun voor- en afkeuren nemen namelijk een hele duidelijke plek in een huishouden in. Kopjes geven op schoot liggen? Dat gaat niet op commando en apporteren doen ze ook al niet (alhoewel... er zijn uitzonderingen) want een kat precies waar hij zin in heeft. Dat klinkt misschien helemaal niet leuk of gezellig, maar juist door de zelfstandigheid van een kat voelt het als een enorme eer als hij op je staat te wachten als je thuiskomt, of op schoot komt liggen.
Als een kat affectie toont, dan doet hij dat uit vrije wil, niet omdat hij bang is dat hij geen eten krijgt of uit plichtsbesef.

Als ik dus moet kiezen tussen kat en hond dan weet ik het wel.. al heeft elk huisdier zo zijn nadelen. We hebben bijvoorbeeld ons tapijt vervangen omdat dat niet 'catproof' bleek en we treffen af en toe een vernieling of haarbal aan als we thuiskomen. Daar staat tegenover dat Hummel en Gaia ons duidelijk herkennen en heel blij zijn als we thuiskomen. Als wij boven zijn willen ze dat het liefst ook en als ik even stilzit op de bank dan liggen er al snel twee kattenbeesten op of naast me.
Ze zijn erg verschillend, zo is Hummel een stuk groter en erg relaxed. Hij ligt het liefst te slapen op een zo hoog mogelijke plek en gaat languit op de grond liggen als je thuiskomt of geaaid te worden. Gaia heeft nooit rust in dr poezenkontje en doet er uren over om het ideale slaapplekje te vinden. Hij houdt van salami, zij niet. Hij is gek op brood, een tik die hij blijkbaar van z’n moeder heeft en zij is geïnteresseerd in alles wat zoet ruikt. Als zij aan komt lopen dan begint ze al te spinnen, al een soort lopend motortje, terwijl hij alleen spint als hij op mijn borst ligt en aan mijn kleren sabbelt.

Enfin, we zijn dus ontzettend blij met onze katten!

Afwezig

2010-03-23T19:47:00.003+01:00

Nadat ik mijn initiële verslaving aan MSN-Messenger overwonnen had ontdekte ik een prachtige functie binnen het programma. Ik kon mijn 'status' namelijk tijdelijk op 'afwezig' zetten, waardoor niet iedereen tegelijkertijd tegen me begon te kletsen. Sterker, ik kon dit permanent zo laten, waardoor ik helemaal zelf in de hand hield wanneer en met wie ik via MSN contact had. Wat een rust!

Langzamerhand kwamen steeds meer vrienden op hetzelfde idee en als ik nu weer eens inlog op MSN dan 'staat' bijna iedereen op 'afwezig'. Het is dus altijd een gok of je ook echt contact krijgt met iemand, maar wel een hele verbetering, want ik wil me niet verplicht voelen om met iemand te chatten.

Afwezigheid is vaker een goed idee, zoals tijdens een vrije dag, of een vakantie, wanneer je even helemaal niet aan werk of andere verplichtingen hoeft te denken en jezelf kunt opladen. Geestelijke afwezigheid komt nog vaker voor, maar is niet altijd even handig. Zo verspreek ik me weleens tijdens een interview, dat ik voor mijn werk af moet nemen, omdat ik eigenlijk niet écht geïnteresseerd ben.

Ook hier was ik lange tijd afwezig, echt tot mijn spijt. Een tijdje niets op je blog schrijven is alleen net zoiets als te lang niet naar de tandarts gaan, het is steeds moeilijker om je er weer toe te zetten. Bovendien, waar moet je beginnen? Alle dingen die gebeurd zijn tussen eind oktober 2009 en maart 2010 laten zich namelijk niet makkelijk samenvatten. Het lijkt mij voor jullie aan de andere kant ook niet bepaald interessant om oude verhalen te horen, dus pak ik de draad maar weer op waar ik gebleven ben. Ik sluit echter niet uit dat ik bepaalde gebeurtenissen toch nog met jullie wil delen..

Op de titel van dit blog wil ik nog wel even terugkomen, want afwezigheid kan dus fijn zijn en rust geven. Zeker als je je zoals ik soms een beetje overprikkeld voelt. Permanente afwezigheid is alleen minder leuk, maar daar is helaas soms geen ontkomen aan. Zo overleed begin dit jaar een erg leuke tante van Bram, maar ook maakte ik vorige jaar een keuze voor permanente afwezigheid. Het is nooit makkelijk om een vriendschap af te ronden en dit doe ik dan ook heel zelden. Vaak blijkt er, groot of klein, ook voor oude vriendschappen nog plek in mijn leven te zijn. Of ik laat op zijn minst de mogelijkheid open dat een vriend of vriendin in de toekomst weer in mijn leven kan komen.

Soms is dit alleen geen echte optie meer, als een vriendschap je voor je gevoel niets positiefs meer brengt. Ik denk dan ook dat ik een goede keuze heb gemaakt, maar het is nooit een leuke.

Afwezigheid dus. Nodig, fijn, pijnlijk, en soms verdrietig. Een positief voorbeeld van afwezigheid is de komende vakantie van mij en Bram naar New York! Al twee jaar willen wij hier erg graag heen, maar telkens kwam het er niet van. De eerste week van mei gaan we nu dan toch, maar dan moeten we wel een week lang onze poezenbeesten missen en die afwezigheid is geen leuke.. enfin, over die monsters in een volgend blog meer!

Kate!

2010-03-19T16:42:00.002+01:00

Ze is wat mij betreft één van de meest fascinerende en muzikale vrouwen uit de geschiedenis. Kate Bush. In de jaren zeventig werd ze vanuit het niets immens populair met 'Wuthering Heights', maar de aandacht die ze daardoor in overvloed kreeg leek haar niet te bevallen. Maar één tour heeft ze ooit gedaan en de laatste jaren leeft ze als een kluizenaar, tot verdriet van haar fans (zie de documentaire: Op zoek naar Kate).
De reden dat haar muziek voor mij bijzonder is heeft te maken met de twee belangrijkste mannen in mijn leven, mijn vader en Bram. De eerste draaide 'The Kick Inside' lekker hard in de auto toen ik kind was en die klanken zal ik nooit meer vergeten. 'The man with the child in his eyes' was toen al mijn favoriet, al kon ik niet uitleggen waarom.
Jaren later kwam ik voor het eerst op de studentenkamer van Bram, om daar geen foto's van halfnaakte vrouwen aan te treffen, maar twee muzikale liefdes aan de muur. Tori Amos en Kate Bush.

Toen we ontdekten dat een Nederlandse zangeres een theatershow gemaakt had over kate Bush hoefden we dus niet lang na te denken. Zonder een recensie te lezen kochten we kaartjes en daar hebben we geen moment spijt van gehad. Gister zijn we Niki Romijn met haar show 'Kate' namelijk in 'De Slinger' in Houten gaan zien en zelfs Bram vond het fantastisch! Niki is erg muzikaal (speelt piano, gitaar en harmonica) en kan prachtig zingen. Ze imiteert Kate Bush niet, maar zelfs haar intonatie lijkt volgens Bram veel op die van de zangeres. De twee muzikanten die bas, gitaar, viool en andere instrumenten bespelen zijn ook erg goed en de hele show is voorbij voordat je er erg in hebt, met allerlei leuke anekdotes over het leven van Kate en dat van Niki.. Nieuwsgierig? www.nikiromijn.nl

September beurzenmaand

2009-10-11T15:23:00.004+02:00

September is beurzenmaand. Zowel in Nederland als in het buitenland zijn dan woonbeurzen die ik voor mijn werk moet bezoeken, ik heb het dan dus behoorlijk druk. Het zijn de najaarsbeurzen, waarop fabrikanten en leveranciers aan hun detaillist (de mensen met een winkel) laten zien welke nieuwe producten ze kunnen aanbieden aan de consument. In Ons Huis schrijf ik hierover, om diezelfde detaillist zo goed mogelijk voor te lichten.
De voorjaarsbeurzen zijn alweer in januari, dus de periode tussen augustus en januari is voor mijn de drukste tijd van het jaar.
Dit najaar heb ik vijf verschillende beurzen mogen bezoeken, waarvan eentje in Brussel. Hier was ik uitgenodigd door de organisatie en mocht ik op hun kosten slapen in een design hotel (zie foto). Dat is altijd leuk om mee te maken, al ben je altijd super alert op zulke dagen, het vervoer, je verblijfplaats, alles is nieuw. Bovendien ben je aan het werk. Ontspannen genieten van het bezoekje aan het buitenland is er dus niet echt bij.
De Nederlandse beurzen werden dit najaar opnieuw minder goed bezocht. Dat heeft te maken met de economische crisis, maar ook met het feit dat er simpelweg teveel beurzen en showrooms in ons kleine landje zijn. Door de verstrooiing van de verschillende bedrijven over de verschillende beurzen is het voor de bezoeker niet duidelijk waar ze echt heen moeten. Het ontbreekt aan een duidelijke ‘topbeurs’.
Door het bezoeken van de verschillende beurzen heb ik wel weer een goed idee gekregen van de nieuwste trends en ontwikkelingen in mijn vakgebied (dat klinkt formeel zeg..) Als je benieuwd bent wat ik precies vond dan kun je dit uit foto’s bij dit blog halen.

Wat je hier ziet: een dubbel rolgordijn, transparant en verduisterend, de 'leerlook' is in in raamdecoratie, de ruit komt terug op een modernere manier, fotokunst wordt het nieuwe canvas.

Op een houtje of een zoutje bijten?

2009-10-07T14:47:00.005+02:00

Het begon allemaal met een kleine foto in het Amerikaanse blad Glamour. Hierop was een model zittend te zien in haar ondergoed. Tot dusver normaal, maar je zag een buikje! Een echt rolletje tekende zich op haar lichaam af, terwijl ze ontspannen lachend liet zien zich daarover niet druk te maken.

Een storm van reacties volgde, want vrijwel zonder uitzonderingen vonden de lezeressen het een verademing om een vrouw met een ‘normaal’ lichaam op de foto te zien. Geen photoshop of eetstoornis had hier iets mee te maken en dat werd met open armen ontvangen.
Hierop reageerde Glamour door een groep zogenaamde ‘Plus-size’ modellen naakt op de cover te zetten. Ook hier ronde schouders, volle heupen en rolletjes bij de zittende of liggende vrouwen. Blijkbaar begint dit verschijnsel zich te verspreiden, want een toonaangevend modeblad uit Duitsland heeft aangegeven geen modellen meer te willen gebruiken, maar alleen ‘normale’ vrouwen.

Ik zet bepaalde woorden in dit blog niet voor niets tussen aanhalingstekens, want ‘Plus-Size’ modellen zijn over het algemeen genomen helemaal niet plus. Ze hebben meestal een gezond gewicht en normale rondingen. De haute-couture modellen met het gewicht van een 12-jarig kind dié zijn afwijkend van de gemiddelde vrouw, dus eigenlijk zouden die de titel ‘Skinny’ modellen moeten dragen. Aan de andere kant zijn vrouwen er in alle vormen en maten, dus ik zou het liefst willen dat er niet in zulke termen gesproken werd, maar dat er gewoon diversiteit te zien was in bladen en op de catwalk!

Mijn nieuwe collega heeft maat 38, een hele gemiddelde vrouwenmaat, terwijl mijn andere collega van nature lang en slank is en maat 36 heeft. Ze zitten allebei in het gezonde spectrum, maar alleen maatje 36 heeft op dit moment kans om model te worden. Ik ben er blij om dat dát in ieder geval lijkt te gaan veranderen. Een vrouw van 1.85 met maat 42 is namelijk nog steeds prachtig en gezond, net als een klein meisje met maat 34/36.

Laten we alleen geen ongezonde dingen promoten, zoals super dun aan de ene kant, maar ook niet dat het prima is om dik te zijn. Het is fijn om te stimuleren dat vrouwen een gunstiger zelfbeeld krijgen, maar echt overgewicht hebben is gewoon erg ongezond en het lijkt me daarom geen goede zaak om zulke vrouwen als voorbeeld neer te zetten in een tijdschrift.

Goed, dat is allemaal rationeel, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik persoonlijk echt ontroerd was toen ik de foto van de ‘Plus-Size’ modellen zag. Op een vreemde manier voelde ik mijzelf ineens ook erkend in het gevoel dat ik er mag zijn zoals ik ben. Waarom kunnen er alleen complimentjes gemaakt worden als iemand afgevallen is? Is diezelfde vrouw ook niet gewoon mooi als ze die paar kilootjes laat zitten waar ze zitten en niet in een zo klein mogelijk maatje past?

Toen ik een jaar geleden voor mijn gevoel écht teveel woog heb ik hier iets aan gedaan, maar ik kies er bij deze voor om het ideale gewicht niet mijn levensdoel te laten worden. Daarvoor is eten veel te belangrijk en ook veel te ónbelangrijk. Belangrijk omdat ik het belangrijk vind om te genieten van eten en onbelangrijk omdat ik mijn volwassen leven niet wil verspillen aan calorieën tellen en lijnen.

Ik blijf dus gewoon lekker zoals ik ben. Ik let op een normale manier op wat ik eet en hoeveel ik weeg, maar ik ga vooral gelukkig zijn met wie ik ben en hoe ik eruit zie.

Ik ben een slechte vrouw

2009-09-22T16:13:00.003+02:00

Toen ik aan mijn studie begon kon ik niet wachten op de introductieweek. Daar zou ik vast veel intelligente en gelijkgestemde mensen ontmoeten en beter aarden dan ik op de middelbare school had gedaan. Het bleek inderdaad een feest van herkenning en ik was ouderwets enthousiast. In plaats van de kat uit de boom te kijken ben ik namelijk juist een enorme spring in het veld in nieuwe situaties. Gelukkig was ik niet het enige bijzondere type in mijn propedeusegroep, dus na een bewogen kampweek begon ik vol goede moed aan mijn studie.

Helaas bleek echter al snel dat kinderachtig gedrag mensen niet verlaat naar mate ze ouder, maar alleen als ze wijzer worden. De leuke hechte groep van het introductiekamp deelde zich op in groepjes en iedereen had zijn mening klaar over elkaar. Zo was er de jongen die in zijn enthousiasme en vanwege zijn lichaamsbouw verkeerd begrepen en daardoor als negatief ervaren werd, er was de oudere klasgenoot waarmee alle jongens vrienden wilden zijn maar die zijn leeftijd eigenlijk geen eer aan deed, de ‘roddelnicht’ die eigenlijk gewoon opzoek was naar vriendschap... kortom, weinig transparantie en veel verkeerd begrepen/gelezen mensen.

Natuurlijk zijn vooroordelen menselijk. Ik ben zelf ook erg snel met mijn eerste indruk, maar ik ben daarna altijd bereid om die indruk aan te passen aan de werkelijkheid. Dit bleek op de SVJ helaas niet zo te zijn, de hokjes en stereotypen bleven bestaan en dat vind ik enorm triest. Je zou van toekomstige journalisten toch hoor en wederhoor mogen verwachten?

Welke stempel ik had werd op een bizarre manier duidelijk toen een oud klasgenootje iemand voor mij waarschuwde als zijnde ‘een slechte vrouw’. Hierbij doelde zij schijnbaar op mijn omgang met mannen, want ik zou volgens haar het bed hebben gedeeld met Henk Westbroek.. Toen ik dit hoorde moet ik eigenlijk lachen, want zoiets vergezochts had ik zelden gehoord. Blijkbaar was mijn verhaal dat ik als caissière ooit eens zijn nummer had gekregen om een biertje te gaan drinken tot een hele affaire geëvolueerd.. Als het niet zo ontzettend triest was zou ik de hoeveelheid fantasie van de bedenkster bijna knap vinden. Let wel, op dat moment was ik al een paar jaar afgestudeerd en zelfs tijdens mijn studie al jaren niet meer met haar in contact geweest. Ik wist meteen weer waarom.

Met drie andere mensen uit dat eerste jaar journalistiek heb ik nog wél contact, sterker nog, mijn lief is één van de mensen van dit eerste uur. Ik vond hem een broekie toen ik hem voor het eerst zag, maar we voelden ons meteen tot elkaar aangetrokken. Andere mensen en hun verhalen stonden toen echter in de weg. Hij is gelukkig sterker dan dat en zo hebben we elkaar zes jaar later gevonden, om nooit meer bij elkaar weg te gaan.
Daarnaast is een ander oud klasgenoot één van mij allerbeste vrienden, de grote kerel die nu meer de lange kerel is en met wie ik uren kan praten. Lief en leed hebben we gedeeld en ik ben ontzettend blij dat we allebei gewend zijn om verder te kijken dan de oppervlakte en dan onze neus lang is.
Tot slot is er de grapjas en voormalige roddelnicht van onze klas, die ik om exact die reden niet uit kon staan. Toen we elkaar opnieuw een kans gaven bleef er echter niets over van onze voordelen en inmiddels beschouw ik hem als meer dan een vriend van mijn lief, namelijk als een goede vriend van ons allebei.

Ik heb dus ergens niets te klagen, want door het volgen van deze studie zijn deze drie geweldige mensen in mijn leven gekomen. Ik heb er ook veel geleerd, namelijk dat het geen zin heeft om eerlijk en transparant te zijn en hard te werken voor je contact met sommige mensen. Het blijkt namelijk naïef om van volwassenen te verwachten dat ze boven achterbaks en kinderachtig gedrag staan. Gelukkig maak ik me daar nu echt niet druk meer om, maar wilde dit toch even van me afschrijven.

Ik ben verder niet rouwig dat we ons lieve Hummeltje konden ophalen op de vrijdagavond dat er een reünie plaatsvond van mijn studie..

Hummer wordt HummeL

2009-09-06T21:13:00.004+02:00

We hebben het er lang over gehad, want hoe moest ons katertje gaan heten?
Hij is door de eigenaren van de moederpoes Hummer genoemd, maar dat doet ons denken aan het automerk, dus wilden we iets anders verzinnen.
Wanneer we het over hem hadden dan hadden we het alleen wel altijd over Hummer, omdat het wel fijn in de mond ligt.

Lang verhaal kort, we wilde hem eerst George noemen, maar dat ligt minder lekker in de mond. Dat mag dus zn naam worden als hij ooit adelijk van uiterlijk wordt ;-)
Voor nu gaan we hem HummeL noemen, vanwege de fijne klank en omdat het gewoon een schatje is. We hoorden dat hij heel lief is en vaak aandacht vraagt door aan je broek te knabbelen :-)

Nog even en dan woont hij bij ons!

Eerste ontmoeting

2009-09-05T19:11:00.003+02:00

Twee weken oud is Gaia nu en vandaag hebben we haar voor het eerst vast kunnen houden. Wat is ze nog klein! Ze begint al wel echt te bewegen, piept als de beste en probeerde vandaag zelfs uit het nest te klimmen.
Natuurlijk hebben we een leuke fotoshoot gehouden, waarvan alle foto's te vinden zijn op www.paradoxa.nl. Na het fotograferen van Gaia en haar zusje Gracy bleken ook de andere katten van Leander en Gracy erg fotogeniek overigens..

Kortom, een leuke middag voor katliefhebbers, we kunnen niet wachten tot Gaia wat groter wordt en echt met ons gaat spelen!

Hummer

2009-08-31T08:41:00.006+02:00

1 katje is maar alleen en dus zijn we op zoek gegaan naar een vriendje of vriendinnetje voor Gaia.
Met succes, want we hebben een heel schattig kereltje gevonden. Hij komt half september al bij ons wonen en scheelt dus ongeveer twee maanden met Gaia.
Zijn naam is nu nog Hummer en hij is een Maine Coon/Heilige Birmaan kruising. Een ontzettend leuk en speels katertje, dat na het spelen zo in slaap viel op mijn schoot.

Even voorstellen dus: Hummer! Als jullie nog suggesties hebben voor een nieuwe naam dan horen wij het graag! Iets verzinnen blijkt nog niet zo makkelijk namelijk...

Laura enzo

2009-08-27T15:38:00.002+02:00

Ze is geboren op zee, zeilde op haar zesde over het IJsselmeer en op haar tiende naar Engeland. Een bijzondere meid dus. Nu wil de grootste uitdaging aan, namelijk een wereldreis per zeilboot, op haar 13e...
Iedereen weet het nu beter, want ze is te jong, moet naar school enzovoorts enzovoorts, zonder haar te kennen.

Daarnaast denken veel mensen dan ze moederziel alleen twee jaar rond dobbert, maar dat is natuurlijk onzin. Ze vaart met meerder andere boten, komt vaak aan wal en heeft daardoor de kans om vrienden en familie te zien. Daar kan ze schoolwerk doen, andere landen leren kennen en meer levenservaring opdoen dan velen van ons ‘to date’.

Ik twijfel geen moment aan haar kunde, want ze is een geboren zeilster. Goed ze is 13, met als logisch gevolg dat ze niet alle consequenties van haar daden en wensen kan overzien, maar de mensen die haar helpen en ondersteunen kunnen dat wel. Zij hebben het volste vertrouwen in haar.

Leeftijd is zo relatief, want in vele culturen ben je met 12 jaar volwassen en doe je het werk van een volwassene. Zelfs in de Roma cultuur in Nederland is dit het geval en trouwen meisjes tussen hun 11e en 15e, om daarna niet meer naar school te gaan en kinderen te krijgen.

Over de leerplicht van deze groep hoor je weinig, net als over de ‘ontwikkelingsachterstand’ van kinderen die topsport beoefenen en daar het grootste deel van de tijd mee bezig zijn. Waarom moet dan ineens zo enorm over Laura’s welzijn ‘gewaakt’ worden?

Ik was ook altijd een beetje anders, met grote plannen en dromen, die lang niet altijd realistisch waren. Vaak merkte ik dat volwassenen hier ook al snel een oordeel over hadden vanwege je leeftijd, omdat het niet haalbaar zou zijn, of gewoon ‘niet zo hoorde’. De puber in mij denkt dat dit ook een stukje jaloezie is, omdat Laura nu misschien iets gaat doen wat vele volwassenen door de neus geboord is toen ZIJ grootste plannen hadden.

Als ik het een goed heb dan is Laura een vroegwijs meisje, en dan is het de vraag of je die ‘afwijking’ ten opzichte van haar leeftijdsgenootjes moet stimuleren. Aan de andere kant is ze zoals ze is en kun je dat niet zomaar de kop in drukken of veranderen.

Misschien is niet elk kind gebaat met les in de schoolbanken (ze wil overigens erg graag haar havo afmaken) of met veel contact met leeftijdsgenootjes. Laura (www.lauradekker.nl) is een ‘loner’ met een missie en ik hoop dat ze haar droom binnenkort kan vervullen.

Er is geen vast recept voor het leven of welzijn van elk kind.

Ps. Waarom gaat ze niet na haar 16e? Omdat ze een bijzondere presentatie wil neerzetten waar ze de rest van haar leven trots op kan zijn, ik zeg DOEN!

Het is zover!

2009-08-24T14:57:00.002+02:00

Leuk nieuws! Ruby is afgelopen zaterdag bevallen en het resultaat zijn twee gezonde poesjes die je op de foto’s kunt bewonderen. Vier broertjes en zusjes hebben het door een rare speling van de natuur helaas niet gered, maar na een keizersnee gaat het met moeder en dochters nu goed.
Helaas is de eigenaar van vader Caesar ook een kitten toegezegd, dus kan maar een van de kittens bij ons komen wonen. We gaan daarom op zoek naar een speelkameraadje uit het asiel.
Zoals te zien is als je goed kijkt is een van de kittens zwart en de ander zwart met wit, de kans is groot dat de laatste ons poesje wordt. Ze zal dan de stamboomnaam Gaia krijgen. Bij raskatten moeten de namen van het hele nestje namelijk beginnen met dezelfde letter, in dit geval de G.

Enfin genoeg gekletst, zie hier de eerste foto’s van de kittens!

Rood..

2009-08-21T11:39:00.003+02:00

Toen ik mijn haar nog verfde met Henna was ik na het verven altijd weer trots op mijn vuurrode lokken.
Ik mag dan geen skate broeken of gothic jurken meer dragen, maar iets in mij wil zich toch onderscheiden. Bovendien had ik altijd het gevoel dat rood haar misschien nog wel beter bij me paste dan het peper en zout dat ik van nature heb.

Toch heb ik maandenlang niet geverfd, vooral omdat ik mijn eigen kleur weer eens wilde zien. Ook vond ik het raar om mezelf op familie foto’s te zien, waarbij ik er toch anders uitzag dan de rest. Zo gezegd zo gedaan en vrij onopvallend had ik op een gegeven moment voor het grootste deel weer mijn natuurlijke kleur. Dat was okay, maar meer ook niet.

Zeker toen ik op foto’s zag dat rood haar mij toch wel erg leuk staat...

Kortom, ik heb mijn haar nu professioneel laten kleuren en ben zelf erg blij met het resultaat. Misschien valt het je niet eens op als je me weer ziet, maar ik kijk elke dag met een fijn gevoel in de spiegel. Mijn rode haar is weer terug!
Op termijn gaat het misschien iets meer naar koperblond, want donkerrood (mahonie) vind ik te onnatuurlijk ogen, maar voor nu is dit het..

Ik kijk wel minder vrolijk op de ‘na’ foto, maar dat ligt iig niet aan mijn kapsel ;-)

Levensles..

2009-08-18T16:35:00.005+02:00

Afgelopen vrijdag heb ik een belangrijke levensles geleerd. Bron van al deze wijsheid was M, met wie ik (samen met B) uit eten was bij Gauchos. Het leer object (kinderachtig gegniffel, leer...) was een homoseksuele ober met wie ik een praatje aanknoopte. Ik was namelijk benieuwd naar het recept van de heerlijke knoflookmayonaise die je daar kunt krijgen, omdat ik die thuis nooit zo lekker krijg.

Ik lachte er vriendelijk bij en toch was het antwoord nogal kil en een beetje belerend. ‘Tja die knoflook moet je ook stampen natuurlijk’ was volgens mij wat hij zei. Over die reactie was ik verbaasd en ik wendde me daarom tot M. ‘Lag dat nou aan mij of deed hij nogal koeltjes?’

M wist meteen waar ik het over had en opende met één zin mijn ogen. ‘Tja, zo worden wij mannen altijd benaderd’. Voorzichtig, bang dat ik het niet goed begrepen had vroeg ik door, maar hij was stellig. ‘Zo doen mannen altijd tegen andere mannen. Ik bedoel, vrouwen worden altijd gematst. Als jij bijvoorbeeld een bus bijna mist dan stopt hij voor je, maar mij rijdt hij gewoon straal voorbij. Als een vrouw iets doms vraagt dan is het schattig, maar als een man dat doet dan is het gewoon dom. Nu weet jij ook eens hoe dat voelt.’

Plotseling begreep ik waarom ik bij sommige homo mannen het gevoel had dat ze soms een beetje onaardig tegen me deden.. dat was gewoon neutraal! Waarschijnlijk stellen hetero mannen zich automatisch vriendelijker tegen vrouwen op en voor een homoseksuele man heeft dat natuurlijk niets op.

M deed er nog een schepje bovenop.. ‘Homo’s hebben gewoon vaak een hekel aan vrouwen. Misschien is het jaloezie, maar neem het maar van mij aan.’ Normaal zou ik zo’n uitspraak met een korreltje zout nemen, maar M kan het weten, hij werkt namelijk in een omgeving waar een groot deel van zijn mannelijke collega’s homo is.

Zo was ik dus weer heel wat wijzer. Natuurlijk is het erg zwart-wit, want ik ken genoeg leuke homoseksuele mannen, maar ik snap nu wel dat ik als vrouw vaak een beetje voorgetrokken wordt en dat dat voor mannen best frustrerend kan zijn..

Ik kwam overigens nog een interessant artikel tegen over dit onderwerp: http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/39719630/

Quote: ‘Homohersenen lijken meer op vrouwenhersenen dan op een heteromannenbrein en de hersenen van een lesbiënne vertonen meer overeenkomsten met die van een heteroman dan met een heterovrouw.’

Eerste tekenen van leven van supergroep

2009-08-14T16:26:00.002+02:00

Zoals jullie wel weten hou ik wel van een partijtje 'doe je haar met een gitaar'. Ik was dus erg blij verrast toen ik hoorde dat drie grote rocksterren samen een groep gevormd hebben. De groep heet Them Crooked Vultures en bestaat uit drummer Dave Grohl (Nirvana & Foo Fighters), gitarist Josh Homme (Kyuss, Queens Of The Stone Age) en bassist John Paul Jones (Led Zeppelin). Met recht een supergroep dus.. ze treden op op Lowlands, maar er zijn al wat beelden opgedoken, onder meer dit mini stukje uit een van hun nummers.

Mark my words.. deze groep wordt groot!

Tendence, ofwel Tamara op de beurs

2009-08-12T19:19:00.003+02:00

To blog or not to blog, that’s the question..

Ik zit regelmatig achter mijn toetsenbord met het voornemen om iets leuks te schrijven, maar vaak komt er niets uit mijn vingers. Is het namelijk wel boeiend? Wil ik een algemeen stukje schrijven over mijn gevoelens of over iets wat ik heb meegemaakt? Enfin, soms moet je meer doen en minder nadenken.
Bovendien geniet ik zelf erg van de blogs van vrienden, dus al met al genoeg stimulans om weer eens te posten.

Zoals je misschien wel gezien hebt staat er een nieuwe gadget op mijn Hyves, namelijk een filmpje dat ik gemaakt heb op een beurs waar ik in het begin van juli was. Dat is namelijk twee keer per jaar een belangrijk onderdeel van mijn werk, nationale en internationale beurzen bezoeken.
Daar krijg ik een idee van de nieuwste trends op interieur gebied en kan ik de mensen achter de bedrijven in levende lijve ontmoeten. Soms saai en vermoeiend, maar meestal een van de leukste kanten aan mijn werk.

Over het algemeen zijn er in januari een groot aantal beurzen en in september weer, de drukste periode staat dus voor de deur. In juli was nog een verdwaalde decoratiebeurs en zo moest ik in mijn eigen vakantie een paar dagen naar Frankfurt. Dat is namelijk het epicentrum van een aantal belangrijke beurzen, zoals in dit geval Tendence.

De Frankfurter Messe, waar door het jaar heen allerlei beurzen plaats vinden, is echt een gigantisch gebouw en dat wilde ik met het filmpje even laten zien. 9 gigantische hallen vol met exposanten telde de beurs en daartussen is de afstand behoorlijk, vandaar dus de horizontale roltrappen.

Verder is het leuke aan beurzen dat je vaak wordt uitgenodigd door de organisatie en het verblijf en vaak het diner op hun kosten is. Zo ontmoet je ook nog eens iemand, zoals Bridget uit Canada, Julia uit Australië (woont in dezelfde straat als Hugh Jackman die ze weleens ziet bij de bakker..) en Catherina uit Rusland.
Hetzelfde werk is dan een leuk startpunt om erachter te komen dat sommige dingen over de hele wereld hetzelfde zijn..

Enfin, wat ik zoal doe op de beurs? Nou de volgende dingen heb ik iig gezien.

KLIK!
(een taartvorm voor mensen met veel trek en weinig trek..)

KLIK!
Porceleinen lampen die telkens een maatje kleiner zijn, omdat ze krimpen in de oven

KLIK!
Een lievelingsbedrijf van mij, omdat vrijwel alles naar de natuur verwijst

KLIK!
Felle kleuren zijn trendy

KLIK!
Een houder voor theezakjes, bedacht door een studente.. die nu binnen is..

De jaren negentig waren sowieso veel stoerder (ahum)

2009-06-18T16:22:00.001+02:00

see more Lol Celebs

Als dit je niet ontroerd..

2009-06-18T15:50:00.000+02:00

Depeche Mode komt niet :-(

2009-05-28T11:40:00.000+02:00

Uit de perstekst van het management:
On May 12th, lead singer Dave Gahan suffered a severe bout of gastroenteritis, leading to his hospitalization and the cancellation of the Athens concert. While in hospital, further medical tests revealed a low-grade malignant tumour in Dave's bladder, which has since been successfully removed. At doctors' orders Dave Gahan must take a break until June 8th, to ensure that he makes a full recovery. Depeche Mode's performance at the Pinkpop Festival in Landgraaf is cancelled.

Nog steeds onduidelijkheid Depeche Mode

2009-05-28T09:41:00.002+02:00

Vanochtend heeft Jan Smeets bij Giel op 3fm verklaard dat hij nog steeds niet weet of Depeche Mode wel of niet op Pinkpop zal staan. Hoewel de verklaring van het management al twee dagen verschoven is zou dit vandaag duidelijk moeten worden. Natuurlijk is Smeets ondertussen naarstig op zoek naar een vervanger, Placebo wordt als Depeche Mode uitvalt in ieder geval naar hun plek in de programmeringen geschoven.

Over het optreden is onduidelijkheid ontstaan nadat zanger Dave Gahan ongeveer twee weken geleden met een buikgriep werd opgenomen in het ziekenhuis. Inmiddels wordt al gesproken van een maag/darm infectie, maar de geruchten gaan dat het misschien nog ernstiger is.
Er zijn daarom al heel wat optredens afgezegd, maar de twee concerten in Londen op zaterdag en Pinkpop op zondag zijn nog steeds onzeker.

Hopelijk komt er vandaag eindelijk duidelijkheid, want uit het commentaar van de fans blijkt dat ze vooral willen weten wat er aan de hand is. Als Dave Gahan ernstige gezondheidsproblemen heeft dan is hier veel begrip voor (te lezen op diverse fora) maar voor het uitstelgedrag van het management niet.

Tuindagen en BBQ

2009-05-27T18:31:00.009+02:00

Schrijven is prachtige manier om iets over te brengen, om te laten weten wat er in je omgaat.
Toch ontdek ik steeds meer dat de belangrijkste dingen het moeilijkst onder woorden te brengen zijn. De twee uitersten, zoals verdriet en geluk zijn gewoon té persoonlijk.
Toch ga ik het proberen.

Afgelopen zondag had ik een afspraakje met mijn moeder. In tuinieren hebben we een nieuwe gezamenlijke hobby ontdekt en daarom gingen we samen naar de tuindagen bij slot Zuylen.
Een prachtig slot, op fiets afstand van mijn oude huis, maar nooit door mij ontdekt. Rond dit slot allerlei kraampjes van kwekers en dingen die iets te maken hadden met tuinen. De hoeveelheid viel alleen behoorlijk tegen, want binnen een uurtje hadden we het wel gezien. Het was gelukkig wel een prachtige dag, dus konden we ons na het nuttigen van een aarbeien taartje vleien in het gras. Het was erg gezellig om nu eens een op een contact te hebben met mijn moeder en om uitgebreid met elkaar te kletsen. Kortom, het was een erg fijne middag.

De avond vond plaats op ons lievelingsplekje aan de Maarseveense plassen, met een BBQ, lekker vlees, sla uit eigen tuin en veel leuke mensen. Het zonnetje scheen nog en ik was ontzettend in mijn element. Het gevoel van de zomer, vrijheid, lekker met je vrienden hangen.. op zulke momenten weet ik weer dat er niet veel voor nodig is om gelukkig te zijn :-)

Tori..

2009-05-26T11:41:00.003+02:00

Het is een beetje mosterd na de maaltijd, maar de dame op de foto is Tori Amos.
Ik heb haar al eens in de HMH mogen zien, maar grote fan Bram had haar nog nooit in levende lijve mogen bewonderen. Hij bleef dan ook aan de radio gekluisterd toen er kaartjes te winnen waren voor een intiem concert van haar in De Smet in Amsterdam.
Veel smekende smsjes later, won hij inderdaad die kaartjes en twee dagen laten stonden we in het kleine zaaltje in Amsterdam naar Tori te kijken en luisteren. Ze was zo dichtbij dat we haar praktisch aan konden raken, dus Bram was helemaal in zijn nopjes, al duurde het optreden maar 20 minuten.
Indruk: nog steeds een mooie vrouw, erg klein en tenger. Excentriek ook, maar op een leuke en mysterieuze manier. Ze speelde haar nummers zoals ze vaker doet als ze geen band bij zich heeft, zonder duidelijk begin, midden en eind en met veel improvisatie. Erg mooi, maar ik hoor haar liever met band.

Enfin, het was een bijzonder ervaring en het leuke nieuws is dat ze in september weer naar Nederland komt! Dan gaan we haar weer live zien in de HMH.

Op www.paradoxa.nl staan meer foto’s!

Guess who....

2009-05-08T08:17:00.001+02:00

New species: Tree Cat

2009-05-06T21:09:00.002+02:00

Rara.. het zit in een boom en spint...

Oude liefde roest niet

2009-05-04T11:52:00.003+02:00

Mijn doos vol herinneringen, brieven, foto’s ed, staat sinds de verhuizing op zolder. Niet meer binnen handbereik dus. Mijn harde schijf crashte, waardoor ik met een schone lei en moest beginnen en omdat ik een nieuwe telefoon heb zijn de smsjes van de afgelopen drie jaar verdwenen.

Het leuke is.. ik kan er niet echt mee zitten.
Leven in het heden is een goed motto en ik lijk er steeds beter in te worden, al blijven er bijzondere momenten uit het verleden die de moeite van het ‘herbeleven’ waard zijn.

Ik was negen en met mijn ouders vakantie in Varese (Italië) toen op een ochtend een auto met een Nederlands kenteken kwam aanrijden. Een Nederlands kenteken op het zandweggetje naar ons vakantiehuisje betekende speelkameraatjes!
Zeker meer dan één, want dit gezin had vijf kinderen en met vier van hen kon ik het meteen goed vinden. Drie meisjes (een iets ouder meisje met een eeuwige vlecht en veel sproeten, een stoer meisje dat iets jonger was dan ik en het jongste zusje, enthousiast en stoer met kort geknipt haar en net zoveel sproetjes als haar oudere zus).
De vierde was hun broer (toen een blond page koppie en nu kaalgeschoren) een eigenwijze en zelfverzekerde jongen die toen dertien was en op wie ik op slag verliefd werd. Hij en ik konden bekvechten als de beste, maar hij was stiekem een goedzak en ik (veel minder stiekem) dol op hem.

Na de vakantie zagen we elkaar door de jaren heen nog een paar keer en ik ging bij hen logeren. Ik was toen een jaar of twaalf, nog steeds verliefd op de broer en nog steeds een guppie.. toch was er iets tussen hem en mij en het nachtzoentje ben ik nooit vergeten. Net zo min als de heerlijke tijd die ik in de bossen en op de zandverstuiving met de zusjes had.

Na 14 jaar heb ik (dankzij Hyves) broer Tom en Evelien (de oudste van de drie zusjes) weer ontmoet. Heel bijzonder na zo’n lange tijd, omdat je elkaar eigenlijk weer opnieuw moet leren kennen. Aan de andere kant bleek de klik die we als kind hadden meteen weer aanwezig. We hebben allemaal veel meegemaakt, maar de kern blijft hetzelfde.
Met hen (en de vriend van Evelien) ben ik gaan wandelen bij hun ouderlijk huis, met een nieuwe hond, maar met dezelfde uitgelaten sfeer. Het drong helemaal niet tot me door dat ik ’s middags niets gegeten heb en het voelde heel vanzelfsprekend. Leuk detail was dat de hut in het bos nog steeds zichtbaar bleek, de gangen uitgegraven in de grond.

Zo zie je maar, niet elk verleden hoeft persé verleden te blijven.

You gotta love Hugh Laurie..

2009-05-04T11:05:00.001+02:00

see more Lol Celebs

Muziek: Black and Gold, Sam Sparro

2009-04-01T10:52:00.003+02:00

Een van de beste nummers uit 2008 is voor mij zonder enige twijfel ‘Black and Gold’ van Sam Sparro. Ik ben over het algemeen van ‘doe je haar met een gitaar’, maar de pompende beat van het nummer plus de prettige stem van de zanger en het refrein pakte me echt. Vanochtend zocht ik het nummer op YouTube om lekker mee wakker te worden en om de clip weer eens te zien. Mannen in pak met een kek dansje, niets mis mee ;-)

Wel even knippen-plakken in je browser, want ik kan m niet rechtstreeks overnemen. Op Hyves staat hij overigens wel bij mijn gadgets.. http://www.youtube.com/watch?v=eHuebHTD-lY

Toen ik daarna naar de reacties onder het filmpje scrolde raakte ik ineens verzeild in een discussie over de betekenis van het nummer. Sommige mensen dachten namelijk dat het iets met God te maken had, terwijl anderen het op een liefdesliedje hielden. Ik heb de tekst even opgezocht, dus oordeel zelf zou ik zeggen.

Black and Gold

If the fish swam out of the ocean
and grew legs and they started walking
and the apes climbed down from the trees
and grew tall and they started talking

and the stars fell out of the sky
and my tears rolled into the ocean
now i'm looking for a reason why
you even set my world into motion

'cause if you're not really here
then the stars don't even matter
now i'm filled to the top with fear
but it's all just a bunch of matter
'cause if you're not really here
then i don't want to be either
i wanna be next to you
black and gold
black and gold
black and gold

i looked up into the night sky
and see a thousand eyes staring back
and all around these golden beacons
i see nothing but black

i feel a way of something beyond them
i don't see what i can feel
if vision is the only validation
then most of my life isn't real

'cause if you're not really here
then the stars don't even matter
now i'm filled to the top with fear
but it's all just a bunch of matter
'cause if you're not really here
then i don't want to be either
i wanna be next to you
black and gold
black and gold
black and gold

Over Arie Boomsma

2009-03-13T16:54:00.002+01:00

Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt.
Want met welk oordeel gij oordeelt, zult gij geoordeeld worden; en met welke mate gij meet, zal u wedergemeten worden.

Huisje :-)

2009-03-01T22:34:00.004+01:00

Met trots laat ik jullie hier een paar foto's van onze nieuwe huisje zien.
Met een mobieltje gemaakt door Bram, want in de post-verhuisrommel durf ik mijn camera er nog niet op los te laten.. Ik hoop dat jullie er doorheen kunnen kijken.

You found me, The Fray

2009-02-25T16:19:00.005+01:00

Soms kan een nummer je ineens positief verrassen.
Dit nummer raakte mij meteen met de eerste zin, die ik erg uit de toon vond vallen op 3FM.
Ik werd dus nieuwsgierig naar de tekst en of daar echt mee bedoeld werd wat ik dacht te horen.

Ik heb mijn conclusie getrokken, maar nu is het aan jullie.
Ik lees een songtekst over een moderne Job, vragend aan God: ‘Waar was je al die tijd toen ik het moeilijk had.’ Met de conclusie dat God hem gevonden heeft, door zijn problemen heen.

Het verwoord zoals ik God zie.
Om ‘volwassen’ te worden moet je als mens leren lopen, maar dat gaat niet zonder blauwe plekken. Soms 'val' je en lijkt God in je verdriet ver weg. Toch ervaar ik altijd weer dat er wél zingeving is en dat God mij altijd weer terugvindt.

Je moet wel even zelf klikken, want de embedding staat uit:
http://www.youtube.com/watch?v=Lb-Z_wH3SFQ

2009 so far, verhuizen, verstandskies, ziek etc..

2009-02-24T12:05:00.001+01:00

Tjonge, wat is 2009 tot nu toe een vreemd jaar.
Naar het buitenland voor beurzen, mijn eerste verstandskies eruit, verhuizen, griep..

Ik zal jullie niet met het hele verhaal vermoeien, maar mede dankzij mijn vasthoudendheid hebben Bram en ik nu een écht huisje. Voortuin, achtertuin, een heerlijk grote woonkamer, twee slaapkamers, boven en beneden een toilet en een boven een standaard badkamer. Verder hebben we ook een grote zolder waarvan we ooit misschien nog een volwaardige verdieping kunnen maken. Een ideaal plekje dus, nog steeds op een normale afstand van het centrum.
Voordat we erin konden hebben we met veel hulp van allerlei lieve vrienden het hele huis geverfd en een mooie kliklaminaatvloer in de woonkamer gelegd. In de keuken is laminaat gekomen en op onze slaapkamer en de overloop ligt tapijt.

Het verhuizen was zo gebeurd en dus wonen we nu bijna een maand in ons eigen stulpje. Nog wel tussen de dozen en de klusjes die allemaal nog gedaan moeten worden, maar we het voelt al wel als thuis ☺

Vlak voor de verhuizing was ik een paar dagen naar Frankfurt geweest voor een beurs, maar ook in Nederland zijn in deze periode veel beurzen die ik moet bezoeken. Het kwam dan ook erg slecht uit dat ik juist nu last kreeg van een van mijn verstandskiezen.
De tandarts had me al gewaarschuwd en nu kon ik er niet meer onderuit, mijn tandvlees was namelijk zo ontstoken dat ik mijn kaken niet meer op elkaar kon krijgen. Ik maakte dus een afspraak bij de kaakchirurg voor twee weken later en hoopte maar dat ik het tot die tijd uit zou zingen.
De infectie nam gelukkig weer af, maar precies tussen twee beurzen in, nog geen week na de verhuizing, moest ik er echt aan geloven. Ik werd gerustgesteld en met twee prikken verdoofd, maar toen ze eenmaal aan de kies ging trekken bleek dat niet genoeg..
Overgeleverd aan de ‘beul’ besloot ik maar door te zetten, maar daarna was ik één hoopje ellende..

Ik heb nog meer dan een week pijn gehad, maar nu is het over en mag ik me voorbereiden op de tweede die er eigenlijk uit moet. Erg fijn, want deze verstandskies staat bijna scheef in mijn kaak.. Ik wil niet!

Een beetje bijgekomen van dit gedoe mocht ik weer naar Frankfurt voor een beurs, in dit geval voor twee nachten. Leuk, maar erg vermoeiend. Bovendien voelt het toch een beetje eenzaam om in je eentje je hotelbed te kruipen. Ik was dus blij om weer terug te zijn en ook wel dat het beurzenseizoen weer op zn einde loopt.

Kom ik thuis wordt ik spontaan door Robbie aangestoken met de griep.. de volgende dag had ik dus al koorts en ik ben bijna een week aan bed gekluisterd geweest. Ik was bijna vergeten hoe het is om griep te hebben, maar nu zal dat niet snel meer gebeuren ;-) Wat rest is een naar kuchje, dat ik op mijn beurt weer aan Bram gegeven heb.

Kortom, geef me de lente en geef me de zon.
Geen ziekenhuizen meer, maar een warm voorjaar, met ontbijten in de tuin en genieten van ons nieuwe huis. Zodra het zonnetje een beetje gaat schijnen plannen wij een house warming waarop iedereen van harte welkom is ☺

Leraren

2009-01-21T16:00:00.000+01:00

Soms ontmoet je iemand die je leven beïnvloed en die je niet vergeet.
Ik noem zulke mensen leraren, maar ze hoeven natuurlijk helemaal geen docent van beroep te zijn.

Er is gewoon soms iemand die op het juiste moment je leven binnenkomt en je verder helpt, precies wanneer jij dat nodig hebt. Soms heb je dit later pas door, maar ik denk dat iedereen deze leraren wel kent in zijn of haar leven.

Een van mijn 'leraren' was wiskunde en aarderijkskunde leraar op de middelbare school. Ik had hem al wel eens gezien, maar voordat ik les van hem had kon ik eigenlijk geen hoogte van hem krijgen. Een rare snuiter vond ik hem, maar zijn leerlingen hingen aan zijn lippen. Toen ik eenmaal geschiedenis en aardrijkskunde van hem kreeg bleek waarom. Hij was grappig, eigenwijs, recht voor zijn raap en hij leek het puberbrein prima te begrijpen.

Een beetje pesten deed hij ook graag, speldenprikken uitdelen, ons uitdagen tot nadenken. Mijn zwakke plek had hij al snel ontdekt, want zijn stokpaardjes waren de evolutietheorie en kritiek op geloof.. ik zat als ‘Jesus Freak’ dus om de haverklap op de kast als hij weer eens iets zei waar ik het niet mee eens was. Met glinsterende ogen keek hij me dan aan, omdat hij precies wist wat ging komen.

Discussiëren met hem terwijl ik les had bleek geen goed idee, want de rest van de klas vond dat maar vervelend. Ik besloot daarom mijn opmerkingen op te schrijven en zo kwam het tot een briefwisseling met mijn leraar. Ik schreef veel vaker dan hij, maar we hadden het vaak over onze denkbeelden en dat interesseerde mij enorm.

Hij leerde mij om mijn standpunten te verwoorden en om na te denken over de kritiek die hij op het christelijk geloof had (maar ook op wereld in het algemeen). Hij scherpte dus mijn denken en dankzij hem leerde ik het verschil tussen plagen en pesten. Door mijn basisschooltijd vatte ik veel dingen te serieus op, maar doordat ik hem leerde kennen kon ik dat beter relativeren. Dat kwam goed van pas in een erg drukke mavo klas..

Stiekem was ik ook een beetje verliefd, want hij luisterde echt naar me, gaf me aandacht en nam me serieus. Misschien wist hij dat, misschien niet, maar hij hield altijd de gepaste afstand en bleef een leraar én een mens. Dankzij die crush ging ik in ieder geval met veel plezier naar school.

Ook toen hij door reorganisaties ontslagen werd bleef ik hem schrijven. Vaak bleef dat eenrichtingsverkeer, maar zo nu en dan schreef hij me een lange brief terug. De laatste paar jaar vergat ik om te schrijven, maar in oktober stuurde ik hem weer een brief en gister antwoordde hij me per mail.
Daarmee maakte hij mijn week, dus dat illustreert wel hoe zeer ik aan hem gehecht ben.

Ik blijf hem vooral dankbaar voor de manier waarop hij zich een beetje over mij ontfermde, maar me tegelijkertijd niet spaarde. Vanuit een erg beschermde omgeving deed hij een poging om mijn intellect te scherpen en stimuleerde hij me om over mezelf en mijn denkbeelden na te denken. Een bijzonder mens dus.

Heb jij ook een leraar gehad? Op deze manier of misschien anders?

Bemoeizucht vs onverschilligheid

2008-11-14T16:33:00.002+01:00

Je hebt het vast gezien of gehoord. Rouvoet maakt zich zorgen over de seksuele moraal van jongeren. Na het zien van een documentaire over kelderboxen, seks als ruilmiddel en de jonge kinderen die zich daarmee bezighouden kon hij het niet laten hier iets over te zeggen.
Zodra ik hoorde dat hij de uitspraken had gedaan zag ik de reacties in de media al voor me en ik kreeg gelijk. ‘Rouvoet moet uit mijn bed blijven’, ‘het gaat het hem niets aan’ en ‘de overheid moet zich niet overal mee bemoeien’.
Het is natuurlijk ook een bijna onmogelijke opgave, om de individualistische Nederlander te sturen. Die weet het namelijk zelf veel beter en moet van de bemoeizucht van de overheid niets hebben.

De vraag is alleen, is het in dit geval wel bemoeizucht? Wat is de drijfveer van Rouvoet om zoiets te zeggen? Ik vind het persoonlijk veel schokkender dat ik alleen Rouvoet hierover hoor, want bij het zien van de documentaire was ook ik redelijk geschokt.
Nog veel verbaasder was ik toen de discussie over de seksuele moraal van jongeren een andere kant op ging. Diverse mensen vroegen zich af of het programma wel representatief was voor de gehele Nederlandse jeugd en ook de Rutgers stichting was er als de kippen bij om te beweren dat het allemaal zo’n vaart niet loopt. Waarom schieten zij in de 'verdediging'?
Ik vraag me af of ik de enige ben die zich zorgen maakt over het risico dat deze kinderen lopen op soa’s, zwangerschap, maar vooral een geestelijke beschadiging. Ook al zijn het alleen de kinderen in de documentaire die zich bezig houden met deze praktijken, dan nog zou er hulp voor hen moeten komen!
Niemand kan toch beweren dat het geestelijk gezond is om je lichaam op zo’n jonge leeftijd aan te bieden voor wat aandacht of materiële zaken. Dat is gewoon kinderprostitutie.

Bemoeizucht is geen goede zaak, maar onverschilligheid is nog veel erger. Op het moment dat je na het zien van zulke beelden alleen maar bezig bent om ze weg te redeneren dan is er wat mij betreft iets goed mis.

Toen de documentaire maakster Mildred Roethof bij Pauw&Witteman zat ging de discussie natuurlijk weer over dit onderwerp. Pauw vroeg zich af of het wel zin heeft om met deze kinderen te werken of te praten, ‘want ze trekken zich toch niets van volwassenen aan’.
Hierop reageerde zij behoorlijk fel door te zeggen dat het wel degelijk zin heeft. Zij merkte dat alleen al het feit dat zij hun manier van omgaan met seks niet normaal vond de tieners aan het denken zette.

Ik wil me hierbij bij haar aansluiten. Er gaat iets verkeerd, misschien niet met een hele generatie, maar wel met de groep die we op tv hebben kunnen zien. Laten we dit gewoon gebeuren, ‘omdat ze toch niet luisteren’? Dan kunnen we net zo goed helemaal geen voorlichting meer geven aan pubers en eigenlijk in het algemeen. Nederlanders houden immers niet van bemoeienis..

Ik hoop dat er mensen opstaan die om deze kinderen geven en ze willen laten zien dat er ook nog zoiets bestaat als liefde. Mensen die ze niet willen afstraffen of ze willen opdringen hoe ze moeten leven, maar gewoon willen vertellen dat het anders kan. Dat is geen wondermiddel, maar laten we in ieder geval niet onverschillig toekijken hoe het fout met hen gaat.

Als dat bemoeizucht is, so be it.

Kittens

2008-11-10T18:41:00.004+01:00

Okay.. ik beloofde jullie een verhaal over het weekeindje Brugge van mij en Bram, maar dat moet nog even wachten. In plaats daarvan ga ik voor het makkelijke sentiment.

Ontken het maar niet, je vindt ze net zo leuk als ik ;-) De Main Coon kittens van vriend L. zijn inmiddels 5 en 6 weten oud en natuurlijk ontzettend schattig. In eerste instantie schrikken ze nog terug als je ze probeert te aaien. Al is dat niet verwonderlijk, want ze zijn nu nog even groot als je hand..

Zit je wat langer in de ‘crèche’ dan komen ze je onderzoeken. Voor een kitten betekent dit over je heen klimmen en overal in bijten. Vooral sokken zijn favoriet en ondergetekende kan je vertellen dat de tanden van de kleintjes daar prima doorheen kunnen bijten.
Samenvattend: kittens zijn de bom en vervelen nooit.. al lagen ze na een uurtje massaal te pitten, want net zoals bij kleine mensjes is de batterij snel leeg :-)
Hier alvast wat foto’s, maar voor meer liefs moet je natuurlijk op http://www.paradoxa.nl/ kijken.

Jarig/Nachtfotografie

2008-11-03T16:40:00.005+01:00

Er was geen feestje en er hingen geen slingers, toch voelde ik me dit jaar echt jarig. Voor een groot deel kwam dat door Bram, die me ontbijt op bed bracht samen met veel leuke cadeautjes, waaronder een dvd van House ☺ de nieuwste cd van A Balladeer en kaartjes voor de musical Joseph.

De rest van de dag was heerlijk rustig, maar ’s avonds gingen we heerlijk uit eten bij Bis en mocht ik me druk gaan maken over de cursus nachtfotografie.

Het was namelijk behoorlijk koud op 25 oktober en ik had geen idee wat ik moest verwachten.

Ik heb mijn canon 400d nog niet zo heel lang in mijn bezit, dus ik vreesde dat andere fotografen het nachtfotograferend misschien eerder onder de knie zouden hebben. Dit viel gelukkig mee, mede omdat de cursus op zichzelf erg eenvoudig was.

De uitleg beperkte zich tot de instellingen van de camera, en dit is eigenlijk ook het enige wat je nodig hebt. Fotografie is zo persoonlijk dat iemand je niet kan dicteren hoe je het mooiste plaatje schiet.

Kortom, ik heb leuke dingen geleerd, maar het meedoen aan een cursus is daar eigenlijk niet voor nodig. De cursus had wel een meerwaarde omdat we daardoor voor één keer ’s nachts de Dom op mochten. Het uitzicht was natuurlijk prachtig en de foto’s die ik daar maakte vielen ook niet tegen. Daarna hebben we leuke effecten uitgeprobeerd met hulp van het verkeer, het resultaat kun je natuurlijk bekijken op www.paradoxa.nl.

Op zondag vierden we mijn verjaardag met familie en met Wouter en Chantal, twee vrienden die ik al heel lang ken. Ook dat was erg leuk en gezellig, maar vooral ontspannen omdat ik niets georganiseerd heb dit jaar. Nog bedankt voor al jullie felicitaties, bijna ongemerkt 26 alweer!

Er volgt hier snel meer, want Brugge was fantastisch..

Hihi

2008-10-30T08:02:00.001+01:00

more animals

Herfst/verjaardag

2008-10-22T10:17:00.004+02:00

De herfst heeft dan nu toch echt toegeslagen. 12 graden, regen, bijna wintertijd..
Wat zei Bløf ook alweer over oktober?

Gisteren regende het zo hard dat ik de bus wilde pakken naar mijn werk. Nu is er geen directe verbinding, dus dat was al een uitdaging..
Volgens 9292ov moest ik eerst bus 71 hebben en daarna bus 11 die op de Biltstraat stopt (daar werk ik dus). Enfin, ik stond bij de bushalte en de juiste bus was te laat. In eerste instantie wachtte ik gewoon, maar toen zag ik bij de bushalte aan de overkant een andere bus staan. Bus 10 naar de Uithof via de Biltstraat stond erop.. dus ik sprintte erheen.
De bus reed weg, maar totaal in de verkeerde richting. De buschauffeur wist me te vertellen dat hij nog veel meer om zou rijden, dus stapte ik maar uit. Ik pakte de tram naar het station en daarna de juiste bus, waardoor ik uiteindelijk toch maar vijf minuten te laat aankwam op de plaats van bestemming..
Kortom, ik hoop op een winter met niet al te veel regen of een lift van Bram.

De herfst en oktober zijn overigens niet alleen maar ellende, want ik ben weer bijna jarig! Vorig jaar was dat een hele happening, met een ontzettend leuk feestje in Amsterdam, maar dit jaar heb ik geen inspiratie. Ik ben ook een beetje moe, van mijn nieuwe baan en misschien ook omdat ik de vitamine-D mis.
Kortom, geen feestje komend weekeind. In plaats daarvan doe ik op mijn verjaardag mee aan een cursus nachtfotografie en ga ik zondags gezellig naar mijn ouders.
Misschien geef ik binnenkort nog een feestje, maar dat horen jullie dan natuurlijk nog ☺

Dat betekent natuurlijk niet dat ik jullie niet wil zien, zaterdag overdag in Utrecht en zondag in Westervoort mogen jullie absoluut langskomen. Leuk zelfs! Laat het me dan wel even weten..

Last but not least.. twee weken geleden heb ik een heerlijke herfstwandeling gemaakt met de familie Brouwers. De foto’s hiervan staan natuurlijk op www.paradoxa.nl.
We kunnen in ieder geval bevestigen dat het goed gaat met de paddestoelen, want die waren werkelijk overal.. In tegenstelling tot katjes (zie mijn main coon foto’s) blijven die fijn stilstaan, dus kon ik mooie plaatjes schieten.

PS. Bedankt voor de leuke, fijne en ontroerende reacties op mijn blog over kinderen en daarvoor over verlies. Ik denk overigens ook dat een goede opvoeding ontzettend belangrijk is, al is dat makkelijk gezegd als schipper aan wal..

PPS. Ik had vroeger een grote poster op mijn kamer, van een grote boom en een meisje dat daaronder lag. 'even knuffelen met een woudreus stond erop...' vandaar.

Volwassenen zijn ook niet alles

2008-10-17T15:08:00.003+02:00

Ik was acht toen ik naar het journaal keek en zag hoe mensen in Angola honger leden vanwege een burgeroorlog. Daarvan was ik zwaar onder de indruk en ik zou het liefst meteen mijn boterham zijn gaan brengen. Dat dat niet kon wist ik wel en dus ging ik naar de bibliotheek om meer over het Afrikaanse land te leren. Ondertussen worstelde ik met het gevoel dat ik iets moest doen.
Toen ik op het idee kwam om een collecte te houden vertelde mijn moeder dat de burgermeester daar toestemming voor moest geven. Dus maakte ik een afspraak en zat een paar dagen later met hem te praten, om te horen dat ik zestien moest zijn om te mogen collecteren. Verdrietig droop ik af.
Toen bedacht ik dat we op school misschien een project over Angola konden doen en ging na schooltijd terug om met mijn lerares te praten. Haar antwoord was kort: ‘We hebben al zoveel projecten en jij moet je helemaal niet met zulke dingen bezighouden. Daar ben je te klein voor en dan neem je veel te veel op je schoudertjes.’
Terwijl ik het schoolplein afliep stroomde er tranen van boosheid en frustratie over mijn wangen. Hoe kon dit stomme grote mens dat nou zeggen! Ik werd niet begrepen.

Mijn buurjongetje was een ongelofelijk klootzakje. Hij treiterde de buurtkinderen en was gewoon erg gemeen. Toen hij weer te ver was gegaan probeerde ik een nieuwe tactiek. ‘Ik ga het tegen je moeder zeggen hoor!’ hij leek niet onder de indruk, dus voegde ik de daad bij het woord. Ik vertelde haar wat hij had gedaan, maar kreeg de volgende reactie: ‘Goh, nou dan zul jij vast ook wel wat gedaan hebben’. Wat kunnen volwassenen toch stom zijn.

Met mijn ouders mocht ik in een tv-programma verschijnen over rouwverwerking, volgens mij was ik toen elf. De kinderen werden aan het tekenen en schilderen gezet om uit te beelden wat ze voelden, want dat konden we vast niet goed verwoorden. Ik heb nooit goed kunnen tekenen, dus schilderde ik verschillende banen verf die van donker steeds lichter werden. Hierbij had ik een fantastisch verhaal in mijn hoofd over de pijn die van ontzettend sterk milder werd met de jaren. Ik wachtte op mijn kans om dit te vertellen toen de presentator mijn creatie aan de camera toonde, maar hij liet me niet uitspreken. ‘Oh dus het verdriet gaat weg’ zei hij, of iets in die strekking, maar zo was het niet! Ik voelde me boos en machteloos, want ik kreeg niet de kans om het uit te leggen en was daarna niet interessant meer. Ik neem het de presentator nóg kwalijk.

Zomaar een paar voorbeeldjes zoals ik ze uit mijn eigen kindertijd herinner. Je wordt nooit serieus genomen, als er beslissingen genomen moet worden dan doet jou mening er niet toe, je bent in alles afhankelijk van volwassenen. De dingen die jij voelt worden ook minder serieus genomen, jou verdriet zal wel weer overgaan, echte liefdesverdriet kunnen kinderen in de ogen van veel volwassenen niet hebben.
Kortom, je moet veel en mag erg weinig. En dan heb ik het nog niet over stilzitten en je mond houden als grote mensen over saaie dingen praten, terwijl je wilt rennen en spelen.

Daar staat tegenover dat jij zonder het weten uniek bent. Je bent flexibel, leert nog elke dag en staat daar echt open voor. Je kunt mensen zomaar vertrouwen en zomaar van ze houden. Hebt een onuitputtelijke nieuwsgierigheid naar de wereld om je heen en kunt genieten van dingen die de grote mensen niet eens meer zien.
Met je fantasie kun je werelden maken en hele soaps spelen met je barbies of ridders. Je maakt nog écht dingen voor het eerst mee. Je verzint oplossingen voor problemen die grote mensen nooit verzonnen hadden en voor dingen die ze allang geaccepteerd hebben. Je bent niet onschuldig, maar nog wel kneedbaar.
De mensen om je heen kunnen je leren hoe het leven eruit ziet en hoe je daar mee om kunt gaan.

Met deze dingen in mijn hoofd kan ik persoonlijk bijna nergens meer van genieten dan het samenzijn met een kind. Natuurlijk zijn er ook ettertjes en gedragen ze zich niet altijd, gelukkig maar! Heb jij niet af en toe de neiging om lekker te klieren? Volwassenen zijn soms zo ingeslapen.. godzijdank zijn er de kinderen om ons eraan te helpen herinneren wie we ooit waren.

Volwassen (Kinderen voor Kinderen)

Soms loop je vreselijk te balen
Want iedereen zeurt aan je kop
Opstaan! naar school! aan tafel! naar bed!
Wanneer ruim je je troep nou 's op?
Ze doen net alsof je n'een klein kind bent
Dus logisch, dat jij je dan zo gedraagt
Je trekt de kop van de pop van je zusje
En hoort niets als je moeder wat vraagt

En door het hele huis hoor je haar krassen:
Wanneer word je nou eindelijk een klein beetje volwassen
Volwassen volwassen

Is dat niet de lucht verpesten
Met die stankfabrieken
Is dat niet met vaten vol
De oceaan verzieken
Is dat niet je zin niet krijgen
En daarom gaan vechten
Is dat niet met bommen spelen
Maar dan wel met echte?

Als dat volwassen is dan worden wij dat nooit
ls dat volwassen is dan worden wij het pas
Met sint juttemis!

Soms heb je zin om te klieren
Gewoon - omdat je dat wil
Even de stemming verstieren
't Is hie ook altijd zo stil
Dus brandt nu het licht op je kamer
Staat de deur naar de gang wagenwijd
Laat je 'n scheet in de buurt van je vader
En zegt boerend dat het je spijt

En door het hele huis hoor je hem bassen:
Wanneer word jij nou eindelijk een klein beetje volwassen
Volwassen volwassen

Is dat niet er niks van snappen
Maar alles beter weten
Is dat niet zo serieus
En nooit meer kunnen keten
Is dat niet met wetten
En met formulieren knoeien
Is dat niet dat haren
Uit je neus gaan groeien

Als dat volwassen is dan worden wij dat nooit
Als dat volwassen is dan worden wij het pas
Met sint juttemis!

En door het hele huis hoor je hem bassen:
Wanneer word jij nou eindelijk een klein beetje volwassen
Volwassen volwassen
Volwassen volwassen

Is dat niet beleefd zijn
Tegen wie je niet ziet zitten
Op je vrije dag
Op de bank gaan liggen pitten
Is dat niet de bossen slopen
Met je uitlaatgassen
Warme dieren fokken
Voor te dikke winterjassen

Als dat volwassen is dan worden wij dat nooit
Als dat volwassen is blijven we vres'lijk kinderachtig
Tot achter in de tachtig
Als dat volwassen is dan worden wij het pas
Met sint juttemis!

Verdriet

2008-10-10T15:47:00.003+02:00

And I’d give up forever to touch you, cause I know that you feel me somehow. You’re the closest to heaven, that I’ll ever been, and I don’t want to go home right now.

Dit is de tekst van een van mijn lievelingsnummers, Iris van de GooGoodolls. Gebaseerd op de film waarin een engel verliefd wordt op een mens en voor haar zijn eeuwigheid opgeeft. Elke keer als ik het hoor dan raakt het me, maar laatst op een bijzondere manier in de auto. De tranen brandde achter mijn ogen en ik voelde een intens verdriet over het zusje dat ik niet meer kan kennen. Tegelijkertijd had ik ook het gevoel dat zij kan zien hoe het met ons gaat, hier beneden.
Dat is een fijne gedachte, maar dat ik nog steeds om haar kan huilen na 21 jaar zal het niet veranderen.

Het komt in vlagen, de behoefte om met haar bezig te zijn en meer te ontdekken over haar leven en de manier waarop ze stierf. Ook denk ik dan na over hoe ze eruit zou zien als ze nog zou leven, over het feit dat wij allemaal op hebben kunnen groeien en zij niet. Ze werd twee jaar oud, als een boek dat nooit echt geschreven is.

Ik ben in mijn leven voor mijn gevoel een aantal keer dicht bij de hemel geweest. De eerste keer toen ik zag hoe mijn (jongste) zusje ter wereld kwam en de tweede keer toen ik als twaalfjarige bij de baar stond van een lieve oude dame uit de kerk.
Geboorte en sterven lijken immens ver van elkaar verwijdert, maar ze zijn ook onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het is een overgang, van wat wij niet kennen naar deze wereld of andersom.

Toen Eva overleed was ik te klein om haar begrafenis bewust mee te maken, maar dit is geen fantoompijn. Dat weet ik zeker. Een kind kan te jong zijn om verdriet en gemis te benoemen en zich er bewust van te zijn, maar het was er.
Door de jaren heen heb ik als kind meisjes tot mijn ‘zusje’ gebombardeerd, op zoek naar het gevoel van iemand die zo dicht bij me staat, maar ik heb haar nooit gevonden. Het zusje dat ik mis is er niet meer en heeft een lege plek achtergelaten die niemand kan vullen.

Ik ben ontzettend blij met het broertje en zusje dat ik wel heb en met wie zij zijn. Met mijn familie, mijn vrienden en mijn lief. Alle reden dus om gelukkig te zijn en dat ben ik ook. Dankbaar ook bovendien.

Dat neemt niet weg dat ik bij een mooie film over de eeuwigheid of een mooi nummer verdrietig kan worden om het zusje dat ik nooit echt heb kunnen leren kennen. Een nieuwe vriendin die ook iemand verloren heeft zei tegen mij: ‘Ik vind gewoon dat ze het verdient dat er af en toe iemand om haar rouwt.’ En daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Vrienden

2008-09-25T15:21:00.004+02:00

Vriendschappen blijven lastig materiaal.

Verwachtingen verschillen, mensen groeien uit elkaar en soms is het van beide kanten gewoon even weg. Waarschijnlijk allemaal situaties die wel herkenbaar zijn.

Mensen zijn niet perfect en het ideaalbeeld van hartsvriendinnen bestaat volgens mij niet. We kunnen alleen maar proberen de ander voor een deel toe te laten in ons leven en te delen wat er volgens die ander te delen valt.
Eigenlijk voel ik me vooral aangetrokken tot de mannelijke aanpak van vriendschappen. Op de een of andere manier lijken die relaties altijd veel makkelijker en relaxter dan de vriendschappen tussen vrouwen. Ongecompliceerd is misschien het woord.

Als een man op het laatste moment geen zin heeft om af te spreken dan zegt hij dit gewoon. Hij belt af en zijn vriend reageert begrijpend, dat heeft hij immers ook wel eens. Op het moment dat de verbinding verbroken wordt weten beide mannen dat het met hun vriendschap nog steeds snor zit en dat ze elkaar op een ander tijdstip weer zullen treffen. Bij vrouwen is een zelfde situatie bijna ondenkbaar zonder verwijten, of op z’n minst onzekerheid en twijfel over de waarde van de vriendschap.

Erg jammer, want soms is het beter om een afspraak te verzetten en heb je gewoon even helemaal geen zin in gezelschap. Dat is niet persoonlijk. Je kunt nog zoveel van je vrienden houden, maar een afspraak die je twee weken vantevoren maakt kan op het moment zelf toch geen goed idee blijken.

Geef mij dus maar mannen. Minder poespas, maar een oprechte vriendschap waar je niet aan hoeft te twijfelen. Dat is ook de manier waarop het vaak in mijn vriendschappen gaat. Ik hou ontzettend veel van mijn vrienden, maar soms is mijn hoofd te vol en kan ik met geen mogelijkheid sociaal doen. Er is niet altijd ruimte in mijn hoofd voor intensief contact, maar wel altijd in mijn hart voor de mensen om wie ik geef.

Wees dus niet te hard voor mij :-) want ik gun je de leukste mij die ik kan zijn..

Cats...

2008-09-25T14:58:00.001+02:00

more animals

Ze zijn groot, lijken op hun wilde familie (hebben vaak prachtige pluimen op hun oren) en hebben er leuk karakter. De Main Coon katten..
Bij L. mochten Bram ik ze meer dan week geleden ontmoeten, maar ze hebben een blijvende indruk achtergelaten. Ook als korstjes op Bram's hand overigens, maar dat was zijn eigen schuld ;-) op www.paradoxa.nl zie je foto's van de zes katten van L.
Hij heeft op dit moment twee nestjes, dus de kleine wurmpjes heb ik ook gefotografeerd. Al bleek dat nog een hele klus aangezien ze geen seconde stilzitten..

Mijn nieuwe werk

2008-09-25T12:41:00.003+02:00

De eerste maand op mijn nieuwe werk is bijna voorbij en ik ben erg dankbaar voor het feit dat ik nu twee dagen weekeind heb ☺. Het is toch intensiever geweest dan ik van tevoren dacht.

Op mijn eerste dag stond ik strak in pak voor de Trade Mart in Utrecht te wachten op mijn baas (eigenlijk gewoon Michiel).
Hij nam me mee naar de perskamer, die helemaal vol lag met persmappen en hebbedingetjes die de interieurbedrijven gebruiken om hun producten te promoten. Stap 1 was om die dingen te beoordelen op relevantie (en natuurlijk te kijken welke leuke dingetjes je mee wilde nemen naar huis..)
Daarna gingen we beursvloer op. Het was even een kleine drempel om mensen aan te gaan spreken en misschien wel naar de bekende weg te vragen. Ik weet immers nog maar heel weinig over het werk dat zij al lang doen.
Gelukkig bleken de meeste mensen erg aardig en bereid om hun verhaaltje te doen.
Michiel moest ’s middags weer terug naar kantoor, zodat ik alleen achterbleef. Dat werkte alleen eigenlijk alleen maar in mijn voordeel. Ik besloot om duidelijk te communiceren dat ik nieuw was en dat vonden de standhouders volgens mij wel vertederend. Ze namen echt de tijd om me dingen uit te leggen.
Bij een bepaald bedrijf zeiden ze na ons gesprek: ‘Je doet het ontzettend leuk hoor! Ik hoop dat je nooit zo’n Sanonoma meisje wordt want die zijn vervelend..’ vervolgens liep de man naar achter keukentje om me even later een klok te geven..
Ik ben dus meteen in het diepe gegooid ☺
Mijn eerste maand kwam middenin het beursseizoen, dus ik heb ik drie weken tijd 5 beurzen bezocht. De een gezelliger dan de ander, maar het betekende altijd een dag lang rondlopen en netwerken. ’s Avonds had ik dus echt geen puf meer om leuke dingen te doen. Daarnaast moest ik voor de deadline van het oktober nummer minimaal 5 artikelen schrijven, dus dat was best pittig. Het is overigens wel gelukt.

Nu is de storm gaan liggen en kan ik me wat beter gaan inlezen en doe ik research voor nieuwe artikelen.
Mijn collega’s en mijn werkplek bevallen trouwens goed. De mensen zijn erg aardig en er is ook ruimte voor luchtige gesprekken. Juist omdat ik met maximaal 5 mensen werk heb ik hen in een korte tijd al behoorlijk leren kennen, als er fijne mensen ☺

Wist je trouwens:
- dat alles behalve de fitting aan een lamp een armatuur heet?
- dat die kleine draadjes waar licht doorheen loopt fibra draadjes heten?
- dat ‘oud hout’ in is?
- dat we teruggaan naar klassieke Oudhollandse motiefjes, maar dan wel op een moderne manier?
- dat ik er best netjes uitzie in pak?
- ik jullie dat nog lekker even niet laat zien?
- Michiel aan het South Beach dieet doet en ik dit ook wel zie zitten?
- Hij binnen 2,5 week 6 kilo is kwijtgeraakt?
- Er een specht in onze tuin zit?
- Dat veel katten de tuin als hun territorium beschouwen?
- Dat de specht gelukkig hoog genoeg blijft?
- Andere beestjes minder gelukkig zijn?
- Dat er ook vloerbedekking van zijde verkocht wordt?
- Dat dit natuurlijk ontzettend onpraktisch is?

Lfs, Tamara

wat 3 weken vakantie met je kunnen doen deel 2

2008-08-15T15:46:00.013+02:00

MacGregor despite them

Het maakte indruk, de tekst op de grafsteen in een klein Schots dorpje. Hier ligt Rob Roy begraven, een van de bekendste helden uit de Schotse geschiedenis. Zelfs het dragen van deze naam werd verboden, maar de schotten bleven weerstand bieden aan de Engelsen. Dat boezemt ontzag in.

Dat geldt overigens niet alleen voor de Schotse geschiedenis, maar zeker ook voor het landschap. Vooral de highlands zijn indrukwekkend, woest en grotendeels onaangetast door mensenhanden. Dit is het soort landschap dat de mens niet kan bedwingen. Toch is het prachtig om te zien. Bram en ik mochten er een glimp van opvangen, terwijl zijn ouders en Janneke er een hele week hebben mogen doorbrengen.

De ‘lage landen’ zijn een vriendelijker gebied, met veel lochs, weides en bossen. Voor mij precies hoe een mooi land eruit moet zien, zeker als het zonnetje schijnt en de temperatuur aangenaam is. Op dit moment overheerst in Schotland volgens mijl de regen, maar juist in de week dat wij er waren was het heerlijk weer. Boven de twintig graden en geen wolkje aan de lucht.

Via bus, trein, vliegtuig, trein en auto kwamen we uiteindelijk rond middernacht aan bij ons huisje. De familie Brouwers had ons opgehaald en we waren allemaal behoorlijk moe. Het ontdekken van de omgeving zou een nachtje moeten wachten. We sliepen trouwens prinsheerlijk in een gigantisch tweepersoonskamer. Zo stil zijn we het niet gewend in Utrecht.

’s Ochtends bleken de eigenaars van ons huisje een flinke boerderij te hebben met Highlanderkoeien en schapen.
De enige geluiden die de stilte verbraken waren daarom de geluiden van die dieren en van zwaluwen (veel!).

Twee met de hand opgevoede schapen waren erg enthousiast over mensenbezoek, maar de koeien bleken behoorlijk schuw. Ze zijn overigens wel veel mooier dan de kale koeien die we hier hebben..

Natuurlijk hebben we erg veel leuke dingen gedaan, maar als ik het allemaal uitgebreid ga beschrijven dan wordt dit weblog helemaal niet meer gelezen ;-) ik zal het dus puntsgewijs doen:

- De watervallen in Callander, altijd mooi en indrukwekkend, mooie foto’s gemaakt ook, maar die staan nog niet online.

- Stirling Castle, vooral mooi van buitenaf en door zijn indrukwekkende geschiedenis. De Royal Hal bleek meer opgehemeld dan hij waard was.

- Lange wandeling bij een mooi loch, het verkeerd lopen maakte de wandeling eigenlijk de moeite waard, maar meer dan 2 uur wandelen is toch niets voor mij ;-)

- Patience leren.. altijd goed voor de rustige uurtjes, bovendien begin ik het onder de knie te krijgen! In de vakantie stond het 10:2 voor Bram en nu 9:6.

- Het landschap, erg moeilijk vast te leggen. Gewoon te mooi!

- Edinburgh, mooie stad met fijne parken en een levendige sfeer. ’s Nachts wel wat veel dronken Schotten die hun vrijgezelle feest vieren..

- Edinburgh, indrukwekkend, veel mooier dan Stirling. Ze hebben er op een leuke manier een soort attracties rond de geschiedenis gemaakt, zonder dat het afgezaagd wordt. De Royal Hall van dit kasteel is wél prachtig.

- Autorit naar de Highlands.. wat een prachtige bergen en woeste omgeving. Wel erg drassig zonder dat je het door hebt.. zelfs de herten zijn er fotogeniek..

- Lekkere luie dag bij het huisje, met veel zon, veel spelletjes en veel rust :-)

- Laatste dagen in Edinburgh, fantastische vintage winkeltjes en een leuke tijd. Was de pond maar niet zo duur..
- Oh en natuurlijk mijn Highlander knuffel... Haggis ;-)

Wat drie weken vakantie met je kunnen doen.. deel 1

2008-08-11T15:10:00.002+02:00

We waren bij mijn ouders toen het gesprek weer eens kwam op het feit dat ik nog steeds bij Telfort werk. ‘Wanneer ga je nou eens solliciteren??’ dit keer draaide ik niet meer om de hete brij heen en gaf met gezonde tegenzin toe dat ik nog bar weinig had gedaan om een nieuwe baan te vinden.
Die ontboezeming kwam duidelijk niet als een verrassing, maar juist doordat ik het volmondig toegaf realiseerde ik me dat mijn sollicitatie angst nergens op gebaseerd is. Ik had gewoon een duwtje in mijn rug nodig!

Zonder er echt bij stil te staan zei ik ineens: ‘goed, ik spreek bij deze af dat ik maandag minstens 1 sollicitatiebrief geschreven heb voordat Bram thuiskomt van het repeteren’.
Nu kon ik dus echt niet meer terug, mijn stok achter de deur was mijn lief, aan wie ik me eigenlijk wel graag wilde bewijzen. Die maandag zat ik dus met de laptop op schoot NCIS te kijken (geweldige serie overigens) terwijl ik mijn sollicitatiebrief schreef.

Het was exact even lastig als ik me herinnerde. Leg je essentie namelijk maar eens bloot in drie of vier korte alinea’s, het viel me niet mee. Voor mijn gevoel was juist de sollicitatiebrief belangrijk, omdat mijn CV nog erg beperkt is. Ik worstelde zo dus een paar uur door, maar de brief was af voordat Bram thuis kwam.

Daarna ging het snel, ik mailde de brief en werd diezelfde week nog gebeld voor een gesprek. Na mijn weekje Schotland mocht ik langskomen en ik had meteen een goed gevoel over het bedrijf. Interessante en gezellige mensen, die oprechte interesse toonde in wie ik was. Het werd een goed gesprek, zonder dat het aanvoelde als een kruisverhoor. Bovendien leek de baan me nog steeds erg leuk.
Tot mijn grote verbazing werd ik twee dagen later al uitgenodigd voor een tweede gesprek en blijkbaar beviel dat ook, want ik werd op 31 juli aangenomen!

Echt een gevalletje ‘nou moe?!’ de eerste sollicitatiebrief was meteen raak!

Ik ga werken als redactrice bij Ons Huis, een vakblad over interieur. Het is een fris, commercieel, maar zeker ook journalistiek blad. Ik mag er divers werk gaan doen, bureauredactie, veel contact met de doelgroep, eindredactie, een beetje fotografie, en zelfs meedenken over de vormgeving.. kortom ik heb een uitdagende en afwisselde baan gevonden. Op 1 september mag ik er gaan beginnen!

Natuurlijk ben ik ook op vakantie geweest, maar ik vond dat dit nieuws voorrang verdiende..

Schotland

2008-07-19T15:35:00.003+02:00

Ik ben even een weekje op vakantie, naar Schotland, samen met Bram en zijn familie.
Daarna kun je hier weer nieuwe posts verwachten, bovendien zijn mijn camera en mijn video camera mee..

Oh nog een leuk nieuwtje, na mijn vakantie heb ik een sollicitatiegesprek!
De sollicitatie is voor een functie als redactrice bij een vlakblad :-)

lfs, Tamara

Everlong..

2008-07-12T14:12:00.002+02:00

Lieve pappa,

Deze is voor jou, omdat ik mijn liefde voor muziek van jou heb.
In de auto luisterend naar Kate Bush en Phil Collins kreeg ik voor het eerst kippenvel door een nummer en kon ik helemaal wegdromen. Nog steeds hebben we allebei een passie voor goede muziek. Muziek die ons raakt, die ons beweegt.
Als tiener luisterde ik daarom vaak naar hardere muziek, omdat ik me opstandig en boos voelde. Zoals elke tiener waarschijnlijk..
Toch ben ik het gevoel voor subtiliteit niet verloren, vrouwen met gitaar en doorvoelde teksten spreken mij erg aan. In het kader van een combinatie van de dingen waar ik van hou hier een live versie van 'Everlong' van de Foo Fighters. Brams lievelingsband.

Op Pinkpop ging hij helemaal naar voren, terwijl ik een rustig plekje opzocht om zonder platgedrukt te worden te kunnen luisteren. Ze speelde een geweldige set, die liet zien dat ze meer kunnen dan stevige muziek maken. Een voorbeeld daarvan was dus Everlong, ingestart door zanger Dave Grohl in zijn eentje.
De tekst van die man met zijn gitaar pakte mij meteen. Ik stond bijna te huilen, dat is toch de kracht van muziek. Het zwelde in mij aan zoals ook het nummer een climax kende.

Deze versie is iets anders dan degene die we hebben gezien, maar daarom niet minder mooi :-) in een theaterversie dus iets minder massaal. Ik hoop dat je het nummer mooi zult vinden! Zo niet dan ook even goede vrienden ;-)

Kus, Tamara

Pesten (voorlopig slot)

2008-07-11T17:13:00.003+02:00

Ik had niet verwacht dit te zullen zeggen, maar ik heb helemaal geen zin meer om over mijn verleden te praten.

Precies een week geleden stond ik weer op het oude schoolplein, te staren naar de grote plas in het midden. Het had hard geregend en de put was overstroomd, net zoals hij 14 jaar geleden soms deed.
Een klein cadeautje was dat, met je laarzen aan naar school. Telkens een stapje verder naar het midden, je ogen gericht op het water dat steeds dichterbij de rand van je regenbooglaarsjes kwam. Of er doorheen fietsen terwijl je je benen hoog optrok, zodat je maar een klein beetje nat werd. Ik was het helemaal vergeten, totdat ik daar stond te wachten op de cameraploeg. En op K.

Toen we nog vriendinnen waren hingen we graag rond op straat. We belden dan bij mensen aan en beweerde dat er een advertentie van hen in de krant stond over de konijntjes die ze wilde verkopen.. grote lol natuurlijk om de verbaasde gezichten..
Totdat we bij een huis aanbelde en vroegen of ze eieren te koop hadden. Ze bleken kippen te hebben! Met een rood hoofd kochten we 1 ei voor 25 cent. Het enige dat ik op zak had.

Het is dus niet allemaal kommer en kwel. Pesten is geen acht jaar voortdurende hel. Ik heb alleen erg veel pech gehad. Met het overlijden van mijn zusje net toen ik voor het eerst naar school ging, een niet zo leuke klas met maar twee meisjes, klasgenoot P. met zijn gedragsproblemen en de felle kant van K. Was ik eerst een buitenstaander en eenzaam, door die paar aanstichters werd ik de pispaal.

Met de camera op mij gericht zag ik K. aan komen lopen. Ook zij werd gefilmd, door een cameraman die onhandig achteruit liep, en ik kreeg bijna de slappe lach, zo vreemd zag het er allemaal uit. Ik wist ook niet zo goed wat ik moest zeggen en zij evenmin.

Toen ze naast me zat keek ik in haar ogen en zag daarin een volwassen mens. Een vrouw met de moed om haar fouten toe te geven en mee te werken aan dit televisie programma.
In mijn hoofd zat het nare meisje dat ze was en het bange meisje dat ik was, maar allebei bestonden ze niet meer. De bel werd doorgeprikt toen ik met haar praatte.

Ze bood haar excuses aan, maar op dat moment leek ook dat niet zo belangrijk meer. Ik werd juist met allebei mijn benen in de realiteit gezet. Ik ben een enorm voorstander van leven in heden, maar deed dat zelf ook lang niet altijd. De vervelende dingen uit mijn kindertijd hielden mij bij vlagen zo bezig dat het niet gezond meer was.
Letterlijk, want mijn groei werd er door belemmerd, het was balast die ik maar mee bleef sjouwen..

Nu voel ik me bevrijd. Ik heb haar in haar ogen gekeken en ze erkent wat ze gedaan heeft. Ik wil niet meer achterom kijken, maar vooruit. Niemand kan mij meer belemmeren om te meer te worden wie ik wil zijn.

Bedankt voor jullie medeleven. Ik ga niet uitgebreid meer vertellen, maar je mag me alles vragen. Natuurlijk hou ik jullie op de hoogte over de datum van de uitzending!

Over de liefde..

2008-07-11T11:59:00.003+02:00

Woensdagavond op bed, hangend met mijn lief, werd ik prettig verrast door een nieuw programma van de VPRO, Café de Liefde.
Eigenlijk is het veel meer dan een tv-programma, want de kijkers bloggen actief mee over de liefde, sturen filmpjes etc.. het is kortom een erg multimediaal concept.

Nog leuker is dat je er nog dagen over na kunt praten, want wat is de juiste formule voor de liefde? Hoe ontmoet je die persoon en wat werkt dan wel en wat niet? In de uitzending hieronder spreken verschillende mensen elkaar vaak tegen. De een zegt dat je niet te lang moet wachten met afspreken als je e-mail contact hebt, voor de ander monde dat juist uit in een langdurige relatie. Bestaat er dus wel iets als een formule?

Een andere leuke vraag die ik jou wil stellen:- Wat is het minimum aan dingen die je gemeen moet hebben met je partner?
Ik ontdek nu zelf dat ik met Bram veel kleine dingetje deel, waardoor samenzijn, een vriendschap hebben, om elkaar lachen en interesse in elkaar hebben totaal geen opgave is. Aan de andere kant vullen de dingen waarin je verschilt elkaar juist weer aan.

Iemand gedachten hierover? Misschien is wel de belangrijkste conclusie dat de liefde op de meest uiteenlopende manieren op je pad kan komen, wanneer je het het minst verwacht :-)

Pesten (vervolg)

2008-07-04T12:19:00.004+02:00

Afgelopen dinsdag was voor mij de eerste echte opnamedag. Een droge mond van de zenuwen dus en op de bewuste dag nog moeten kiezen wat ik aan wilde, mijn haar nog moeten wassen etcetc..

Eva en consorten hadden zich al bij mijn huis verzameld, zodat we toen ik aankwam eerst wat beelden konden draaien rond mijn huis. Mijn fiets op slot zetten, boterhammen smeren, het was nu allemaal interessant..
Daarna ontmoette ik Marc Dik voor het eerst. Misschien kun je hem kennen van het EO programma Jong. Hij bleek een erg aardige man die me al wat meer op mijn gemak stelde.
We deden ons eerste interviewtje samen in de bloedhete woonkamer, zodat het keukenpapier niet aan te slepen was. Het gesprek zelf ging gaandeweg steeds beter en het was fijn om hem aan te kunnen kijken zodat ik niet afgeleid werd door de cameraploeg.

Even later vertrokken we naar Westervoort, er werd nog wat van bezetting gewisseld onderweg (vanwege beelden die vanuit de auto opgenomen werden) en we werden zeer goed voorzien van raketjes en waterflesje. Mooi weer is fijn, maar dit was toch wel een beetje overdreven..

In Westervoort liepen we mijn vaste route naar school zoals ik die af moest leggen tijdens de basisschool. We deden er nu alleen 7 keer zo lang over, omdat de ploeg telkens nog even een ander shot wilde draaien.. Marc grapte al dat hij om deze reden niet naar de sportschool toe hoeft.. meer doekjes kwam tevoorschijn en ook de waterflesjes bleken erg nuttig.

Uiteindelijk kwamen we bij mijn oude school terecht en kon ik rondkijken op de plek waar ik zulke slechte herinneringen aan heb. Het schoolplein is niet veel veranderd, maar het heeft minder effect dan verwacht op me om het te zien. Natuurlijk blijft het een plaats, en die behouden toch altijd een deel van hun neutraliteit.

In de school zelf zijn was toch iets anders. Ik zag weer de lokalen die ik me herinnerde en het interview met Marc ging verder in de oude klas van Hennie. Wel prettig, want daar heb ik niet de slechtste herinneringen aan. Zittend op een tafeltje vertelde ik hem mijn verhaal en voelde me uiteindelijk best ontspannen met de camera op me gericht.

Ik wist dat ze me zouden vragen of ik Kim (het meisje aan wie ik de meeste slechte herinneringen heb) terug wilde zien en ook wat ik daarop zou antwoorden. Wat ik niet wist is dat ze een draagbare dvd-speler bij zich hadden met fragmenten van het interview met haar. Natuurlijk was ik erg nieuwsgierig, maar wat ik zag raakte me heel erg.

De details die zij noemde maakte weer nieuwe herinneringen bij me wakker, maar waren ook een ontzettende bevestiging van de dingen die ik heb meegemaakt. Ik vond het bijzonder dat ze er zo objectief op terug kan kijken en niet bang is om haar rol te benoemen. Precies daarom sta ik erachter om haar te ontmoeten.

Natuurlijk ben ik erg zenuwachtig, want het gaat vanmiddag al gebeuren, maar het voelt goed om dit te doen.

Daarbij is zij vast minstens zo zenuwachtig als ik..

Dark Dudes

2008-07-04T11:03:00.006+02:00

Dark Dudes..

Samen met Bram liep ik door de stad, op zoek naar een leuke nieuwe tas. Mijn oude exemplaar had 1 groot nadeel, ik kon namelijk nooit mijn spullen terugvinden.
Het grote vak zorgde ervoor dat ik minutenlang stond te graaien naar mijn mobiel en portemonnee, terwijl mijn hart in mijn keel klopte uit angst dat ik ze kwijt was..
Ik vond het dus tijd voor een nieuwe tas en aangezien ik mijn oude vertrouwde al twee jaar in bezit had kon ik dat voor mezelf wel verantwoorden.

Tot mijn grote verbazing stond de tas die ik leuk vond gebroederlijk met Diddle artikelen in de etalage, maar ik stapte toch de winkel binnen. Daar werd ik heel erg hebberig van alle leuke dingen voor fijne prijsjes die ik tegenkwam.. allemaal van dezelfde lijn.

Dark Dudes is een nieuwe lijn die (afgaand op de website) begonnen is door een aantal Duitsers. Zij hebben een aantal poppetjes verzonnen die allemaal hun eigen stijl vertegenwoordigen. Devil Dude, Mad Bunny, Bad Bunny, Doggy Dude, Street Dude, en Teddy Dude. De namen verraden al dat de lijn vooral bedoeld is voor scholieren, net als de schriften en mappen die ze verkopen, maar ze zijn zo leuk!

Het concept van de lieve figuurtjes die stoer en stout zijn pakte mij meteen al in, maar de kleuren en stijlen zijn ook erg goed verzonnen. Zo is de tas die ik kocht van Teddy dude, dat figuur heeft als slogan ‘cute as hell’ en zijn kleur is donkerpaars.
Je kunt hem als figuurtje kopen, er is de tas, er zijn sleutelhangers, schoolspullen, t-shirts, petjes… en dan hebben we het alleen nog maar over dit ene figuurtje.. Kortom, onthoud dit maar voor mijn verjaardag ;-)

Dark Dudes is gewoon heel slim verzonnen, maar ook erg leuk. En met alle vakjes in de tas raak ik nooit meer iets kwijt!

Ps. Ze hebben ook een erg goed bedachte site, www.darkdudes.eu interactief natuurlijk, maar helaas helemaal in het Duits.

Lieve jij

2008-06-30T12:13:00.004+02:00

Lieve jij,

Heel erg bedankt voor je mailtje! Het deed me goed om iets van je te horen.
Na het lezen van je berichtje vroeg ik me nog één ding af. Weet je al of je aan het programma gaat meewerken? Ik ben erg benieuwd hoe je daar over denkt.

Toen ik zelf aan dit project begon verwachtte ik niet dat het zo intiem zou worden. Dat schreef ik volgens mij ook al eerder op dit weblog. Dat zoveel mensen nu gaan vertellen hoe ze mij zagen is best confronterend.

Het is ook inderdaad wel moeilijk dat alles nu weer naar boven komt. Eerst leek het me geen probleem, maar er zit nu al een tijdje een pijnlijke knoop in mijn maag. Het neemt me dus wel in beslag. Dat jij over de vragen die ze je stelde nadenkt en snapt hoe vervelend het voor mij is geweest betekent veel voor me. Dankjewel daarvoor!

Ondanks alles vind ik dat iedereen zich vrij moet voelen om zijn eigen verhaal te vertellen. Jij bent mij namelijk niets schuldig en ziet de dingen net weer anders dan een ander die hetzelfde heeft meegemaakt. Herinneringen zijn subjectief en wat jij vertelt is JOU waarheid. Jou verhaal is dus uniek!

Ik weet dat er mensen kunnen zijn die het pesten bagatelliseren, of mogelijk dingen vertellen die mijn verhaal tegenspreken. Dat is misschien voor een deel omdat ze dingen niet onder ogen willen zien, maar ook voor een groot deel doordat ze het zich anders herinneren dan ik. Dat is prima, het zorgt er alleen maar voor dat het een volledig verhaal wordt.

Jou neem ik niets kwalijk, ik hoop dat je dat weet. Natuurlijk hebben de klasgenootjes rond de echte pesters (kinderen zoals jij) het me niet makkelijker gemaakt, maar dat is wel te verklaren. Kinderen schijnen van nature egoïstisch te zijn, op zoek naar hun eigen plek en bezig met hun eigen belangen. Het opnemen voor iemand die er niet bij hoort past daar niet in.
De rol van buitenstaander paste ook wel een beetje bij mij, ik was immers een rare. Anders dan andere kinderen. De rolverdeling in een groep wordt volgens mij al in de laagste klassen vastgesteld en het is voor een kind alleen onmogelijk om dat te veranderen. Er zijn de pesters, de meelopers en er is de verschoppeling. Die rollen draai je niet zomaar om.

Ik neem het vooral het leraarsechtpaar (je weet wie ik bedoel) kwalijk dat ik het zo moeilijk heb gehad. Kinderen realiseren zich vaak nog niet hoe hard ze zijn, of wat de consequenties van hun daden zijn, daarom zijn het de volwassenen die in moeten grijpen.
Deze twee mensen deden dat niet en stonden toe dat er in hun klaslokaal gepest werd. Je weet wel, dat niemand mij aan wilde raken omdat ik vies was, dat niemand mij mijn boeken wilde geven of tegen me wilde praten. Dat zijn echt situaties waartegen een leraar zich zou moeten verzetten!

Gelukkig deed mijn lievelingsleraar dat wel in de lagere groepen, maar hij was er later niet meer om mij te beschermen. Juist toen het erger werd.

Jij bent trouwens niet de enige die nieuwsgierig is, ik heb jou natuurlijk ook gevonden ;-) Volgens mij gaat het erg goed met je! Het is leuk om ongeveer te zien hoe het met je is en hoe jij en je wederhelft eruit zien. Laten we elkaar nog eens mailen. Dan zet ik het niet op mijn weblog en kunnen we bijkletsen ;-)

De reden dat ik dit zo publiceer is omdat ik veel van dingen die ik hier schrijf ook aan de lezers van mijn weblog wil laten weten. Een open brief aan jou leek me daarom een orginele manier om dat te doen, het voorkomt ook dat ik het verhaal twee keer moet gaan vertellen!

Mijn eerste opnames zijn trouwens afgelopen donderdag geweest. Ze hebben toen eerst een interview met Bram (mijn vriend) gedaan en hebben ons daarna met wat vrienden in de stad gefilmd. We moesten daar doen of we ‘spontaan’ in de stad een biertje aan het drinken waren, dus dat was wel even raar.

Gelukkig bleken de mensen van het programma allemaal erg gezellig en sympathiek. Als je twijfelt is dat misschien een argument om het wel te doen. Volgens mij zijn het integere mensen die veel oog hebben voor het gevoelige onderwerp van het programma. Hun te ontmoeten maakte mij een stuk minder zenuwachtig.
De opluchting dat het erop stond voor die avond maakte dat het nog lang onrustig bleef in de stad…

Dinsdag moet ik overigens alweer! De spanning daar omheen heeft zich genesteld in mijn buik. Ik heb daarom een dagje sauna gedaan om echt even te ontspannen. Onze lieve 'meester' is trouwens al aan de beurt geweest en was ook zenuwachtig gaf hij toe, het zal er dus wel bijhoren.. ;-)

Tot hier lieve jij, bedankt voor je mailtje, laat je me weten of je mee gaat doen?
Ik ben ook benieuwd hoe het met jou is.

Ps. Ik heb me vaak afgevraagd of jij door hebt gehad hoe anders je me behandelde nadat we samen ineens voor een nieuwe situatie stonden. Kun je je voorstellen dat ik me soms afvroeg welke waarde ik daaraan moest hechten?

Lfs, Tamara

Kattebeest

2008-06-27T14:13:00.000+02:00

ain't cats grand? ;-)

Kindertaal

2008-06-27T12:05:00.002+02:00

Gisteravond mocht ik een paar uurtjes op Puck en Mara passen, neefje en nichtje van Bram.

We mochten van Bart (pappa) frietjes eten in de snackbar, dus had ik al meteen een puntje gescoord.. Op een kruk in de friettent praatte de kinderen honderduit. Zo wist Puck zeker dat niet alle buien doodgingen als ze gestoken hadden, want hij had weleens een bij zonder angel gezien.

Ook werd besloten dat de kleur rood sterker was dan wit, want als je de ketchup en mayonaise mengde dat werd het roze. Dat was ook de lievelingskleur van Mara, maar Puck vond het stom. Dus volgde een discussie over het feit dat jongens ook best roze kleren aankunnen, maar dat Puck roze toch niet leuk vond.

Toen vroeg ik me hardop af wat Bram eigenlijk was van de twee blonde kindjes, hun oom of hun neef? Natuurlijk is hij hun neef, maar dat kwam volgens hen omdat een oom kinderen heeft. Misschien komt dat nog zei ik, maar nu nog even niet.
Kuste we dan wel? Want van vrijen krijg je kindjes en kussen dat is vrijen…

Goed… die vragen mogen hun ouders beantwoorden.

Bij de kids thuis werd er televisie gekeken door Puck en deden Mara en ik het ‘slakkenspel’. Daarna kwam de playmobile tevoorschijn en bleek dat Puck dat toch interessanter vond dan voor de buis zitten. Zo zie je maar, de hedendaagse jeugd is nog niet verloren!

Toen we even later samen nog even tv keken werd er net een ondertitelde serie uitgezonden op Nickelodeon, dus werd ik overgehaald om te vertalen zodat ze er toch nog iets van meekregen… leuk… een half uur alle teksten voorlezen..

In bad en naar bed was ook erg gezellig, compleet met boekje lezen, kussen gevecht en licht tegenstribbelen.. want zo hoort dat..
Voordat ik het wist stond Bart alweer op de stoep, net op tijd om Puck weer in bed te stoppen. Die had namelijk ‘heimwee’.

Toch bijzonder hoeveel je over de persoonlijkheden van kinderen leert als je een paar uurtjes bij ze bent. Puck heeft energie voor tien, maar een teer hartje. Hij zingt graag uit volle borst en leerde zijn zusje het dansje dat hij op school geleerd had. Mara eet haar frietjes met een vork en wil haar kleren netjes opgevouwen in haar kast hebben. Een echt prinsesje, maar ze laat geen traan als ze zeer weer eens ergens aan stoot.

Tot slot Mara’s slaapliedje (vrij vertaald)

En er was een prinses
En ze was heeeeeel mooi en woonde in een kasteel
En toen kwam er een prins
En toen zag de prinses de prins op zijn paard
Maar de draak stond bij de ingang van het kasteel
De prinses mocht niet naar buiten, dus ging ze terug in het kasteel
En toen ging de prins vechten met de draak en ging de prinses met hem mee.
Toen gingen ze trouwen.

Oh, en er waren ook de eerste tv opnames later die avond ;-) later meer!

De verrekijker

2008-06-24T16:48:00.003+02:00

Er is niemand die jou vraagt waarom je daar staat.
Je kunt je alleen verwonderen, omdat je te weinig centimeters meet.

Evenmin wil men weten wat precies dat doel is, welk nut het heeft.
Jij zou het niet weten, je weet niet eens hoe het heet.

Er is niemand die jou vraagt waarom je je terugtrekt van dat doel.
Overweegt om het zo te laten, het nog eens van een afstand wil bezien.
Dat doel is maar een ding, dat hoef jij niet te verklaren.

Jij mag het vergeten, over vijf minuten of misschien tien.
Er is niemand die jou vraagt waarom je teruggaat.
Het grote mens daar in de verte verwachtingsvol aankijkt.
Niemand hoeft te weten waarom je armpjes vol vertrouwen omhoog rijken.
Ineens ben je er en niemand zal je vragen waarom je nu gelukkig lijkt.

Pesten

2008-06-23T16:49:00.002+02:00

Impulsieve acties, echt iets voor mij.

Ik neem een dakloze praktisch mee naar huis, of date met iemand die naast me in de trein zat. Wanneer iemand mij iets vraagt dan antwoord ik in een fractie van een seconde.
Het nadenken over datzelfde antwoord duurt meestal iets langer en ik wil me dan nog weleens bedenken...

Zo ook toen ik op Hyves reageerde op dat ene berichtje waarin mensen met een pestverleden gevraagd werd om te reageren.
'Dat gaat over mij' was mijn eerste impuls en ik schreef een berichtje.
Op een reactie had ik niet gerekend en al helemaal niet op al het andere dat daarop volgde.

De oproep bleek te komen van een productiebedrijf dat voor de EO een nieuw programma maakt over pesten.
Mijn verhaal doen op televisie schrok mij niet af, maar ik raakte aan het twijfelen toen ik hoorde wat het concept is van het programma.
Het is namelijk de bedoeling om zowel mij als de pesters, mijn ouders, een oud leraar en andere betrokkenen aan te woord te laten, en dat komt een stuk dichterbij.

Wil ik wel geconfronteerd worden met de mensen uit mijn verleden?
Hoe zou het emotioneel voor me zijn om hier weer actief mee bezig te zijn?

Gelukkig was er 'meester' Hennie, mijn lievelingsleraar op de basisschool. Hij werd ook benaderd en besloot mee te werken, maar had ook contact met mijn vroegere pesters.

Daardoor werd al snel duidelijk dat er veel veranderd is in bijna 25 jaar.
De twee meiden waar het specifiek over gaat zijn volwassen geworden en allebei ook nog eens moeder. Ze realiseren zich (in ieder geval tot op zekere hoogte) wat er gebeurd is en dat ze fout zaten.

Deze wetenschap maakt dat ik het aandurf om verder te gaan met het programma.
Ik merk ook dat ik ver gekomen ben. Het onzekere bange meisje van toen ben ik allang niet meer.
Ook deze confrontatie met mijn eigen geschiedenis kan mij geen pijn meer doen, maar ik kan er misschien wel van leren.

Kortom, ik ga door met het programma.
Vorige week is een redacteur met Bram en mij komen praten en de eerste beelden worden waarschijnlijk deze week al opgenomen.
Het gaat dus snel, maar in zekere zin is dat nu ook een goede zaak. Let's get it over with!

Emotioneel gezien neemt dit gebeuren me wel een beetje in beslag.
Ik merk dat ik het gezelschap van andere mensen minder opzoek, omdat mijn hoofd vol is van dit alles. De tijd is gekomen om een aantal deuren te sluiten en mijn beeld van de twee pesters los te laten.

Ik ben geen slachtoffer, maar zij zijn ook meer dan daders.

Kus, Tamara

B

2008-04-09T13:56:00.002+02:00

Liefde is de letter B

Twee mooie rondingen
en een sterke rug om ze te dragen.

Als borsten of billen.
Vragen om betasten, zijn best wel fijn.

Een warme klank als je hem uitspreekt
Lippen die zich tuiten. Behoorlijk zoenbaar.

De letter B is belangrijk.
Die A laat zich toch maar overal tussen plaatsen.

De B is nummer 1, blijvend.
en ik bezet.

Fan?

2008-04-08T11:20:00.001+02:00

Als ‘nuchtere’ Hollandse moet ik er eigenlijk niets van hebben. Showbizz, bekende Nederlanders en sterrenverering.

Toch moet ik bekennen dat ik het niet kan laten. Dagelijks kijk ik wat er nu weer gebeurd is met Britney en hield die ene vraag mij bezig ‘pleegde Heath Ledger zelfmoord of is er meer aan de hand?’

Is het een ongezonde fascinatie dat ik smul van de persoonlijke verhalen en belevenissen van anderen? Ik weet het niet.

Het zijn overigens niet alleen bekende namen die mij interesseren, ik volg ook de Postsecret blog en de Nederlandse versie Briefgeheimen. Voor wie het niet weet, dit zijn sites die de geheimen publiceert van mensen zoals jij en ik.

Je stuurt een kaartje met je geheim en voor je het weet staat je (geheel anoniem) online. Ik ben gefascineerd door alle ontboezemingen en kan me dagen afvragen wie toch de persoon is achter het verhaal.

Eigenlijk is mijn nieuwsgierigheid nooit bevredigd. Zo is er nu Gladius, de band waar Bram deel van uit maakt. Zij zijn in de race bij een aantal talentenjachten en ik geniet daar eigenlijk net zo goed van.

Ik wil mee! Ik wil kijken, de geur van ambitie opsnuiven, een beetje meekrijgen van het gevoel dat zij krijgen om op het podium te staan.

Ik ben niet muzikaal, ik ben geen zangeres, maar ik kan me ontzettend inleven in de wil van Gladius om te winnen. Bij elk optreden word ik plaatsvervangend zenuwachtig en leef ik enorm met hen mee.

Wat te doen met al die nieuwsgierigheid? Al die empathie? Die drang om vast te leggen en gewoon erbij te zijn? Is dat fout of onnatuurlijk?
Nogmaals, ik weet het niet.

Ik voel me een beetje opgelaten terwijl ik dit opschrijf, ik schaam me zelfs een beetje. Misschien is het wel een karakterfoutje, die grenzeloze interesse in mensen.

Ik kan het niet helpen! Zolang als ik me kan herinneren ben ik al fan van iets of iemand. Dat is natuurlijk ook de makkelijkste manier om met mijn fascinatie voor mensen om te gaan. Wie bekend is toegankelijk, maar toch geheimzinnig en gesloten.

Zo kan de fan zich jaren bezig houden met het ontsluieren van het geheim, om er nooit achter te komen, of om ontgoocheld achter te blijven.
Het is genoeg geweest, geen fan meer op afstand voor mij.

Laat ik mijn nieuwsgierige goed bedoelde bemoeizucht maar op een positieve manier loslaten op Gladius.

Dan brengt mijn twijfelachtige eigenschap misschien toch nog iets goeds voort :-)

Samenwonen..

2008-04-07T13:45:00.005+02:00

Ongelofelijk maar waar... als ik op mijn desktop rondkijk zie ik dat ik eigenlijk in de afgelopen tijd diverse teksten geschreven heb die prima op dit weblog passen.
Ik heb ze alleen nooit geplaatst.. Dat gaat dus veranderen! Komende week in ieder geval dagelijks een update :-)

De belangrijkste leuke nieuws is dat ik ga verhuizen!
Na zes jaar op kamers te hebben gewoond heb ik een appartementje weten te vinden voor Bram en mij. We gaan dus samenwonen!
Voor mij is dit een grote stap, maar voor hem mogelijk nog een grotere. In een jaar tijd zijn eerste echte serieuze relatie en dan ook nog eens samenwonen..

We hebben er ontzettend veel zin in, maar dat geregel!!

Ons nieuwe huisje ligt aan de Jutfasweg in Utrecht, in de Rivierenwijk. Wel weer aan een redelijk grote straat, maar die is veel rustiger dan de Amsterdamsestraatweg en we kijken uit op het water! Vergeet trouwens vooral het dubbele glas niet ;-)
In de buurt zijn genoeg winkeltjes en op loopafstand is een echte sauna! Mijn vader, de echte sauna kenner, is er al eens geweest en het moet er prima vertoeven zijn. Wie gaat er mee??

Maar goed, het gaat natuurlijk over het huisje zelf..
Kleine beschrijving:

Na de voordeur volgt meteen de trap naar de eerste verdieping.
Hier staat een wasmachine op een ruime overloop en is de deur naar de badkamer. Hier is een douche die gedeeld wordt (met mega douchekop) en een nette wastafel en toilet.
Vanuit de overloop is achter een andere deur naar de tweede verdiepeing.

Ons 'apartementje' heeft een eigen overloop met hieraan grenzend vier deuren. Rechts zit meteen de slaapkamer van ongeveer 20 vierkante meter en aan de linkerkant van de overloop een woonkamer die ongeveer even groot is. In de woonkamer zit ook de keuken en een grote inbouwkast. Op de slaapkamer zit ook een inbouwkast, maar dan lager (voor sokken, ondergoed ed).

De andere twee deuren leiden naar de toilet en naar een ketelhok.

De rest mogen jullie bekijken op mijn Flickr pagina :-) en natuurlijk in levende lijve komen bewonderen na 17 april, want dan gaan we al verhuizen.

Wil je het volledige adres weten geef me dan even een seintje!

Foto's!

2008-03-16T19:11:00.002+01:00

Hai lieverds (als er nog iemand deze website weet te vinden uberhaupt..)

Helaas heb ik de laatste tijd weinig gepost.
Ik ben alleen wel actief geweest op het internet, door het plaatsen van foto's.
Ik heb namelijk een nieuwe camera, een canon 400d spiegelreflexcamera waar ik erg mee in mijn nopjes ben.

Met mijn Flickr pro account kan ik er zoveel plaatsen als ik wil, dus het zijn er nogal wat!

Neem vooral eens een kijkje als je wilt op www.flickr.com/photos/ladyparadoxa

Pet

2008-03-12T15:56:00.001+01:00

adopt your own virtual pet!

Happy valentine!

2008-02-14T09:05:00.002+01:00

Winter efteling

2008-01-17T19:54:00.000+01:00

Ik heb een nieuw speeltje... een video camera...

Nieuw jaar (okay een beetje laat)

2008-01-17T19:49:00.000+01:00

Een nieuw jaar, iets wat mij eigenlijk weinig zegt.
Je kijkt naar buiten en er wordt op tv afgeteld tot 00.00. Dan steken mensen massaal vuurwerk af en is een nieuw jaar begonnen.

Dit gaat overigens niet op voor Chinezen, de joden en vast nog een aantal andere groepen. Zij hanteren een andere jaartelling, dus voor hen is het geen 2008 en onze jaarwisseling had voor een groot deel van de wereldbevolking dus geen enkele betekenis.

Wat verbinden wij aan een nieuw jaar? Wie maakt er nog goede voornemens en welk percentage daarvan kan die goede voornemens waar maken?

Een zangeres schreef ooit eens: ‘This will be my resolution; every day is New Year’s Day’.
Ik weet het, het klinkt misschien erg moralistisch. Toch is het een waarheid waar ik altijd weer op uit kom in mijn leven.

Elke dag is belangrijk, dit moment telt. Of om nog maar weer eens een songtekst te quoten. ‘Whatever tomorrow brings, I’ll be there, with open arms and open eyes.’

Terugkijkend zie ik dat ik dit zelf vaak niet heb gedaan. Ik heb vaak gekozen voor gemakzucht. Blijven zitten waar ik zit, omdat het mij zekerheid geeft. Hier wil ik aan werken.
Meer risico nemen om verder te komen in mijn leven.

Solliciteren is vervelend, de perfecte brief bestaat niet en 9 van de 10 keer krijg je het standaard mailtje terug. ‘bedankt voor uw reactie, helaas….’

Ik weet ook niet precies waarom ik dat zo eng vindt, waarom ik nieuwe dingen vrees. Bang om op mijn bek te gaan. Op dit moment kijk ik naar een programma met Tycho Gernandt, die vertelt dat hij altijd op zoek is naar het nieuw, altijd door wil.

Hij kijkt nooit achterom en wil zich aan niemand vasthouden. Eigenlijk het tegenover gestelde van waar ik behoefte aan heb. Ik geniet van zekerheid, van duidelijkheid. Dat is iets wat ik los wil leren laten, om meer te vinden dan wat ik heb.

Dingen om dankbaar voor te zijn uit 2007:
- Bram. Voor zijn onbaatzuchtige geweldige liefde. Voor de belangrijke les
dat liefde geen strijd hoeft te zijn.
- Mijn diploma journalistiek. Eindelijk verzilverd, nog niet gebruikt,
maar toch wel heel prettig.
- De 3 mannelijke B’s die een bijzondere rol hebben gespeeld.
Bernd, Benjamin en Baas.
- Mijn familie en de dynamische relatie met hen die ondanks alle
veranderingen erg belangrijk blijft.
- De vrienden en vriendinnen die mij dingen hebben mogen leren die mij een
beter mens maken.

Goede voornemens genoeg en projecten in mijn hoofd die ik graag ten uitvoer wil brengen. Ik hoop dat ik mezelf (en jullie mogen absoluut helpen) genoeg schoppen onder mijn kont kan geven om ze nu echt uit te voeren..

Kerst gedachte

2007-12-21T14:00:00.000+01:00

Leuk hoor die aanloop naar de kerstdagen..
Eindelijk weer eens een winter onder nul en de mannen van 3fm in het glazen huis.

Kom maar op met de kerstliedjes vol clichés, ik kan het nu zelfs waarderen.
Op een puntje na dan. Die ene zin die in elk liedje voor schijnt te moeten komen.
Hierbij doel ik op het 'I wish it was christmas every day' dat in allerlei vormen opduikt.

Elke dag kerst.. laten we nou eerlijk zijn, wie wil dat nou?
Dat betekent elke dag die slechte kerstliedjes en elke dag winters weer.
Elke dag heen en weer pendelen tussen familie.
Uren aan het kerstdiner zitten om daarna nauwelijks meer te kunnen bewegen.
Oh en laten we eerlijk zijn, alle dagen vrij gaat ook vervelen.

Laten we dat gezeur dus maar achterwegen laten, 1 keer per jaar kerst is precies voldoende.
Een uitgeklede kerst (brrrrr) als het aan mij ligt.
Lekker eten, maar niet totdat we klappen en wie weet een mooie donatie aan Serious Request.

Kerst is een elite feest geworden, voor het westen, voor wie geld heeft.
Terwijl de betekenis van kerst er is voor ons allemaal.

Kerst gaat om hoop. Om het idee dat er nog iets goeds is in deze wereld, dat wij niet verloren zijn.
Die hoop komt vaak vanuit de allerkleinste of de minst belangrijke, niet uit helder verlichte woonkamers of kerken.

De betekenis van kerst ligt ergens in een stal, zogenaamd zonder toekomst en zonder doel.
Zomaar een wonder, een kindje, dat hoop wil brengen. Niet alleen toen, maar nu nog steeds.

Van liefde die alles overwint.

Niet zoals boeken of in films, maar in deze wereld, als een klein lichtje dat de schaduw verjaagt.
In dat geval mag het van mij wel elke dag kerst zijn.

Spuug

2007-12-04T11:45:00.000+01:00

Ik gaf hem nog een laatste kus voordat ik in de tram stapte. We hadden eerst lekker gegeten en daarna in elkaars armen tv liggen kijken.
Daarna liepen we samen naar de tram, omdat ik naar huis ging en hij moest reperteren.

Zijn laatste kus gloeide nog na op mijn lippen toen ik de tram instapte. Terwijl hij mijn gezicht zocht aan de andere kant van het raam.
Ik zwaaide en hij maakte aanstalte om met de tram mee te rennen, de mafkees. Toen we echt vertrokken zette hij een sprintje in en zwaaide theatraal met zijn armen.
Dat op zichzelf was al grappig, maar het gezicht dat hij erbij trok was hilarisch.

Ik was niet de enige die daar zo over dacht, want ik zag een paar mensen om me heen ingehouden lachen.

Om mijn lief, die mij uitzwaaide en zich voor mij uitsloofde. Ik kreeg een warm gevoel van binnen.

Met mijn muziek aan bleef ik nog even hangen in het gevoel van samenzijn met hem.

Bij de tweede halte nadat ik was ingestapt stapten twee meisjes uit. De een klein en gedrongen, de ander langer en fors.
Het kleine meisje droeg een mooie rok, waar ik even naar keek. Daarna keken het dikke meisje en ik elkaar een moment aan.

Haar ogen spuwde vuur, maar het gebeurde allemaal te snel om te registreren. In een flits zag ik hoe ze een grote klodder tegen het raam aan spuugde.
Ter hoogte van mijn gezicht bleef de klodder op het raam hangen en gleed langzaam naar beneden.

Ik wist niet wat ik moest voelen. Kwaadheid, angst of ontzetting. Dat klinkt misschien dramatisch, maar ik had dit meisje niets misdaan.
Amper 15 voelde ze zich blijkbaar zo aangevallen door mijn blik uit het raam dat ze me moest bespugen. Niet alleen is dat smerig, het is een teken van afkeer.

Cultuur, een slechte dag, de blik in mijn ogen.. ik kan niet verklaren waarom ze het nodig vond dit te doen.

Ik weet wel dat ik uiteindlijk vooral medelijden voel. Voor zoveel boosheid, zoveel negativiteit in zo'n jong meisje.

Kippenvel....

2007-11-27T22:10:00.000+01:00

Dan kun je een behoorlijk moppie zingen... en mag je bij Oprah komen..
maar dan komt de grootste verassing..

Mooie dag

2007-11-22T12:39:00.000+01:00

Het was schemerig toen ik vanochtend van huis vertrok, maar nu schijnt de zon.

De laatste weken waren nat en koud. Dagen zoals dit maken me daarom extra vrolijk.

Een beetje vitame-D tegen de winterdip. De zon op mijn huid die mij doet stralen (je weet, wit reflexteert).

Afgelopen weekeind mocht ik met de familie Brouwers in Goirle genieten van nog zo'n mooie dag.Drie uur hebben we gewandeld over de heide en door het bos.

Het resultaat kun je bekijken op www.flickr.com/photos/ladyparadoxa.

Bijna 26 jaar/6 maanden en één dag

2007-11-13T17:09:00.000+01:00

Vrienden kun je kiezen. Je hart kiest je geliefde, maar je familie krijg je en kun je niet inwisselen.
Niet iedereen heeft het hierin goed getroffen.
We kennen de verhalen allemaal, van verscheurde gezinnen en familieleden die elkaar onherstelbaar kwetsen.

Gelukkig heb ik geboren mogen worden in een ontzettend fijn gezin, al wilde ik tijdens de pubertijd ook weleens met terugwerkende kracht geadopteerd worden.

Een gezin dat mij voorbereidde op de wereld. Mij leerde geduld te hebben, te vergeven, ruzie te maken, lief te hebben en te zorgen.

Nu ik op eigen benen sta kijk ik achterom en zie ik ouders die niet zijn stil blijven staan. Zij hebben zich samen en onafhankelijk van elkaar ontwikkeld en zijn ontzettend gegroeid. Als ik nu naar hen kijk dan zie ik andere mensen dan tien jaar geleden en ik ben ontzettend trots op hen.
Zeker toen ze afgelopen zondag opnieuw geloften van trouw en liefde naar elkaar toe uitspraken. Twee pijlers waarmee ze mij opgevoed hebben.

Tegenwoordig geven mensen hun relatie in mijn ogen erg snel op, maar mijn ouders zijn samen door de seizoenen van het leven gegaan. Zonder elkaar los te laten.
Mede hierdoor zijn zij een levend voorbeeld voor mij. Om mateloos lief te blijven hebben en helemaal voor mijn lief te gaan.

Ik geloof in de liefde als een werkwoord. Niet als iets wat je maar overkomt en weer wegspoelt, als iets passiefs. Voor mij is liefde hetgene wat je elke dag weer kunt praktiseren.

Het is natuurlijk een ontzettend groot verschil. Mijn ouders zijn al bijna 26 jaar bij elkaar en Bram en ik nog maar een half jaar. Wij moeten nog maar bewijzen of we het aankunnen, een leven samen.

Toch heb ik goede moed en vooral erg veel liefde om te geven.
En het wonder; hij verdrinkt er niet in, maar heeft mij net zo lief als ik hem.

(Vanaf zondag in de verjaardagskalender bij mijn ouders).

25!

2007-10-26T20:43:00.000+02:00

Wat kan ik me meer wensen, dan de mensen waarvan ik hou om me heen op mijn 25e verjaardag?!

Ik zei het donderdagavond al en ik herhaal het graag nog een keer, want niets slaat beter op mijn verjaardag.

De avond begon al vroeg. Bram, Guido, Marein en ik togen samen met de trein naar Amsterdam. Vergezeld door de gigantische Nord Stage van Bram. De boot bleek toch niet op loopafstand van het station te liggen, dus moest de syntesizer nog een keer in en uit de bus. Uiteindelijk waren we dan toch rond zes uur bij 'Einde van de wereld'.

De band was al snel compleet, de lasagne kwam op tafel en eigenlijk voelde het al bijna perfect. Ik voelde me erg gezegend met het feit dat ze wilden komen spelen. Samen eten was een gezellige inleiding op de avond en bedaarde de zenuwen een beetje.

Toen het drumstel door Bernd gebracht werd kon Gladius opbouwen en leek de tijd te vliegen. De soundcheck klonk prima en voor dat we het wisten was het acht uur... en was er nog bijna niemand. Het werd half negen en nog was het rustig... negen uur...

We besloten maar te beginnen met de gedichten van Niels en Marein, want Kira was ietwat vertraagd. Dat pakte goed uit en ondertussen begon de boot vol te lopen. Rond half tien was het al een stuk voller. Wel zo fijn voor Gladius, zodat ze niet hoefden te spelen voor een handjevol mensen. Ik was al vanaf het begin helemaal in mijn element, want het was warm, knus en heel ontspannen.

Mijn harde kern was er natuurlijk. Met de drie B's Bram, Bernd en Baas. Net als mensen die altijd komen als ik ze uitnodig. Zoals Mark en Costyn. Verassingen waren dat Benjamin en Esther toch konden komen en dat Maaike was meegekomen met Kira (die gelukkig toch nog het podium beklom). Mijn vader en zusje waren ook gekomen, net als David en Dorien. Ik zal hier niet iedereen gaan noemen (excuses, excuses)... maar met een man of 25 was het niet te leeg en vol zat. Ook Herman en de vrijwilligers die de boot 'bemannen' waren erg gezellig.

Rond een uurtje of tien mocht ik Gladius op het podium roepen. Waldy en de zijnen genoten zichtbaar van het feit dat ze weer konden spelen en ik misschien nog wel meer. Het geluid was prima, maar de muzikale kwaliteiten en het enthousiasme overtroffen dat met gemak. Iedereen schoot me aan om te vertellen hoe goed ze wel niet waren en dat doet muzikanten natuurlijk goed :-)

Marein en Bram hadden in de maanden voor mijn verjaardag hun krachten gebundeld om een liedje voor me te schrijven, dat Bram ter gehore bracht. Ik was te geconcentreerd aan het luisteren om te kunnen snotteren, maar was erg ontroerd over zoveel moois dat gezongen werd. Ik heb echt niets meer te wensen dan mensen die zoveel van me houden..

Wat valt er verder te zeggen? Er werd bier gedronken, gekletst en geknuffeld. Ik zat prima in mijn vel en besloot niet krampachtig te proberen iedereen tevreden te stellen. Volgens mij hadden mijn gasten het ondanks dat goed naar hun zin. Tenminste, er is me van verschillende kanten al gezegd dat de avond erg goed is bevallen.

Veelzeggend voor mij is dat ik amper foto's heb gemaakt. Het was gewoon goed en fijn, niet vast te leggen op foto's. Alles was dus overblijft zijn de paar plaatjes bij dit verhaal en een heel goed gevoel. Ik ben 25 jaar op deze wereld en ben klaar voor de volgende 25!

Het liedje van Baas en Brouwers voor mijn verjaardag:

Armen voor de Wereld

Intro

Verse 1

Waar kan liefde zich verschuilen
Als jij wakker wordt en gaapt
Straalt alsof dat heel normaal is
Ligt of werk niet bestaat

Hoe kan een vader zich verzetten

Als jij kind bent met zijn kind
Als een regenbui een spel wordt
Tot je hoofd de weg weer vind

Prechorus
Waar moet ik heen met mijn lippen
Als jij bijna zingend praat
Van de wereld die jouw nacht is
Terwijl jij de koffie maakt
Chorus

Jij hebt armen voor de wereld Jij bent zachter dan je vlees
Jij hebt ogen voor een hemel
Die zo anders is dan hier

Verse 2
Wat moet jij toch met die spijt steeds
Jij hebt God toch niet bedacht

In mijn armen is geen oorlog

Jou te dragen is geen last

Wat moet jij met mijn gestamel
Jij hebt toch de wereld al
Kom maar naar me toe en vang me
Voordat ik straks op je val

Prechorus
Chorus

Solo

Bridge

De deur moet dicht, het licht moet uit
Alleen mijn vingers en jouw huid
Vergeet de dag en geef me jou
Wees geen nog meer, wees mijn vrouw

Chorus

Altered chorus

jij hebt ogen voor mijn lichaam

jij hebt kussen voor mijn rust

jij hebt armen om te grijpen

jij hebt liefde jij hebt lust

jij hebt armen voor de wereld

geef vandaag je hand aan mij

UITNODING!

2007-10-17T23:35:00.000+02:00

Thicke

2007-10-15T19:21:00.000+02:00

Hij is lang, heeft een stem die wel wat weg heeft van Justin Timberlake, heeft zeker de moves en is ontzettend sexy. Hij heet Thicke en zette Paradiso volledig op z'n kop.

Ik heb nog nooit zoveel gekleurde vrouwen zien gaan voor een bleekscheet, maar ze hadden allemaal gelijk..

Voor wie Thicke niet kennen, hij was de man van 'When I get you alone' op de moutainbike met lang haar, op de tune van Beethovens 5th.

Dat nummer stond op een fantastische cd, maar nu is hij new and improved met 'The evolution of Robin Thicke'. Het is minder heftig en meer R&B, maar nog steeds heerlijk en het was live al helemaal geweldig.

Ik mocht van hem genieten in een uitverkocht Paradiso, samen met Marein, Rudy, Emma, Janneke en Bram. Zie hier!

Update

2007-10-11T17:21:00.000+02:00

Het leven is fijn, als je op een vrije woensdagmiddag niets hoeft te doen. Behalve slapen, knuffelen en oefenen met breien (je leest het goed...)

Nu is het donderdagmiddag en besteed ik mijn laatste half uurtje werktijd aan het schrijven van dit stukje. Het gaat goed met mij! Ik ben erg gelukkig en over het geheel genomen gezond, dus wat blijft er dan te wensen over?

Goed, als mens zijnde is het eigenlijk nooit voldoende. Zo hoop ik dat onderzoeken in het ziekenhuis snel achterhalen wat er verbeterd kan worden aan mijn nachtrust. Ik snurk, praat en wandel al sinds kleins af aan in mijn slaap en voel me nooit echt uitgerust.
Mijn moeder bleek Apneu te hebben en aangezien dit soms erfelijk is word ik hier nu ook voor onderzocht. (Apneu is het stoppen met ademen tijdens je slaap, je wordt hier niet helemaal wakker van, maar wakker genoeg om slecht uit te rusten)

Verder ben ik op zoek naar een baan die beter aansluit bij mijn studie journalistiek. Schrijven blijft toch mijn lust en mijn leven, maar uitgenodigd worden voor een gesprek blijkt nog niet zo makkelijk. Tot die tijd heb ik een inkomen en absoluut niet wanhopig, maar redelijk eentonig werk is op een gegeven moment wel genoeg geweest. Het is de hoogste tijd voor een uitdaging en ik zeg tegen mezelf dat ik die aandurf!

Verder wijkt mijn pianoprins gelukkig weinig van mijn zijde. We doen leuke dingen samen (tot het geld op is..) en leren elkaar telkens beter kennen. We lachen veel, doen lekker gek samen en genieten van het gevoel elkaar gevonden te hebben. Dit voelt zeldzaam en zeldzaam goed. Geen drama's, maar vooral veel herkenning en het gevoel thuis te komen. Ik hoop dat dit niet al te glazuur versplinterend zoet was overigens..

Er zijn natuurlijk ook nog genoeg foto's en filmpjes te delen. Van Thicke bijvoorbeeld!

Meer vanavond..

Montezuma's Revenge

2007-09-21T17:19:00.000+02:00

Tien jaar geleden zat ik voor het eerst op het puntje van mijn stoel te genieten van Montezuma’s Revenge.
Samen met een vriendin hing ik aan de lippen van de vijf mannen die geen muziekinstrumenten nodig hadden om te boeien, hun stem als instrument was voldoende.

Er was ook meteen contact. Jeffrey, de charmeur, de showman, lachte naar ons. Tienerharten maakten een sprongetje en we waren onmiddelijk fan. Van Montezuma, maar in eerste instantie vooral van de charismatische Indonesische zanger.

Faxen werden er gestuurd, later brieven en e-mails geschreven en ik bezocht ‘de jongens’ zo vaak als ik kon. Dat was in eerste instantie een keer of 2 per jaar, want een meisje van 15 komt op eigen gelegenheid niet zo ver.

Toen ik de mannen van Montezuma beter leerde kennen gingen mijn gevoelens verder dan kalverliefde wanneer Jeffrey knipoogde. Het was de muziek die me vasthield en ik zag uit naar elke nieuwe show.

Dankzij hen breidde mijn muziekkennis en smaak zich steeds verder uit. Want ik zocht enthousiast de originelen van hun covers op.
Soms bleek het origineel mooier, maar veel vaker deed Montezuma er niet voor onder. Sommige nummers kan ik nu alleen nog maar in hun versie nazingen, zoals ‘Sometimes in snows in April’ van Prince.

Jeffrey, Paul, Hans, Kai, en Bert kregen een plekje in mijn hart. (met hen had ik het meeste contact)

Toen ik meer mensen leerde kennen kon ik soms met de leden van de fanclub meerijden. Of ik maakte mensen in mijn omgeving (het liefst met auto) enthousiast.

Zo zag ik Montezuma soms zelfs maandelijks.
Na de show werd er steevast nagepraat en lol getrapt. Ik altijd als zenuwachtig onbeholpen jonkie.
In de tussentijd mailde ik met Jeffrey en Kai. Kortom, Montezuma hield me in zijn greep..

Mijn omgeving werd er soms gek van. Altijd weer de zenuwen als ik weer ging kijken en natuurlijk wekenlang de verhalen achteraf. Ik nam zelfs mijn memo recordertje mee, zodat ik s’nachts in mijn bed nogmaals (in beroerde kwaliteit) naar de show kon luisteren.

Natuurlijk waren er ook minpuntjes. Zo was er een tijdlang strijd om de aandacht van Montezuma’s Revenge. Op een gegeven moment leken twee fanclubs die natuurlijk beide DE fanclub te strijden om de gunst van de mannen. Ik wilde niet kiezen, maar gewoon kletsen en genieten! Op den duur ging ik ook studeren en maandelijks naar de Schouwburg zat er niet meer in.

De laatste keer werd ik al niet meer herkent. De veranderingen binnen de groep gingen natuurlijk gewoon door en mijn fanatieke fantijd was echt over.
Toch ben ik altijd van Montezuma blijven houden, de groep die mij muzikaal en sociaal zoveel moois heeft gegeven in mijn tienerjaren.

Het dan ook moeilijk om te lezen dat Montezuma ermee ophoud. De koek is op, de pijp is leeg, het is goed geweest. Meer dan goed zelfs, het was fantastisch om hen te volgen en in de schouwburg van hen te genieten. Bedankt mannen. Voor alles. Mijn herinneringen blijven altijd bij me!!

(foto van http://www.montezuma.nl/)

'The diving bell and the butterfly'

2007-09-20T13:30:00.000+02:00

Een vriend van me zei ooit dat hij niet meer wil leven wanneer hij gehandicapt raakt.

Dit zijn ook de eerste woorden van Jean-Dominique Bauby, de hoofdredacteur van Elle.
Althans, woorden.. het zijn de eerste woorden wanneer zijn beeldschone logopediste hem leert communiceren door te knipperen met zijn linkerooglid.

Dit is namelijk het enige deel van zijn lichaam dat hij nog kan bewegen nadat een beroerte hem trof. Bauby leidt aan het zeldzame 'Locked in syndrom'.

Met zijn eigen lichaam als vijand overziet hij zijn leven en alle mensen die hier een rol in spelen. Uiteindelijk schrijft hij door het knipperen met zijn linkeroog zelfs een volledig boek.

In eerste instantie kan hij nog door beide ogen zien, maar tot zijn grote schik besluiten de doktoren dat de traanbuis van dit oog niet goed functioneert.
Zonder dat hij kan protesteren wordt dit daarom tergend langzaam dichtgenaaid. Een zeer pijnlijke scene uit 'The Diving bell and the butterfly'.

Toch valt er veel te lachen in deze film. Vooral door de het commentaar van Bauby op zijn situatie. Bijvoorbeeld als de mooie logopodiste met haar tong voordoet welke oefeningen hij moet doen.

Zijn omgeving kan hem niet horen, maar als kijker hoor je zijn gedachten over de situatie waarin hij zich bevind.

Je kijkt door zijn oog naar de wereld. Dit betekent dat het beeld soms zwart wordt, of onscherp.

Veel meer mag ik niet over deze prachtige (op waarheid gebaseerde) film zeggen, behalve dat het verplichte kost zou moeten zijn voor alle Nederlanders. Verwend en bevooroordeeld als we kunnen zijn.

Deze film sleept je mee en laat je niet meer los. Laat je bijna voelen hoe het is om gevangen te zitten in je eigen lichaam.

De pure ondragelijke lichtheid van het bestaan.

Landen waar Bram en ik geweest zijn (niet perse samen)

2007-09-16T20:12:00.001+02:00

create your own visited country map
or check our Venice travel guide

Geen gedicht

2007-09-14T14:53:00.000+02:00

Hij kocht mij bloemen, maar minimaliseerde zijn gebaar meteen weer.
Ik zie moeite en de gedachte aan mij, hij een snelle stop bij een tankstation.

Mijn ogen zien de liefde in de zijne, voelen zoete kussen en handen die mij niet los willen laten.Tegelijkertijd maakt hij zich druk om een t-shirt dat teveel naar hem ruikt.

Als hij eens door mijn ogen zou kunnen kijken, dan zou het vast niet lang meer bij mij zijn.
Zijn lach, zijn lichaam, zijn vingers over de piano en de concentratie op zijn gezicht.
Meer nog, zijn liefde voor alle kleine mooie dingen, die niemand anders ooit zag. En zijn geduld met mij.

Mooie man, lieve jongen, soulmate en zoveel wat ik nu niet weet te schrijven.Verlaat mij niet en ik zal jou liefhebben tot een kunst verheffen. Zolang jij mij verdraagt bij je blijven.

Infamous (film blog 2)

2007-09-06T16:48:00.000+02:00

Als er één boek is dat symbool staat voor de stroming ‘new journalism’ dan is het ‘In Cold Blood’ van Truman Capote. Het boek over de moord op een volledig gezin in een klein dorpje in Amerika. Of eigenlijk over de nasleep daarvan en de menselijke kant van de daders.
Toeval of niet, in een kort tijdsbestek verschenen twee films over dit boek en de bijzondere ontstaansgeschiedenis hiervan.

De eerste van de twee was ‘Capote’. Toen deze film uitkwam trok dit meteen mijn aandacht, toch is het er niet van gekomen om hem te gaan zien. Alle juichende kritieken ten spijt. Dat ik de tweede film ‘Infamous’ zag was puur toeval. Spontaan besloten Bram en ik om naar de Sneak Preview te gaan en in een opwelling nodigde ik Marein uit om ook de gok te wagen.

Nu is er bij een Sneak Preview voor mij zelden een middenweg, ik geniet of ik vind het afschuwelijk. Dat geldt waarschijnlijk voor meer van het ‘Sneak’ publiek, want de bomvolle zaal hield zijn adem in toen de film begon.

Het beeld van champagne glazen en namen als Sandra Bullock deden mij vrezen dat het om een romantische komedie ging, de enige filmsoort waar ik niet echt van houd.
Gelukkig bleek niets minder waar.

De rode draad van de film is een serie waargebeurde interviews met vrienden en kennissen van Capote over zijn leven. Stukje bij beetje vertellen zij over hem en zijn karakter. Ondanks het zware verhaal is Infamous is een prachtig drama. Zonder teveel melodramatica. Gevoelig en soms emotioneel, dat zeker, maar altijd met een luchtige ondertoon.

Toby Jones als Truman Capote is de motor van het verhaal. Zijn heerlijke nichterigheid zorgt ervoor dat er veel te lachen valt. Toch is vanaf het begin duidelijk dat er pijn achter de lach zit.
Alles draait in zijn leven om verhalen en roddels. Al zijn platonische vriendinnen storten hun hart bij hem uit, terwijl hij deze verhalen weer vol enthousiasme met de rest van zijn rijke vriendenkring deelt.
Toch is hij een eenzaam man. Hij stort zich dan ook met ziel en zaligheid op het verhaal van de twee jongens die een gezin uitmoordde.

Sandra Bullock speelt zijn beste vriendin. Geen rijkeluisdame, maar een redelijk succesvol schrijfster (zij wordt hiervoor uiteindelijk wel bekroond, en Truman niet) en nuchtere vrouw. Dankzij haar kan de excentrieke en onaangepaste Capote aansluiting vinden in het plattelandsdorpje, waar iedereen hem maar een rare vent vindt.

Wanneer de gesloten gemeenschap hem in hun hart sluit gaan ook andere deuren voor Capote open. Sterker, hij krijgt de mogelijkheid om de daders te interviewen in hun cel. Een van hen wordt gespeeld door Daniel Craig. De dader met het menselijke gezicht, de jongen die Capote persoonlijk aangrijpt.
Er ontstaat een vreemde band tussen de twee mannen, waarover ik niet teveel zal zeggen. Toch blijft het gissen naar de echte beweegredenen van Capote.
Doet hij alles voor zijn verhaal of houdt hij echt van de jongen achter de tralies?

In de film wordt ook zichtbaar wat er heeft afgespeeld in de nacht dat de familie vermoord werd en ook de veroordeling van de twee daders wordt niet geschuwd. Dit is schokkend en pijnlijk. Aan de andere kant had deze kant van het verhaal niet kunnen ontbreken. Het zorgt voor het ideale evenwicht tussen de glimlach en de ernst van de gebeurtenissen.

Het is voor mij dan ook onbegrijpelijk dat Infamous een overbodige film wordt genoemd door sommige journalisten. Ja, er was pas geleden al een film over Truman Capote, maar deze film is van een zeldzame schoonheid. Interessant en prettig, ondanks het serieuze onderwerp.

1408

2007-09-06T16:12:00.000+02:00

Het is lastig om mijn weblog weer op te pikken. Er is nog zoveel te vertellen en het is moeilijk om te bepalen waar ik moet beginnen.

Sommige dingen zal ik daarom misschien niet vermelden, maar de laatste drie films die ik heb gezien wil ik jullie niet onthouden. Ik zal ze nu in willekeurige volgorde behandelen.Uiteindelijk kunnen jullie de film altijd nog bekijken.

Zelden heb ik zo vaak tijdens een film met mijn vingers in mijn oren gezeten als bij deze film. Geluid zorgt immers voor intensiteit en voor de rillingen over je rug.Tijdens het intro bedacht ik me al dat neutrale muziek eigenlijk niet bestaat. Muziek kan niet onheilspellend en rustgevend tegelijkertijd zijn. Nu dwaal ik alleen af.

1408 (lees 1+4+8=13) is zeer geslaagd in zijn poging om de kijker bang te maken.

Het begint allemaal heel onschuldig, een schrijver van spook boeken bezoekt de zoveelste hotelkamer waar het volgende de eigenaren zou spoken. Hij valt echter na een tijdje als een roos in slaap en een eng verschijnsel dient zich niet aan.

De B-schrijver is er dan ook heilig van overtuigd dat er niet zoiets als spoken of geesten bestaat. Hij gelooft alleen in zichzelf.Bovendien (quote) 'Als er al geesten waren, dan was er geen God om ons te komen redden'.

Het verhaal neemt een beslissende wending als hij probeert in de checken in kamer 1408 van een statig, maar ietwat ouderwets, hotel. De manager (Samuel L Jackson natuurlijk..) is erg overtuigend als hij dit probeert te voorkomen, maar het blijkt verspilde moeite.

Is het doodsverachting? Overmoed, of heeft onze schrijver niets om voor te leven?

Hij beland in ieder geval in de hotelkamer, en deze is niet zoals alle anderen..
Natuurlijk wil ik niet te veel weggeven, maar er zitten wel een aantal mooie elementen in de film. Zo kan de schrijver (John Cusack) in het begin nog de deur open doen voor een elektricien. Al klemt zelfs dan de deur al. Een ander leuk gegeven is de klok van de wekkerradio die terug gaat tellen vanaf 60:00. Niemand overleeft het immers langer dan een uur in kamer 1408.

Wat er gebeurd is in of met de kamer, waardoor dit soort dingen gebeuren wordt niet duidelijk, maar de personage van Cusack heeft wel degelijk diepgang. Niet onbelangrijk, zelfs niet bij een enge film. Er was wel een punt in de film dat ik er even genoeg van had. Een overbelasting van schrikeffecten misschien. Dit duurde gelukkig niet lang en zelfs het einde is goed. Altijd een zwakke plek bij spannende film.

Samengevat: een goede film voor een avond ongemakkelijk heen en weer schuiven op de bank..

Gelukkig geen nachtmerries gehad! ;-)

Geur

2007-08-20T17:00:00.000+02:00

Alles heeft een geur.
De vlinderstruik in bloei.
Ruikt naar vrijheid.

Vrijheid doet pijn.
Als de tak een zweep wordt.
Toch zachter nog dan woorden.

Alles heeft een geur.
Zo rook ik naar angst.

Antwerpen

2007-08-16T21:56:00.000+02:00

Op verzoek ben ik er weer..

Ik heb in de tussentijd veel geschreven.
Helaas voor de incidentele lezer van dit weblog was dit slechts in mijn hoofd. Bovendien ook nog eens weinig soeps…

Volgens Bram wordt zijn beschrijving van ons tripje naar Antwerpen; ‘we gingen naar Antwerpen en dat was heel erg leuk’.
Voor een afgestudeerd journalist (dat zijn we beide) is dat alleen wat karig. Dus ik zal iets uitgebreider zijn.

Damesbladen als de Flair en Viva hebben zo hun nut. Dankzij de Viva ben ik twee jaar geleden gaan skaten in Parijs, waardoor ik Jet en Ramona ontmoette en weer met Jet naar Thailand ben geweest. Dankzij de Flair vond ik een leuke aanbieding voor een weekeindje Antwerpen.

Bram en ik hoefden er niet lang over na te denken en zo stapten we in juli op de internationale trein naar Antwerpen.
Helaas waren wij niet de enige die dat idee hadden opgevat en het was onmogelijk om een zitplaats te krijgen.
Vervelende Marokkaanse meisjes met wel heel kleurrijk westers taalgebruik, een zwerver met de lichaamsgeur die je verwacht bij iemand zonder douche.. kortom geen ideale treinreis.
Toch maakte we het ons gemakkelijk in het gangpad en genoten van de heerlijke broodjes die Bram gesmeerd had. (Tip vd week: neem stukjes kip, bak deze en laat ze afkoelen. Doe deze daarna op een broodje samen met stukjes groene paprika. Geweldig!)
De treinreis bleek op deze manier zo slecht nog niet.

In Antwerpen bleek het even een zoektocht naar ons hotel. Eenmaal daar aangekomen bleek het een gigantisch hotel met een zeer grappig mannetje achter de balie. Hij moet wel hooggeplaatst zijn geweest, want bepaalde opmerkingen had hij zich anders echt niet kunnen veroorloven.

De hotelkamer was prima, plus airco en een goede badkamer. Er was nog alle tijd om de stad te bekijken, dus namen we de metro en probeerden we het oude centrum te vinden.
Het bleek letterlijk om de hoek, maar wij vonden het nodig om de omweg te nemen. Een omweg die ongeveer een uur duurde..
Gelukkig zijn we te kinderachtig en te opgewekt om ons daardoor uit het veld te laten slaan. We genoten des te meer toen we bij een restaurantje in het zonnetje zaten.

Daarna kwam we zomaar bij een concert terecht van een band die allerlei nummers speelden speciaal voor het homoseksuele publiek. De homo spelen bleken namelijk in Antwerpen te zijn en dit zorgde voor een erg gemoedelijk feest.
Er werd gedanst en meegezongen en wij deden met alle liefde mee.

Op zaterdag wisten we wel waar we uit moesten stappen en besloten we te gaan winkelen en slenteren in de stad. Het zonnetje scheen en zo voelde het even bijna als vakantie.
Een ijsje, kleding kopen en leuke kindertjes fotograferen, ik was in mijn element.

Toch begin ik mijn scherpte te verliezen, want Bram vond eerder een koopje in de H&M dan ik! Voor zichzelf nog ook..

We troffen ook een erg goede Living Statue aan zoals je kunt zien.

De zondag hebben we doorgebracht in 1 van de mooiste dierentuinen die ik tot nu toe heb mogen zien. Hij ligt vlak naast het station, waar wij onze spullen probeerden op te slaan in een kluisje.

Helaas was het daar erg druk vanwege de homospelen en bleek het bijna onmogelijk om een kluisje te krijgen. Na een half uur werden we daar erg chagrijnig van, maar ik besloot aardig te blijven en de meisjes die ons voor waren instructies te geven voor het gebruik van de kluisjes.
Dit bleek te helpen, want toen ze ruimte teveel hadden boden ze ons 1 van hun kluisjes aan. Iets wat natuurlijk nooit gebeurd zou zijn als we onaardig waren geweest,

Eenmaal in de dierentuin waren Bram en ik gebiologeerd door de chimpansees, fan van Animal Planet als we zijn. De beesten had net yoghurt gekregen, verstopt in een soort termieten heuvel. Dus mochten wij kijken hoe zij hun best deden de yoghurt met een stokje uit de heuvel te peuteren..
Goede tweede waren de zeeleeuwen die door Bram minutieus werden vastgelegd, maar het was sowieso een heerlijke dag, met weer erg lekker weer.

Voor langzame lezers hier de samenvatting: erg fijn weekeind zonder al teveel gezien te hebben, maar dat vonden we wel prima.

Luchtig drama

2007-06-28T12:26:00.001+02:00

FIJN

2007-06-23T00:11:00.000+02:00

Aren't we cute..

Zoals ik al zei :-) Tori was geweldig.. Naast klassiekers als Winter en Cornflake girl speelde ze ook een aantal nummer van haar nieuwe project en die klonken erg goed. Ze had haar band bij zich, dus het geheel klonk als een klok in de bierhal. Als een echte MILF (noemt ze zichzelf) kronkelde ze met haar lichaam op de pianokruk. Ze zong overigens ook een schattig liedje over haar relatie met haar vleugel die probeert te stoppen met roken..

Het was ook erg leuk om dit met Mark te delen, nerd grapjes te maken en elkaar eindelijk weer eens te zien. Voor foto's zie de link naar mijn Flickr pagina onderaan deze blog!

Verder had ik vorige week vrijdag een feestje van mijn werk bij Tiscali. Bestaande uit collega's die zoveel mogelijk probeerde te drinken voordat het alweer over was met de pret, niet goed doorbakken kippenpootjes, taart, fruit en ijs als toetje en de grote vraag hoe lang het nog moest duren.. opstekers waren de salsa dansers en halfnaakte dames die de jongens kwamen entertainen. Hier heb ik (tegen de verwachting in waarschijnlijk) geen foto's van gemaakt. Een groter contrast was er bijna niet, de rust in het zand naast de strandtent was bijna sereen. De foute herrie kon de prachtige zonsondergang niet verpesten. Dus genoot ik er samen met een paar leuke collega's met volle teugen van zoals je hierboven kunt zien :-)

En dan was er nog de leuk avond met Bram en Guido in het park. Na gegeten te hebben met Marein en de jongens gingen we het park in. Zoals Bram het stelt... zij stelden zich aan met de bal en ik lachte ze uit en maakte foto's... Meer foto's weer te vinden op mijn flickr!!

http://www.flickr.com/photos/90037829@N00

TORI!

2007-06-04T08:28:00.000+02:00

Hmmmm ze was geweldig!!!!! Foto's volgen :-)

Pinkster weekeind

2007-05-30T08:11:00.000+02:00

Tekst volgt..

PMS

2007-05-24T17:22:00.000+02:00

Vorige week barste ik om onverklaarbare reden in huilen uit. De tweede zak gele M&M’s raakte alweer gevaarlijk leeg en ik was volledig aan het stressen om een smsje dat niet beantwoord werd.

Wellicht een beetje laat, maar toen begon het me te dagen.. het was weer tijd voor PMS.

Ik hoor u al gniffelen heren. Waarschijnlijk meteen gevolgd door de gedachte dat vrouwen dit maandelijkse ongemak maar wat graag gebruiken als excuus voor onredelijkheid.
Goed, dat mag dan soms voorkomen, maar PMS is absoluut geen fabeltje. Daarbij zijn jullie ook wel erg makkelijk in de maling te nemen… het vervelende punt in onze cyclus is over het algemeen slechts 1 maal per maand..
Dus als je vriendin wekenlang aan het miepen is dan is dat géén, ik herhaal géén PMS. Er is dan of sprake van een chronisch gebrek aan aandacht, of ze is gewoon een ontzettende zeur.

Enfin, PMS dus. Was het maar mogelijk om het mannelijk gedeelte van de wereldbevolking eens te laten ervaren hoe het is om hier last van te hebben. En dan ook graag plus het door krampen begeleide bloederige vervolg. Misschien een goed medicijn voor al die mietjes die niet tegen bloed kunnen ook nog..
PMS is geen grapje. Het is ongelofelijk vervelend om te merken dat je je eigen emoties niet in de hand hebt. Dat je uitvalt tegen mensen die hooguit een beetje onduidelijk zijn geweest. Of je een avond lang voor niets zorgen kunt zitten maken. Verstandelijk weet je beter, maar PMS trekt je volledige gevoelsleven uit balans.
Begrijp me goed. Ik verwijt jullie mannen geen gebrek aan begrip, want het is onbegrijpelijk als je het niet zelf ervaart. De draaikolk waar je je maar niet uit kunt ontworstelen. En altijd die kater, die kater waarin je je afvraagt waarom je in hemelsnaam zo onredelijk bent geweest. Hoe je ooit hebt kunnen denken dat de hele wereld verging alleen omdat zijn telefoon even uitstond.

Het is gelukkig weer bijna achter de rug.

Gister was het op groot nieuws. De wonderpil. Nooit meer ongesteld! Nooit meer PMS!
En niets verbaasde mij meer dan de reacties van Amerikaanse vrouwen. De menstruatie werd geprezen, zelfs bejubelt als bijzonder element van het vrouwelijke lichaam. Kennen al deze dames geen PMS? Hebben ze geen hekel aan elke maand weer ongesteld zijn?
Misschien wil ik ook wel niet af van mijn clycus. De cyclus die mij eraan herinnert dat ik vrouw ben, dat er ooit wellicht een kindje in mij zal groeien. De clycus die betrouwbaar is tot op het uur en waardoor ik het idee heb dat ik mijn eigen lichaam ken.
Dus hoewel veel vrouwen misschien wel voor de wonderpil zullen kiezen blijf ik trouw aan mijn cyclus, met de bijbehorende PMS, de ene keer afschuwelijk, de andere keer niet aanwezig.

Mag ik dan op een bepaald moment van de maand een extra knuffel?

And I still get a kiss..

2007-05-23T19:53:00.000+02:00

No comment..

2007-05-23T19:48:00.000+02:00

Foto tijd

2007-05-20T20:14:00.001+02:00

Wandelen bij mij in de buurt levert geen natuurschoon op, maar toch is het kanaal best rustgevend.

Mijn tweede ervaring met theatersport, ik kan iedereen aanraden een keer te gaan kijken. Als is het maar om mijn lief te horen spelen.. Badmutz in Oudaen!

Baas met een sigaret en een glimlach, zo zie ik hem het liefst :-)

Oh en natuurlijk mijn vlam terwijl net een belangrijk contract gesloten werd. Met als belangrijkste punt dat Baas hem niet meer zou kussen...

En tot slot... ik maar denken dat Gladius een bandnaam was..

Dit weblog is erg praktisch in het gebruik, behalve als het gaat om foto's. Toch doe ik weer even een poging om er iets van te maken :-)